Ik was al verliefd op dit album toen ik ongeveer een half jaar geleden hoorde wat de titel zou worden. Nog steeds vind ik de term Sounds That Can't Be Made een tot de voorbeelding sprekend poëtisch pareltje, maar het zegt natuurlijk helemaal niets over de kwaliteit van de muziek. Voorganger Happiness is the road vond ik een mooie plaat, maar geen echte topper, dus een beetje argwanend was ik wel. Gelukkig bleek die angst werkelijk nergens voor nodig, want het doet me deugd te melden dat Sounds That Can't Be Made tot het sterkste materiaal behoort dat de band in jaren heeft uitgebracht. Het is echter geen album geworden dat makkelijk wegluistert. We horen een Marillion met meer scherpe randjes en agressie dan ooit, en ook tekstueel is er genoeg om je tanden op stuk te bijten. Het meest in het oog springt hierin de monsterlijk lange opener "Gaza", met inderdaad een behoorlijk politiek beladen tekst, hetgeen tekstschrijver Hogarth in ieder geval op internetfora niet altijd in dank wordt afgenomen. Ik vind het vooral moedig om je nieuwe cd te laten beginnen met het meest ongemakkelijke nummer dat je in huis hebt. Maar doorzetters worden beloond: "Gaza" geeft langzaam zijn innerlijke schoonheid prijs, die verborgen ligt onder het rauwe uiterlijk. En eigenlijk geldt dat voor vrijwel alle stukken op de cd, wellicht met uitzondering van ingetogener nummers zoals "Pour My Love" en "The Sky Above The Rain". Is het dan alleen maar vernieuwing? Nee hoor: veel vertrouwde elementen keren terug, waaronder een nog steeds intens emotioneel zingende leadzanger, een gitarist die zich tot in elk detail weet te beheersen, een creatieve toetsenist die niet alles dichtsmeert met strings, een bijna jazz-rock-achtige drummer en een stuwende en melodieus spelende bassist. De cd draait al een week of twee constant op digi-dingetje en huiskamer-hifi (liefst met het volume op nucleair) en mijn verliefdheid neemt alleen nog maar toe. Of het uiteindelijk ook echte liefde wordt kan ik pas over een half jaar zeggen. Maar ik geef ons een goede kans!

# 

|

| ForestSounds | 29 september 2012 | reacties (8)

Hoe minder er over deze cd geschreven wordt, hoe beter.

# 

|

| ForestSounds | 22 december 2009 | reacties (13)

Progressieve rock is really regressive rock sometimes
Bij Marillion zijn de managerstaken onderling verdeeld. Drummer Ian Mosley is bijvoorbeeld de man die over de financiën gaat. Pete Trewavas wordt veelal ingezet voor de interviews. Da's ook niet zo vreemd, want hij praat makkelijk en enthousiast. Wanneer ik even met een vervolgvraag wil inhaken op een opmerking roept hij geschrokken:'O, als ik teveel doorpraat moet je het maar even zeggen, hoor. Ik wil je niet van je vragen afhouden.' Ik verzeker hem dat ik liever iemand interview die doorvertelt en met eigen inbreng komt, dan dat ik het eruit moet trekken. En zo werd het een erg aangenaam interview, waar Trewavas het vervolg grotendeels zelf bepaalde.

# 

|

| Interview | Prikkie | 16 mei 2007 | reacties (1)

Wie dacht begin februari voor een mooi zacht prijsje - februari geldt immers als laagseizoen - een weekendje Center Parcs in Port Zèlande te kunnen boeken, kwam bedrogen uit. Het resort werd dat weekend namelijk bevolkt door zo'n drieduizend gelovigen uit de Marillion-parochie die van heinde en verre waren gekomen om deel te nemen aan de traditionele convention. Wat zullen er een hoop gelukkige gezichten te zien zijn op de DVD die hiervan ongetwijfeld nog zal verschijnen. Gewoon een kwestie van vraag en aanbod. Dat principe hebben Marillion en haar fans maar al te goed door; getuige de talloze, aan het succesvolle Marbles gerelateerde releases en merchandising. Marillion blij, fans blij. Desondanks koesteren de vijf Britten nog steeds de wens om de weg (terug) te vinden naar het grote publiek. Een wens waar ik altijd de nodige vraagtekens bij zet. Met het ijzersterke, voor de verandering nu eens niet door de fans voorgefinancierde Somewhere Else onder de arm zou dat echter zomaar eens kunnen lukken. Mede dankzij de vrij pure, transparante productie van Mike Hunter klinkt de band vitaler en vooral toegankelijker dan voorheen. Daarnaast zijn de songs compacter. Somewhere Else laat een zelfverzekerd Marillion horen dat eindelijk weer in staat is keuzes te maken. In mijn ogen zijn dat zelfs de juiste keuzes. In de ogen van de liefhebber van het steriele, epische symfowerk met solistische uitstapjes wellicht de verkeerde. Maar zelfs hij zal niet kunnen ontkennen dat Somewhere Else eenheid uitstraalt. Eenheid binnen de muziek en eenheid binnen de band.

# 

|

| André | 09 april 2007 | reacties (0)

Pas op het moment dat hij in Hoek van Holland op het vaste land stapt krijgt hij het gevoel weer met beide benen op de grond te staan. Zijn hoofd tolt nog van alle kersverse onvergetelijke herinneringen. Hij groet zijn medereizigers; allen gaan gekleed in hetzelfde T-shirtje van dezelfde band. Glunderend denkt hij aan alle CD's en DVD's die hij in zijn tas meevoert. Om zijn collectie mee aan te vullen waar zijn kast mee vol staat en zijn spaarrekening inmiddels van is leeg geraakt. Maar och, dat zal hem een grote zorg zijn. Hij heeft enorm genoten en zal nog veel kunnen nagenieten ook. De thuisblijvers hadden hem toch al voor gek verklaard. Gelukkig heeft hij nu het ultieme bewijs van zijn gelijk in handen. Een fraai vormgegeven box met maar liefst vier DVD's die verslag doen van de vorige twee Marillion Weekend Conventions. Zo'n conventie bestaat uit een lang weekend met gelijkgestemden vertoeven op een vakantiepark, opgeluisterd door optredens van de band, een aantal bevriende bands, de kans om zelf een nummer met de band mee te spelen en wat signeer- en Q&A-sessies. Zo is daar bijvoorbeeld de door fans samengestelde Top 10 die we als hoofdattractie in een puike 5.1-mix terugvinden op schijf ��n. Nummer twee behelst een Setlist Bingo - songs uit de hoge hoed - en een (semi-)akoestisch optreden. De bandleden voelen zich voor hun eigen parochie zichtbaar op hun gemak en ieder optreden lijkt een klein feestje waarbij het spelplezier van het podium afspat. De bevriende bands doen hun ding op de derde schijf en de vierde is gevuld met fanverslagen, sessies en interviews vooral leuk voor wie erbij was. Maar ook voor de liefhebber die er niet bij was is deze box, die overigens alleen via de bandsite te verkrijgen is, zeer de moeite waard.

# 

|

| André | 19 juli 2005 | reacties (11)

Ik begrijp Marillion niet meer. Ik snap echt niet waarom ze keer op keer zoveel van hun vast schare fans vragen om toch weer te proberen Marillion onder de aandacht te brengen bij een groter publiek. Want wat valt er in godsnaam voor hen te bereiken? Verwachten ze nou echt dat een meisje dat de eerste single van Boris koopt of iemand die Jamelias "Superstar" aanschaft nog ge�nteresseerd is in een nieuw album van deze symfo-dinosauri�r en met rode koontjes van opwinding naar de winkel zal rennen om Marbles aan te schaffen? Ik mag toch (bijna) hopen van niet, want dat zou kinderlijk na�ef zijn. Marillion moet gewoon blijven opnemen en spelen en opnemen en spelen voor de schare hondstrouwe fans die ze hebben en vooral ook deze koesteren. En stug doorploeteren in hun zoektocht naar een evenwicht in het mengsel van hun oude roots en 'modernere' muziek. Want dat is ze, onder productionele leiding van Dave Meegan en Porcupine Tree's Steven Wilson, op Marbles voor het eerst sinds Afraid of Sunlight eindelijk weer goed gelukt. Er staan op Marbles tenminste voor de afwisseling eens g��n onge�nspireerde nummers en met "Invisible Man" - dat zwaar naar Pink Floyd riekt - leveren ze zomaar ��n van de beste Marillion-nummers af dat in de h-periode gemaakt is. En dat "You're Gone" toch een hit is geworden bewijst maar weer eens hoe trouw de fans van Marillion zijn en hoe slecht het gesteld is met de single-verkoop...

File: Marillion - Marbles
File Under: Symfo-dinosauri�r's revanche (op zichzelf)
File Audio: [ Marbles - samples ]

# 

|

| Storm | 05 mei 2004 | reacties (3)