Woorden en beelden op File Under over: Mice Parade
Mice Parade
Mice Parade - What It Means To Be Left-Handed
Een cd waarbij je na beluistering over je schouder terugkijkt en denkt: hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen? Zo voelt What It Means To Be Left-Handed. Adam Pierce laat zijn band Mice Parade (wie ziet ook het anagram?) los op open water aan de Afrikaanse kust en laat het schip stuurloos alle kanten op dobberen op een onstuimige zee. Die brengt je als luisteraar in veertig minuten tijd op vreemde plekken. Afrikaanse sferen, ijle IJslandse Elfjes, flamencogitaren, uitwaaierende postrock, Caribische steel drums, kabbelende folkliedjes, harde indierock, de invloeden komen van alle kanten en willekeurige momenten aanwaaien en vaak tegelijkertijd. Het maakt What It Means To Be Left-Handed een schizofrene plaat. Het is dan ook lastig om van What It Means� de sterkste nummers aan te wijzen. Het is zo divers dat het bijna te gek voor woorden is. Gelukkig zijn er altijd de drumpartijen van Doug Scharin (ook bandleider van HiM, de Amerikanen, niet de wanstaltige Finnen) en de percussie van Adam Pierce die je nog een beetje houvast geven in deze achtbaan. Al leven zij zich ook uit door (hard en zacht) te rammen op alles wat los of vast zit en als slaginstrument kan dienen. Een ding is zeker: saai wordt het nooit...
File Under: Ontstuimige potpourri
File Audio: [MySpace]
Mice Parade - Mice Parade
Het leek net of ik nog een week die remixplaat van At The Close Of Every Day draaide. Ik meende wel eens eerder naar werk van Mice Parade te hebben geluisterd, maar toen zong Adam Pierce waarschijnlijk nog niet, of een stuk minder. Zijn stem leek me nu nagenoeg identiek aan die van Minco Eggersman, hooguit ietsje zachter van toon. Hij combineert zijn, ook qua melodie vergelijkbare, zanglijnen met waanzinnig goede drums, swingende loops die geen onderdeel van het drumkit ongebruikt laten. Die zijn dan weer goed vergelijkbaar met de ritmes op de platen van Four Tet, al houdt Mice Parade het wel een stuk toegankelijker. Heerlijk stekelige Colleen-achtige snaarinstrumenten en warme toetsen spelen na�eve melodie�n. Ze begeleiden melancholische teksten als 'the myths have gone away, but will the stories ever stay?' Mijn favoriete nummer is "The Last Ten Homes", vooral dankzij twee heupwiegende exotische gitaren en een magnifieke opbouw met handgeklap, in intensiteit toenemend getrommel en flitsende achtergrondvocalen. Het is allemaal frivool en vrolijk, de slot-drumfill deed verlangen naar meer en gelukkig is het daaropvolgende "Snow" eigenlijk een tweelingnummer waarin dezelfde melodie als zwaardere riff terugkeert, nu vergezeld door dwarrelend sterrenstof. Een teken voor de kwaliteit van dit half uur durend ep'tje is dat ik door al die inventieve ritmes ging verlangen naar nieuw werk van de meesters in dit genre, de Books. Zelfs een gastrol van dat vreselijk elfje van M�m, in "Double Dolphins On The Nickel", kon daar niks aan veranderen. Mice Parade overtreft zichzelf.
File Under: De sterren staan gunstig
File Audio: [Mice-Space]