Woorden en beelden op File Under over: Patrick Wolf
Patrick Wolf
Patrick Wolf
Het moet gezegd, de shows van Patrick Wolf worden steeds beter en wervelender. Ik kan me nog herinneren dat ik hem op Lowlands zag in de Juliet-tent, een paar jaar terug, met alleen zijn viool. Een verlegen, vooral 'getalenteerde' jongen was het, met breekbare en vreemde liedjes waar je wel de tijd voor moest nemen. Twee jaar later stond-ie op hetzelfde festival opeens in de India-tent, bespeelde hij nog steeds allerlei instrumenten maar had hij ook een band en waren zijn nieuwe liedjes veel toegankelijker en blijer geworden. En dit jaar stond hij weer in de India-tent, alleen heeft Circus Wolf nu echt zijn vorm gevonden. Patrick is een diva geworden, maar wel een die nu ook durft te bijten.
Het mooie aan zijn album The Bachelor vind ik dan ook de dreiging die erin zit. Wat de songs betekenen kun je gewoon op internet lezen: bij de biografie die ik kort tevoren als voorbereiding op een interview kreeg zat deze lange beschrijving van de liedjes. Opeens was de helft van mijn vragen irrelevant geworden...
Lees verder..Patrick Wolf - The Bachelor
Het gaat goed met Patrick Wolf. Hij heeft de zelfmoord van een vriend verwerkt, gaat weer regelmatig naar zijn ouders, doet het met een leuke jongen en blondeert zijn haar weer. Mooi, dan kunnen we het nu over de muziek hebben op The Bachelor, zijn vierde album. De cover van het album doet vermoeden dat we te maken hebben met een mix tussen fantasy (kijk naar zijn outfit), goth (de letter!), gypsy (balalaika) en iets donkers (donker). Luisterend naar de muziek herken ik het gypsy-element en het donkere, vooral in stem en sfeer. Toch is de muziek niet pessimistisch. Het moet welhaast zo zijn dat de vele lagen, vreemde klanken en bezwerende de liedjes van Wolf donker laten klinken. De theatrale viool, het doordringende karakter en het bespelen van het gevoel - mijn gevoel althans - maken de boel weer vrolijk, al is vrolijk, net als optimistisch het woord niet. En als ik dan ga zoeken, komen er alleen maar woorden in me op die raken aan 'zin om te leven', maar dat is weer wat te zweverig. Laten we het houden op een typisch Patrick Wolf-album, dat een mix is tussen zijn eerste elektronische en zijn derde, meer popperige, album. Met "Kriegspiel", de openingstrack, weet ik in elk geval zeker dat het naast een bezwerende show, ook weer een feest kan worden op de zomerfestivals waar Wolf zal spelen. Goed dus dat het goed met hem gaat.
File Under: Ongrijpbaar
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Vulture][Hard Times]
File Font: [Patrick Wolf-font!]
Patrick Wolf
Patrick Wolf
"Ik voel meer affiniteit met Britney Spears dan met Leonard Cohen"
Vrijdagavond, direct na zijn akoestische optreden op Motel Mozaïque in TENT, wil Patrick Wolf ons wel in een bovenzaaltje te woord staan. Gekleed in een zwart giletje en alléén een zwart giletje (met, toegegeven, een broek eronder) leren we in tien minuten over somber zijn aan de kust, gouden paarden en dat blokfluit in het Engels recorder is. Ik wist het niet. Tijdens het pre-interview-gekloot met de minidiscrecorder (n.b.: het gaat hier dus niet om een minidiscblokfluit) begint Patrick met een vastberaden blik zijn haar in model te brengen. Of, zo je wilt, uit model.
Patrick Wolf - Wind in the wires
'Hij speelt piano, alt-viool, ukelele en gitaar. Om de beurt. En daar zingt ie dan bij,' zei ik tegen een vriendin.
'Ehm, hij speelt viool en zingt daarbij? En verder dan?'
'Verder niks. Live tenminste niet, op de cd is alles veel meer uitgewerkt, en daar zitten nog kraakjes en piepjes bij. Op de cd klinken genoemde instrumenten vaker samen. Bovendien speelt er op de cd ook een drummer mee.'
'Nou, ik kan me er niets bij voorstellen,' zei de vriendin en ik stopte maar met uitleggen, hoewel ik me niet kon voorstellen dat ze zich er echt niets bij kon voorstellen. Wind in the wires, de tweede cd van Patrick Wolf, staat vol met wonderschone liedjes, die soms een beetje treurig zijn. En, zoals de zanger zelf ergens zei, net zoals het leven, ook met kraakjes en piepjes. Te mooi en te sterk om zomaar in een hokje te stoppen, en ik geloof ook niet dat dat mogelijk is. De stem van Patrick Wolf, die pas eenentwintig is, klinkt vol en diep, maar gaat soms de hoogte in alsof het niets is. De liedjes wortelen ergens diep in een traditie van pure singer-songwriters, maar gebruiken moderne elektronische middelen om ze te versieren, te detailleren en mysterieuzer te maken. Op die manier lijken liedjes niet altijd wat ze zijn: ze verdienen meerdere luisterbeurten om alle geluiden te kunnen horen en te kunnen vaststellen hoe ingenieus de liedjes in elkaar zitten. Een liedjesmaker naar mijn hart: iemand die door een enorme muzikaliteit scherpzinnige liedjes maakt en daarbij oog heeft voor de mogelijkheden van hedendaagse elektronische apparaten.
File Under: It's a sigh of wild electricity. Briljant.
Patrick Wolf
