Woorden en beelden op File Under over: PJ Harvey
PJ Harvey - Let England Shake
Altijd spannend, een nieuw album van Polly Jean Harvey. Er werd reikhalzend uitgekeken naar nieuw werk van de Britse zangeres, niet in de laatste plaats omdat Let England Shake een album zou gaan worden met een... slik... concept. Gelukkig heeft PJ dit conceptalbum zo smaakvol en vooral ook zo intelligent vormgegeven, dat de individuele nummers meer dan genoeg aan de verbeelding overlaten. Toch is duidelijk dat het album vooral haar unieke visie op haar land weergeeft, met opvallend genoeg veel aandacht voor de rol van de Britten in de Eerste Wereldoorlog. 'Death was everywhere, and everyone' zingt ze op het indrukwekkende "All And Everyone". Volgens een recent interview met de zangeres gaat het trouwens niet alleen om oorlog op het album: 'This album’s not solely about war, it’s about very many different things - it’s the world we live in, and part of that is war.' Op "England" brengt ze zelfs een soort hommage aan haar land, maar doet dit wel met een vreemd accent en Oosters aandoende achtergrondzang om het allemaal wat in perspectief te plaatsen. Het nummer is een van de hoogtepunten van het album. Op nummers als "Bitter Branches" horen we iets van de oude PJ Harvey terug, maar verder staat Let England Shake vooral in het teken van de vernieuwing. Harvey gebruikt haar stem compleet anders, er wordt geëxperimenteerd met samples en de thematiek is natuurlijk ook opzienbarend. Let England Shake is de meest fascinerende geschiedenisles die ik ooit heb gehoord.
File Under: Harveys oorlog
File Audio: [MySpace]
File Video: [The Last Living Rose]
PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By
Zeg je John Parish, dan zeg je bijna automatisch PJ Harvey. Andersom is dat nog net wat minder het geval, hoewel de twee regelmatig samenwerken, en in 1996 nog samen Dance Hall At Louse Point uitbrachten. Die cd wordt door velen beschouwd als een tussendoortje voor PJ, maar daar is zij het zelf niet zo mee eens. Muzikaal en tekstueel heeft dat album dan ook veel te bieden. En nu, dertien jaar later, is er een hernieuwde samenwerking. Naar A Woman A Man Walked By werd reikhalzend uitgekeken, en gelukkig stelt hij bepaald niet teleur. Sterker nog, de cd is met gemak prachtig te noemen. Van het lekker rockende "Black Hearted Love" (heerlijke gitaarriff!) via het door een banjo voortgedreven "Sixteen, Fifteen, Fourteen" begint deze bij vlagen angstaanjagende plaat je naar de keel te grijpen. Alleen "The Chair" al, dat maar net twee minuten duurt, heeft zoveel verrassingen in zich, dat je vanzelf nieuwsgierig wordt naar de rest. Die is al niet minder opvallend, met als uitschieters op dat vlak het titelnummer ('I want your fuckin' ass') en het hysterische "Pig Will Not", een Beefheart-achtig punknummer met een hartstochtelijk blaffende PJ die herhaaldelijk de kreet 'I Will Not' uitschreeuwt. You love it or you hate it. Helaas duurt de euforie maar 38 minuten. Dat had wel wat langer mogen zijn!
File Under: Prachtige gekte
File Video: [Black Hearted Love]
PJ Harvey - White Chalk
Chagrijnig en in het wit gestoken kijkt Polly Jean Harvey ons aan. De stemming is meteen gezet. We waren elkaar even uit het oog verloren, haar laatste release was uit 2004. Ik ben geen fan van het eerste uur. Sterker nog, eigenlijk vond ik haar een Patti Smith-kloon: wel een goede, maar toch. Dit veranderde pas nadat ik een optreden van haar zag op Lowlands 2005. Ik was om. Ik ook met mijn rare hersenspinsels. Met White Chalk begint ze aan een nieuw hoofdstuk in haar carrière. Nog nooit klonk Polly zo intiem en raakte ze mij zo van top tot teen. De gitaarherrie is ingeruild voor een basis van pianogepingel waarop de songs zijn gebouwd. De begeleidingsband met grote namen als John Parish, Eric Drew Feldman en Jim White staat geheel in haar dienst, maar trekt haar (bijna ongemerkt) tot grote hoogte. Het album is inmiddels al even uit, maar aangezien niemand zich hier geroepen voelde om dit te bespreken doe ik het dan maar. Ik heb zodoende de tijd gehad om het op houdbaarheid te testen en ze slaagt met vlag en wimpel. Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken, maar ik moet bijna huilen, en dat doe ik niet snel, van zoveel schoonheid. Keer op keer weer. En dan te bedenken dat ze er zelfs over dacht om te gaan stoppen. Ongelooflijk.
File Under: Ongelooflijk
File Audio: [ MySpace]
File Video: [When Under Ether]
PJ Harvey - Uh Hu Her
Zoals sommigen wel weten heb ik ook echt werk. En in dat echte werk ben ik net - nou ja twee maanden geleden - geswitcht van job. Dat was goed en dat was ook hoognodig. Toch mis ik vooral mijn oude kamergenootje best wel vaak. Zeker als het om muziek gaat. Uren lullen en luisteren er over. Of over onze liefde voor Polly, die groot (A0!) aan de muur hing van dat oude hok. Nu is er dan eindelijk een nieuwe Polly en kunnen we niet samen luisteren. Dat is vervelend en vooral ook helemaal niet leuk. Terwijl ik dit type, zitten we toch samen te luisteren. Hij 'boven', ik 'beneden'. Voorheen was dat zekers en te weten anders gegaan. Dan was de deur dichtgegaan, het volume opgeschroeft en hadden we nu, om 15:00, ons dansmoment gevierd om het aankomende weekend in te luiden. En met de nieuwe PJ Harvey - die vandaag verschijnt - zou dat ook gebeurd zijn. Waarschijnlijk hadden we de hele dag een dansmoment gehad of in ieder geval vanaf het eerste moment dat we Uh Hu Her getraceerd zouden hebben op de onvolprezen luisterpaal van de VPRO. Nu luisteren we gescheiden door een vuurmuur en moeten we het doen met mailtjes heen en weer waarin hij meldt hoe geweldig "Seagull" is en ik terugmail dat ik Uh Hu Her weer ouderwets Polly vindt, wat hij dan weer volmondig bevestigt met een "ja ja ja". Ouderwets kriebels in de buik krijg ik van Uh Hu Her. Leve de moderne technieken, maar toch, was vroeger niet alles beter? Polly niet in ieder geval, zij is gewoon weer ouderwets goed.
File: PJ Harvey - Uh Hu Her
File Under: Dag PJ, dag A!
File Audio: [ Uh Hu Her ]