De drie mooiste cd's van de afgelopen tijd zijn die van Johan, Eagle Seagull en Midlake. Bij de eerste twee zijn het maar een paar liedjes die het hem doen, maar die zijn dan wel zo essentieel dat ik ze iedereen zou willen aanraden. Het tweede album van Midlake is daarentegen een heel andersoortig beest. Een conceptalbum, bijna, dat je compleet zou kunnen zien als een zesgangenmenu van telkens fruit, zuivel en salades. Midlake maakt namelijk de perfecte alternatieve popmuziek, met sterke melodieën, ingehouden zang met hemelse koortjes, een niet te aanwezige piano en bij tijd en wijle een scheurende gitaar. Ergens tussen Mercury Rev en The Divine Comedy in dus (ze toerden ook met The Flaming Lips) , hoewel de band nota bene uit Texas (!) komt. Erg bijzonder. Aan een snottermoment is ook gedacht; in het nummer "Branches" maken de raadselachtige lyrics opeens plaats voor oprechte wroeging, als Tim Smith bekent dat een relatie is uitgegaan net voor de bruiloft ('she won't have me') en troost zich met de regel 'It's hard for me, but I'm trying'. Veel moois op deze plaat dus. Ik wist al dat collega-FU-schrijver Andre helemaal week wordt van dit album en het lijkt me ook echt iets voor baas-van-favoriete-platenzaak Peer. Alleen voel ík me ergens domweg te jong voor deze plaat. Ik vind Midlake bijna té lief. Zoals een vriendin vandaag tegen me zei: sommige dingen in het leven zijn leuker als je niet precies weet waar je naar op zoek bent. Midlake is als een ijscoman die je achtervolgt, als een relatie waarin je nog al je vrijheid hebt, of als een terras waar alleen maar supermodellen langslopen. Het klinkt wat zeikerig, maar ergens denk ik dat Midlake met wat meer spektakel nég een betere plaat had kunnen maken, hoe mooi dit Trials Of Van Occupanther ook al is.

# 

|

| Crossing Border 2006 | Motel Mozaique 2007 | Stonehead | deBeschaving 2011 | 11 juni 2006 | reacties (4)

Vakantie (dag 2)
Het fijne aan Grandaddy is de beste houding waarin je naar hun muziek dient te luisteren. Dat is namelijk languit liggend in het gras met een grassprietje tussen je lippen geklemd turend naar de wolken. En maar zoeken naar bizarre vormen die ertussen zitten. Natuurlijk had ik geen Grandaddy bij me daar in Frankrijk. En daar baalde ik van die dinsdag. De wolkenpartijen boven de hoogvlakte daar aan de Cevennen leenden zich donders best voor een middagje Grandaddy schatte ik in. Midlake's Bamnan and Silvercork bood gelukkig uitkomst. Op hun debuutplaat staan ook van die heerlijk foute orgeltjes waar Grandaddy's dromerige liedjes zo vol mee zitten. De af en toe flink bijtende gitaarpartijen van Grandaddy mist Midlake helaas wel. Daarvoor biedt Midlake wel wat anders gelukkig. Zo Flaming Lips, Mercury Rev en Radiohead komen voorbij in de Cumulussen. En wat Beatles drijven ook mee op de wolken. De eerste twee zijn ook bands die zich uitstekend lenen voor luisterpartijen in het gras. Bovendien zijn deze live ook nog eens goed en dat kan van Grandaddy niet altijd gezegd worden. Ik hoor ze nog 'Sorry we sucked' mompelen na een mislukt optreden in Tivoli. Als Midlake de live-brille van de anderen adopteert, dan ben ik wel benieuwd hoe goede de heren van Midlake zijn op een podium. En anders ga ik gewoon weer op vakantie en stop met een gerust hart Bamnan and Silvercork in mijn rugzak in plaats van Under The Western Freeway. Want zo op de rug in het gras deden de liedjes vol melancholie het in ieder geval minstens even goed.

# 

|

| Storm | deBeschaving 2011 | 30 juni 2004 | reacties (0)