Woorden en beelden op File Under over: Nine Inch Nails
Trent Reznor & Atticus Ross - The Girl With The Dragon Tattoo OST
Na de succesvolle en veelvuldig bekroonde soundtrack van The Social Network kon Nine Inch Nails-opperhoofd Trent Reznor rustig over meerdere soundtrack-bestellingen gaan nadenken. Wat hij aflevert voor de Amerikaanse remake van de eerste Millennium-film, is net als die film zelf een lange zit: een 3CD van krap drie uur. Voordat ik de film gezien had vond ik het wederom een vervolg op Ghosts, een minimalistischer en wat saai vervolg bovendien. Er zit voor mijn gevoel nog minder veel rock in dan bij zijn eerdere werk. Daarentegen levert Reznor wel wat hij goed kan: morbide, tergend schurende melodielijntjes met subtiele machinale geluiden, prettige diepe bass en veel muzikale details, tot aan modempiepjes toe. Omdat de film zich vrijwel geheel rondom een moordmysterie in een besneeuwd Zweden afspeelt, is het koele beklemmende aspect aan de muziek dit keer een dik pluspunt waar bij The Social Network die voortdurende spanning juist nogal overdreven leek. Maar The Girl With The Dragon Tattoo heeft seksueel misbruik als thema, neemt de tijd om de menselijke kant aan bod te laten komen (inclusief sterke, The Shining-achtige cameravoering) en daar past de dreigende sound uitstekend bij. Het lekkerst bombastisch klinken de apotheose van "Parallel Timeline With Alternate Outcome" en "A Thousand Details"; veel tracks zal ik denk ik echter niet vaak nog los van de film afspelen. De enige twee echte liedjes zijn "Immigrant Song", een Led Zeppelin-cover die tijdens de intro is gemonteerd, en "Is Your Love Strong Enough" van Reznors zijproject How To Destroy Angels (met zijn vrouw met die mooie naam) voor bij de aftiteling. De combinatie van film en score werkte echter perfect; nu ik de film gezien heb valt de muziek ook op haar plaats en is de omschrijving 'lekker weird' (Veronica-gids) echt misplaatst. Persoonlijk vind ik dat The Girl With The Dragon Tattoo eerder een Oscar verdient voor deze spookachtige soundtrack dan The Social Network. Benieuwd naar het volgende deel 2, want de Zweedse verfilming daarvan was naar verluidt nogal slap.
File Under: Lange zit, maar diepe indruk
File Audio: [Gratis 6-track sampler]
File Video: [Immigrant Song]
Trent Reznor And Atticus Ross - The Social Network
Ik ben geen fan van Facebook. Als roddelvoer-, klets- en fotosite werkt het prima, verder bevat de site vooral tijdverslindende onzin. Dat David Finchers biopic The Social Network over het ontstaan ervan zo'n hit werd, had ik niet echt verwacht. Maar het is een fascinerend portret dat er van de weinig sociale Facebook-oprichter Mark Zuckerberg wordt neergezet. De geek in mij maakt een sprongetje als hij in het begin van de film met wat slimme PHP een hotornot.com-kloon van de universiteitssmoelenboeken in elkaar zet. Wat volgt is een lange film vol harde business, begeleid door bleke, instrumentale sfeermuziek door Nine Inch Nails-voorman Trent Reznor en Atticus Ross (sinds With Teeth bij NIN betrokken). Soms naargeestig en lekker diep, maar veelal functioneel voortsappelend en vergeetbaar. Potentiële singles zitten er niet tussen, maar liefhebbers van Reznors toegankelijkere muziek moeten de tracks "In Motion", "Intriguing Possibilities" en "Complication with Optimistic Outcome" checken. Vreemdste eend in de bijt is verder een cover van Griegs "In the Hall of the Mountain King" (er was namelijk wat Edwardiaanse muziek nodig voor een tuinfeestscene). Verder recyclet Reznor hier in wezen zijn Ghosts-project: "A Familiar Taste" is "Ghosts 35", "Magnetic" een bewerkte "Ghosts 14" en ook track 7, 13 en 15 komen vermoedelijk zo uit de Ghosts-sessies. Het is allemaal goed maar grotendeels dus keurig binnen Reznors lijntjes. Onvergelijkbaar met diens oude harde werk op een soundtrack als die van Lost Highway. Ik weet nog hoe ik als puber "AND I WANT YOU!!!" meebrulde bij "The Perfect Drug". Een dergelijk nummer ontbreekt. Van mij mag Trents filmmuziek onderhand wel weer wat asocialer.
File Under: Ghosts V
File Audio: [In Motion]
Nine Inch Nails - The Slip
Godsamme, waar is de tijd gebleven dat je nog écht kon rossen op Nine Inch Nails? Ik had dinsdagmiddag weer een gevalletje onderwaardering en meestal reageer ik m'n agressie achteraf dan maar af op mijn fiets. Op die manier ben je bovendien lekker snel thuis. De jongste, onverwacht verschenen NIN-plaat The Slip - sinds Bevrijdingsdag vanuit het niets opeens volledig legaal en gratis te downloaden én uitgebracht onder een Creative Commons-licentie (daar komen mooie dingen van!) - verscheen voor mij dus precies op het juiste moment. Alleen is het net niet de juiste plaat op dat juiste moment, want hij beukt domweg niet hard genoeg om je agressie er écht op kwijt te kunnen. Beetje jammer ook in dit kader dat de leadsingle "Discipline" heet. Waardeloos nummer trouwens; het lijkt wel bedácht voor de Amerikaanse mainstreamradio. Maar goed, Trent moest natuurlijk even inkoppen na het 'moeilijke' instrumentale Ghosts-album van twee maanden terug, waarvan overigens diverse elementen in The Slip verwerkt zitten (zo komen de drums uit "Demon Seed" uit de track Ghosts 38). Maar is het hele album nou zo'n uitglijder als "Discipline"? Nee, dat ook weer niet. "1,000,000" en "Echoplex" zijn erg gaaf en de ballad "Lights in the Sky" vind ik zelfs een absoluut hoogtepunt. Dat Trent Reznor zulke geweldige songs zomaar voor niks weggeeft is een unicum. Erg slim ook; door zo snel alweer met nieuw werk te komen, poneert NIN zich wederom als voorloper in de muziekbizz. Dat er dan natte scheten op het album staan als de opener en "The Four of Us are Dying", of het dronenummer "Corona Radiata" dat al helemaal nergens op slaat - denk Sunn O))), maar dan niet laag genoeg - ach, boeiend. Het vrij korte The Slip maakt veel minder indruk dan pakweg Year Zero, maar het is wel 'voor ieder wat wils'. Het album is daarom erg geschikt als kennismaking, maar ik heb betere NIN-platen gehoord. Misschien had Trent hem nog wat moeten laten rijpen, maar misschien heb ik hem zelf ook nog wel niet vaak genoeg gedraaid.
File Under: Als cadeautje geslaagd, als NIN-album eigenlijk onder de maat
File Audio: [Alles voor nop via Last.FM] [Een torrent waar niemand problemen mee gaat krijgen]
Nine Inch Nails - Ghosts I-IV
"NIN voor liften", zo omschreef iemand het nieuwste werk van Trent Reznor, Atticus Ross en Alessandro Cortini al. Totaal onverwacht bracht Reznor 36 namelijk instrumentale en naamloze tracks uit onder de Nine Inch Nails-vlag als 'Halo 26' (alle NIN-releases hebben immers een nummer). Volgens Reznors bericht op de speciale downloadsite ghosts.nin.com zullen er later nog meer delen in de nieuwe Ghosts-serie volgen. De reden dat deze release maandag alle grote techsites gehaald heeft is dat het album gelicenseerd is onder de zogenaamde Creative Commons Attribution-NonCommercial ShareAlike-licentie (eat that, Radiohead!). Dat betekent dat je de Ghosts-nummers naar hartelust kunt remixen en ongetwijfeld binnenkort gaat aantreffen als de soundtrack onder allerlei gratis shoot-em-up games. Reznor maakte tenslotte ook al eerder de soundtrack van Quake I, en daar past zijn stijl prima bij. Maar dit spul is niet even goed: Ghosts klinkt repetitiever, lichter en opener. Het onheilspellende is er nog altijd volop - kom op, het is Reznor - maar het moet me van het hart dat Ghosts me niet raakt zoals NIN's bekendste albums. Zonder centrale gitaarriffs of zanglijnen blijft NIN NIN, maar verwordt Ghosts toch tot een soort ambient dat het domweg niet haalt bij het eerdere werk. Bij de piano in "I Ghosts 1" (tja, zulke tracktitels krijg je dan dus) hoop je nog even op een soort Still-album, maar dat soort tekstloze 'ballads' zijn dungezaaid op Ghosts (ik tel track 9, 13, 28 en 36). Veel werk gaat in de richting van pakweg de instrumentale partij van "The Greater Good" op Year Zero: zeker niet vervelend, maar ook niet geweldig boeiend. Onder de hardere tracks vind ik tracks 4, 8, 12, 16, 24, 27, 29 en 31 de meeste indruk maken, maar dat hangt net van je stemming af. Erg knap is absoluut dat alle tracks samen een eenheid vormen. Welbeschouwd ben ik toch wel blij met Ghosts; de volgende delen ga ik ook zeker checken. En tja, voor 5 dollar 114 minuten (naar believen bruikbare) muziek, 11 prachtige wallpapers én 40 pagina's artwork: daar kunnen niet veel reguliere downloads tegenop!
File Under: Liften worden een stuk enger in 2008
File Audio: [AINR] [Officiële site] [Ghosts I is door Reznor zelf geupload naar The Pirate Bay]
Nine Inch Nails - Year Zero Remixed of Y34RZ3R0R3M1X3D
Een van de (vele) intrigerende zaken aan de Nijmeegse stripboekwinkel Señor Hernandez is hun muziekkeuze. Het is de enige winkel die ik ken waar regelmatig allerlei (rustige) doom en stoner voorbijkomt. Zelf zou ik 't niet gauw opzetten, maar vervelend is het allerminst. Toen ik gisteren met een van de eigenaren stond te praten, bleken we toch in elk geval één band gemeen te hebben: Nine Inch Nails, waarvan een LP namelijk toevallig elders op de toonbank lag. Hoe klinkt die nieuwe remixplaat dan, wilde hij vervolgens weten. Toen ik 'm zei dat er een paar erg goede Ed Banger-achtige tracks opstonden (de remixen van het Amsterdamse Pirate Robot Midget en Phones) betrok zijn gezicht onmiddellijk, maar gelukkig is Year Zero Remixed meer dan dat. Veel meer! Meer ook dan de onderhand gebruikelijke remixplaat die na elk NIN-album volgt, ook. Y34RZ3R0R3M1X3D bevat leuke remixes van The Faint en Ladytron, Fennesz drenkt het prachtige "In This Twilight" in noise en er is zelfs een extreme minimaltrack van zestien minuten door Olof Dreijer van The Knife (je moet ervan houden), die van Reznors teksten alleen nog "I'm not used to this" heeft overgelaten. Echt geweldig is de remix van ene Modwheelmood, die de op Year Zero uitzonderlijke acidtrack "The Great Destroyer" tot een heuse ballad heeft omgebouwd. Kom er maar eens op, zou je zeggen, maar Trent Reznor had keus genoeg bij het samenstellen van deze plaat. Hij heeft namelijk deze zomer hoogstpersoonlijk de originele Garageband- en Ableton Live-multitracks van Year Zero op The Pirate Bay geflikkerd. Platenmaatschappij Universal vond dat niet echt leuk, Reznor besloot zijn contract niet te verlengen en bijgevolg is deze remixplaat zijn laatste werk onder de Universal-vlag. De eerdergenoemde multitracks krijg je overigens ook bij Y34RZ3R0R3M1X3D, op een extra dvd. Maar zelfs over de deze week gelanceerde site remix.nin.com lag Universal met Reznor overhoop. Een sneu protest. Year Zero is, getuige de meer dan 3400 remixen op het onofficiële ninremixes.com (al staat daar ook ouder werk tussen), namelijk waarschijnlijk al een half jaar na zijn release de meest geremixte plaat ter wereld.
File Under: Genoeg keus leidt tot grote klasse
File Audio: Ook op MySpace
Nine Inch Nails - Year Zero
Onlangs vroeg Thom Yorke zich af of hij wel in staat zou zijn om ooit nog iets anders te doen dan zijn Radiohead-'ding'. Hij beschouwt elk album dat hij uitbrengt "alsof je een groot monster voedert". Als je eenmaal een grote band bent geworden, is het dan ook verleidelijk om met je verkregen macht iets relevants te doen. Nu ook de bevolking van Amerika stront aan de knikker ruikt wat betreft het klimaat, kunnen we dus een hele sloot aan apocalyptische conceptalbums verwachten van bands die er ooit toe deden. Een tenenkrommend voorbeeld daarvan wordt denk ik de nieuwe Linkin Park (gevalletje Live). Hoe je zo'n conceptplaat wél redelijk goed in elkaar zet, doet roffe baas Trent Reznor van NIИ gelukkig even voor: met inktzwarte humor ("Capital G"), onontkoombaar realisme ("The Good Soldier") en het besef dat je niet overleeft door simpelweg af te tellen tot het eind ("The Warning"). Year Zero klinkt precies zoals Nine Inch Nails hoort te klinken: pesterig, verrassend, lomp stoer en tegelijk volwassen. Nog altijd een perfecte crossover tussen industriële beats en zwaar gitaarwerk. Anderzijds is Year Zero als album niet perfect. De boodschap - in de vorm van een verhaal over de V.S. als totalitaire drugsstaat in 2022 (het 'Year Zero') - geloven we wel, revolutionair of provocerend is het niet (de marketingbuzz om Year Zero was groter nieuws dan de plaat zelf), maar lékker is-ie wel. Niet in de zin van makkelijk dansbare singletjes als "Only", want zo zou ik "Survivalism" of het scheurende "My Violent Heart" niet noemen. Maar als fan ben ik blij dat Reznor meer experimenteert dan op With Teeth. Het monster is tevreden.
File Under: Eervol overleven door zelfontwikkeling
File Audio: [Hele album streamable op de site of MySpace]
File Video: [Survivalism]
File Remixes: [Allemaal legaal]
File Sad Kermit: [Hurt]
Nine Inch Nails - With Teeth
Nine Inch Nails-artwork siert al jaren mijn bureaublad. Prachtig smerig duister groen met een van de beste bandlogo's ooit. Moet ik je nog voorstellen aan Trent Reznor, het brein achter NIИ? Hij wordt binnenkort alweer veertig. Een intelligente, depressieve geest met een eigenaardige hang naar zelfkwelling. Hij maakte industrial rock (géén industrial), was de producer van Marilyn Manson en zijn beste nummer vind ik "The Perfect Drug", uit 1997 alweer. Sindsdien zijn z'n albums alleen maar softer geworden, maar ook creatiever en melodieuzer. Ook With Teeth weer. De metalheads onder u noemen het vast commercieel, maar ik hoor het graag. Luister maar eens naar het vorige levensteken, de ingetogen bonus-CD Still bij de live-cd And All That Could Have Been uit 2002. Die was dan wel stil (en duur), maar ook schrijnend mooi. Trent zal sindsdien gedacht hebben, wat verwachten ze nu van me op mijn veertigste? Andermaal de herriegrenzen verleggen? Niks ervan. Allez, een leuke single voor de feestjes ("The Hand That Feeds"), dat kunnen ze krijgen. Oke, twee ("Only" met zijn there is no fucking you, there is only me refrein). Maar verder is het gewoon CD3 van The Fragile. Melancholie, holle illusies en landerige, pompende en mooie liedjes met raadselachtige teksten. Bijvoorbeeld over een betoverende vrouw die je met haar tanden kust. She is the greatest lie of all. Flarden schoonheid op herhaling. Dus Trent, je bent geslaagd! Maar... ik had na zoveel jaar eigenlijk wel wat meer, iets nieuwers van je verwacht.
File Under: Geen industrial
File Audio: [Stream het album]
File Video: [The Hand That Feeds]