Woorden en beelden op File Under over: New Order
New Order - Lost Sirens
Terwijl de voormalige bandleden en dan met name zanger Bernard Sumner en bassist Peter Hook nog steeds vechtend over straat rollen, verscheen onlangs na een lange vertraging plotseling dan toch 'nieuw' werk van New Order. Lost Sirens bestaat uit een aantal outtakes die ten tijde van het laatste studio-album Waiting for the Sirens Call in 2005 werd opgenomen. De release was al eerder gepland, maar vanwege wat juridisch getouwtrek tussen de bandleden kwam het er maar niet van. De vraag is natuurlijk of de wereld op outtakes van een toch al matig album zit te wachten. Het antwoord is zowel een volmondig ja als een snoeihard nee. Lost Sirens bevat een bijzondere mix van hoogte- en dieptepunten. Zo slecht als de cover van "Vietnam" wordt het nergens, maar een track als "Shake It Up" is echt te stom voor woorden. OK, de hoogtepunten dan... diverse nummers klinken vooral als een geslaagde combinatie van Sumner's nineties-project Electronic met wat ingehuurd baswerk van Hooky. Het beste nummer is "Recoil" dat bossanova-achtig begint en vooral op weergaloze manier gearrangeerd is. Meteen een van de beste nummers van New Order. Ook "Californian Grass" is mooi, vooral door de fraaie zang van Sumner. De tenenkrommende rijmelarij in de teksten wordt hem dan maar even vergeven. Het opvallendste nummer is afsluiter "I Told You So", dat ook op Waiting for the Sirens Call staat, en hier als een soort Velvet Underground-versie met jengelgitaar terugkeert. Vreemd geval, dit Lost Sirens. Gelukkig is dit niet het afscheid, want de 'new' New Order schijnt alweer aan nieuw werk bezig te zijn. Wordt vervolgd...
File Under: Ja! Nee!
File Audio: [MySpace]
Peter Hook
Peter Hook is geen type voor mobieltjes. Het ding zit wel in zijn zak, maar hij neemt hem simpelweg niet op. Gelukkig krijg ik hem op zijn huisnummer wel te pakken en heb ik plotseling de op twee na beste bassist ter wereld aan de lijn. En als groot New Order-fan is dat best een beetje spannend, zeker omdat Hooky flinke ruzie heeft met zijn voormalige bandgenoten, die New Order dit jaar weer nieuw leven in hebben geblazen: ´New New Order´ zoals Hook ze consequent blijft noemen. Een gevoelig onderwerp, waar ik tijdens het gesprek natuurlijk niet omheen kan.
New Order - Ceremony
'Avenues all lined with trees
Picture me and then you start watching
Watching forever
Forever, watching love grow'
New Order - Live in Glasgow
In het voorprogramma van Robbie Williams! In het voorprogramma van Robbie Williams! Waarom in godsnaam??? Dit spookte door mijn hoofd toen ik in augustus 2001 in de auto stapte op weg naar het Mungersdorfer Stadion in Keulen. Die avond hadden mijn jeugdhelden van New Order de twijfelachtige eer om te mogen openen voor de voormalige Take That zanger. Op speciaal verzoek van Robbie, dat wel. Ik moest en zou New Order nog eens live zien maar in Nederland waren ze sinds 1985 niet meer geweest dus dit was mijn enige kans. Op papier klinkt het al bizar, maar op het veld tussen de gezellig keuvelende Robbie-fans was het helemaal een verschrikking. Terwijl de reclamespotjes nog op de enorme videoschermen te zien en te horen waren begon New Order hun korte set met een onge�nspireerde versie van Joy Division’s "Atmosphere". De Robbie-fans keken even verbaasd naar die oude knarren op het podium en kletsten toen weer vrolijk verder. Pas bij het laatste nummer, "Blue Monday", keek men even op. New Order heeft altijd een dubieuze live-reputatie gehad, vooral omdat zanger Bernard Sumner zich absoluut niet thuis lijkt te voelen op een podium. Zijn stem is onvast en vaak onzuiver, hij heeft een heel typisch springdansje, kan zonder autocue geen tekst meer onthouden en weet met hoge gilletjes en gefluit Joy Division klassiekers magistraal om zeep te helpen. Toch lijkt er een markt te zijn voor concertregistraties van de band omdat Live in Glasgow al de derde live-dvd is in minder dan tien jaar. In 2001 verscheen de registratie van hun comeback op het Reading Festival in 1998 en in 2002 verscheen de dvd 511 met daarop hun concert in het Finsbury Park datzelfde jaar. En nu is er dus New Order Live in Glasgow met opnames van een concert uit 2006. En wat voor concert! De band was duidelijk in topvorm die avond in Glasgow. Alle hits worden perfect gespeeld en zelfs de Joy Division nummers worden overtuigend gebracht. Toch wordt het voor de echte fans pas echt smullen bij de bonus-dvd met rare and unseen footage. De beelden zijn amateuristisch en de kwaliteit vreselijk, maar vooral de opnames van de band uit 1981 zijn uniek, met een Sumner die met zichtbare tegenzin de rol van Ian Curtis heeft moeten overnemen. Bij het bonusmateriaal staan zelfs nog vier nummers van hun laatste concert in Nederland, in 1985 in Rotterdam. New Order bestaat niet meer, maar deze dvd is een mooie herinnering aan de magie en het talent van deze band.
File Under: De Magie van New Order
File Audio: [New OrderSpace
File Video: [YouTube]
New Order - A collection (DVD)
Om eerlijk te zijn heb ik het eigenlijk niet zo op clip-compilaties op DVD. Veel meer dan een veredeld greatest-hits album aangevuld met een live-extraatje is het meestal niet. Natuurlijk zijn dit soort DVD's wel heel leuk voor de fan en de verzamelaar, zeker als het een compleet overzicht is. New Order is een band die alweer meer dan 20 jaar meegaat waardoor A collection niet alleen een overzicht is geworden van de ontwikkeling van een band, maar evenzogoed van de ontwikkeling van de videoclip van de jaren 80 tot nu. Wat deze DVD ondanks mijn twijfels toch weer interessant maakt.
In de jaren 80 werden meest �performance videos' gemaakt, versneden met grotestadsbeelden (wat heeft New Order toch met New York?) Vaak aangevuld met nu enigszins primitief ogende (computer)animaties ("Blue Monday" en "Fine Time"). In de jaren 90 overheerste het mini-speelfilmpje. Hier kan de band zich bijvoorbeeld zichtbaar ongemakkelijk verstoppen achter boeddhistische monniken die 'Hints' spelen ("Ruined in a day"). In de naughties keert de band niet alleen muzikaal terug naar het begin. Voor het eerst draait een hele clip om een performance ("Jetstream"). Misschien moest wel getoond worden dat de band - ondanks het vertrek van Gilbert en Morris - nog volop bestaansrecht heeft.
Wat opvalt is dat New Order meestal bescheiden buiten beeld blijft in hun clips of alleen te zien is in hun natuurlijke omgeving: op het podium. Waar New Order altijd heel knap in is geweest, is om van hun clips een arty omgeving te maken die het imago van de band versterkte. Het maakt wel dat de clips altijd een soort afstandelijkheid in zich hebben. De band richt zich niet direct tot de kijker. Ze zijn in korrelig zwart wit te zien, versneden met krabbelige animaties of laten de performance over aan alter egos: (Bejaarde) Europe-lookalikes in "Touched by the hand of god", frisse teenagers in "Crystal", of acteur John Simms die Bernard vertolkt in de film '24 hour party people'. Acteurs zijn ook een masker van coolness waarachter de band zich verschuilt. Of het nu Keith Allen is (bekend van Blur�s "Country House" en de film Shallow Grave) in de WK-voetbal kraker "World in motion" of Jane Horrocks (Bubbles uit AbFab) in "1963". Toch is het waarschijnlijk de afstandelijkheid van de clips van New Order die ervoor zorgt dat een groot deel ervan - ouderwetse nikszeggende speelfimpjes als "60 miles an hour" daargelaten - ook vandaag de dag nog om aan te zien is. Waarbij voor mij persoonlijk "True Faith" nog steeds een van de meest bevreemdende en intrigerende beeldverhalen uit de geschiedenis van de clip is. En een lekker nummer. Ook zonder de plaatjes erbij.
File: New Order - A collectionFile Under: Niet zo maar een 'best of'
New Order - Waiting For The Sirens' Call
'Ik vind die nieuwe New Order wat meer op vroeger lijken', zei ik tegen het meisje dat vroeg wat ik van de nieuwe New Order vond, terwijl ik de cd tamelijk hard door het caf� liet schallen. Het meisje was goed aan het luisteren en even later zei ze: 'Ik vind het geloof ik vooral op New Order lijken.' Het leek me een gekke opmerking, totdat ze zei dat ze Get Ready soms niet op New Order vond lijken. Daarom werden we het toch eens. Waiting for the sirens' call past meer in het oeuvre van New Order dan Get Ready, de comeback plaat uit 2001, die wat meer teruggreep op de rock. Meer dan verwant met de rock van Get Ready is deze plaat verwant met de vroegere New Order, toen het dansvloergeluid dwars door die rock heen klonk, waardoor de liedjes van New Order de popliedjes werden zoals we ze allemaal kennen: geschikt voor thuis, in de auto, op de dansvloer en in het caf�. En laat Waiting for the sirens' call nu net vol staan met van die fijne popliedjes, waarin juist de uit de jaren tachtig weer opgepikte elektronica de liedjes sterker maakt. Dat de plaat (inclusief genoemde elektronica) niet heel erg verrassend is, is niet zo erg. Een paar dieptepunten, waaronder het op Ace of Base lijkende "I told you so", maken de plaat niet slecht, maar vallen wel op. De hoogtepunten, waaronder de titelsong en "Krafty", stijgen heel ver boven de rest uit. Of de band zijn krediet verspeelt door begin volgend jaar n�g een plaat uit te brengen, dat weet nog bijna niemand.
File Under: Niet verrassend, wel sterk
File Audio: [streaming op de site]