Resultaten getagd als “Pien Feith”

Pien Feith - Dance On Time

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Pien Feith - Dance On TimeDan kan dit wel het officiële langspeeldebuut van Pien Feith zijn, feit is dat ze al jarenlang in meerdere verschijningsvormen de underground verblijdt met haar muziek. Nu liet ze met Neonbelle al horen dat ze niet vies is van een bak analoge synths, maar onder haar eigen naam was het vooral eigenwijze gitaar-indierock die Slint aan Julie Doiron koppelde, met een hoofdrol voor haar expressieve stem. Dance On Time is dan ook even schrikken mocht je datzelfde verwachten. Nauwelijks gitaren, wel drummachines, samples, toetsen, en nog meer toetsen. En natuurlijk de stem: intiem, breekbaar en toch sterk. Opener "I Have Done Nothing" zet je nog even op het verkeerde been met zijn hupserige uptempo ritme en speelse gevoel, maar dat is maar schijn; even verderop in het liedje komt de melancholie al om de hoek kijken, om het hele album niet meer weg te gaan. Of het nou om eerste single "Dance On Time" of een ander prachtig liedje als "What Pleases You The Most" gaat, overal hangt een bepaalde zwaarmoedigheid - die Pien en haar kornuiten soms willen verbergen met luchtige geluiden en lichtvoetige samples, maar dat contrast pakt wonderwel goed uit. Subtiel is overigens naast melancholie wel het sleutelwoord hier, korte liedjes, veel ruimte tussen de noten, meerdere laagjes en onverwachte wendingen zonder dat je merkt, Pien die zelf heel koppig achter de maat aanzingt. Mooi ook hoe soms een postrockgevoel in een klein drie-minuten-liedje wordt gestopt. De echte hoogtepunten worden trouwens bewaard tot het laatst: "Dirty Laundry" begint klein maar pakt indrukwekkend uit met een superieure climax, en afsluiter "Honestly" raakt zo exact de juiste droeve noten dat de traanklieren ongewild hun werk gaan doen. Zo goed ja.

File Under gaf ism platenmaatschappij V2 enkele setjes van twee tickets weg voor de releaseshow van Pien Feith in Ekko. Daarvoor ben je natuurlijk te laat nu.

Pien Feith / Mummy's A Tree

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Cd's bespreken van mensen die dichtbij je staan is best lastig. Want stel nou dat je de cd compleet ruk vindt, vertel je dat dan? En geloven mensen je wel als je zegt dat je het fantastisch vindt wat die vriend of vriendin van je opgenomen heeft? Een lastig parket, dat is het, want als het wel degelijk de moeite waard is wat er rondjes draait in je cd-speler, dan mag je dat toch wel gewoon zeggen? Enfin, voor beide onderstaande releases geldt dat 'we' 'ze' al lang kennen. Op de cd van Pien Feith drumt het vriendje van een van onze schrijvers mee en een andere scribent neemt regelmatig muziek met haar op. Voor Mummy's A Tree geldt dat een van ons jarenlang in een huis woonde met de vriendin van Stefan van den Berg en dat die schrijver en ik regelmatig los gingen als Van Den Berg met 06-11, het bandje waarin Stefan vroeger speelde, hun versie van Led Zeppelin's "Communication Breakdown" inzette. Dat u het maar weet.

Pien Feith - The Wilderness SoundPien Feith komt uit Utrecht en heeft daar al een aardige naam opgebouwd sinds haar thuis opgenomen demo. Pien Feith's debuut op Badmintone Records, The Wilderness Sound, is een intens singer/songwriter-cd'tje. Intens op een manier zoals Jeff Buckley en PJ Harvey intens zijn. Met dit als uitgangspunt zet Feith lijntjes uit naar onschuldige Bettie Serveert-melodieën, maar ook de andere kant op, richting Sonic Youth-achtige rauwheid. Dat maakt The Wilderness Sound een EP met vele stemmingswisselingen, maar daardoor juist ook zeer interessant. De productie van het Mercy Giants tweetal Maarten Scherrenberg en Mark Zuidema is sober en dat past ook wel bij een artieste als Feith. Zo'n ongeslepen diamant moet je niet met veel opsmuk versieren en dat hebben deze mannen goed begrepen.

Mummy's A TreeIk had altijd verwacht dat Stefan van den Berg wel een grote zou worden in de Nederlandse muziekscene, maar helaas is dat er tot nu toe nooit van gekomen. Jammer, want wat hij onder de naam Mummy's A Tree uitbracht sinds halverwege de jaren negentig was zeer veelbelovend. Met Loftmusic For Millions, Yet Unaware pakte hij vorig jaar weer de draad op. Het weirde geluid van zijn eerste demo heeft hij ook al lang achter zich gelaten. Dat vind ik wel jammer, want die eerste op een paar sporen opgenomen demo is nog steeds heel bijzonder en ik draai 'em nog regelmatig. Toch is het opgewekte titelnummer "Dancing In The Light That My Baby Spreads" weer een fijn voorbeeldje van het geraffineerde songschrijverschap van Stefan. Maar zelf hoor ik hem liever zoals in de twee andere nummers, waarin hij meer ingetogen akoestisch voor de dag komt.