Zo, 1 april is weer voorbij en we kunnen weer serieus aan de slag. Nou ja, serieus, Pretty Maids is natuurlijk wel een pretrockband van het zuiverste water. Geen pretenties, geen diep-filosofische boodschap, het is gewoon rechttoe rechtaan rocken op Motherland. Ze zullen nooit tot de eredivisie gaan behoren, maar net daaronder spelen ze een heel verdienstelijke rol. Daarbij komt er nogal wat voorbij dat op andere bands lijkt zonder dat je ze van jatwerk kunt beschuldigen. Op dit album heb je bijvoorbeeld nogal eens het idee dat ze vooral naar Def Leppard hebben geluisterd ("Sad To See You Suffer") maar dat is dan wel weer zo goed gedaan dat Def Leppard zelf sommige van hun albums er wat beter mee had kunnen maken. Helaas zitten er traditioneel zit er ook weer wat zeperds tussen, zoals deze keer vooral "Why So Serious?", dat qua compositie bar weinig voorstelt. Behalve sommige composities stelt vooral de productie wat teleur. De toetsen worden nog al eens ver naar voren gezet, waardoor het voor Pretty Maids-begrippen wel érg bombastisch is. Het niveau van voorganger Pandemonium wordt daarmee niet gehaald en dat is jammer.

De La Cruz brengt met Street Level het debuut uit en ze laten horen dat ze goed naar de eighties hairmetalbands hebben geluisterd. Het klinkt op de braafste momenten als Poison Of Ratt en op de wildste (nou ja...) momenten als Mötley Crüe. Het meest verrassende aan De La Cruz is dat ze niet uit de Verenigde Staten komen, maar uit Australië. Daar hebben ze immers een traditie in no nonsense hardrock en niet in hairmetal. Je merkt dat hairmetal niet in het Australisch DNA zit. De heren doen alles uit het boekje, maar door presentatie, songs, productie en titels als "S.E.X.", "Cherry Bomb"en "Girls Go Wild" heb je voortdurend het gevoel dat ze vooral street credibility veinzen. En dan krijg je zoiets als haute couture hairmetal: het ziet er verzorgd uit, maar je gaat je er nooit lekker in voelen.

# 

|

| Prikkie | 02 april 2013 | reacties (0)

Alweer dik drie jaar geleden bracht Pretty Maids het album Wake Up To The Real World uit. Inmiddels is er een nieuwe bassist (King Diamond's Hal Patino) en met Pandemonium ook een nieuw album. Het geluid van de heren is in die vier jaar niet veranderd. Pandemonium start met het titelnummer, een snelle rocker, dat de toon zet voor de rest van het album. Het is en blijft commerciële hardrock - zij het met een steviger ingemixt geluid dan de vorige keer -, maar helaas blijven er ook de gebruikelijke minpuntjes. Het is soms nogal generiek wat de heren ten gehore brengen en bij een nummer als "Little drops of heaven" pruttelt het wel heel erg knullig naar het einde. Fans zullen hier heel blij van worden, voor de anderen blijft Pretty Maids wat het altijd al was: goede B-divisie hardrock met heel behoorlijke hooks en op elk album een paar echte uitschieters ("Cielo Drive"), maar tegelijkertijd niet heel erg consistent in kwaliteit. De fraaie open productie zorgt ervoor dat het desondanks een album lang genietbaar blijft.

Een andere blast from the past voor deze maand is Ratt. In de jaren tachtig waren ze de posterboys voor poserrock (meer make-up dan muzikale inhoud) en derhalve voor echte metalliefhebbers not done. Niet dat dat ze geschaad zal hebben, want met hun gladgestreken radiometal waren ze heel erg gericht op de Amerikaanse markt met de pop-in-rockverpakking van Mötley Crüe, Warrant en Alice Cooper. Daar scoorden ze als bezetenen, dus veel aanleiding om de sound te veranderen was er niet. In 1999 vertrok Stephen Pearcy als zanger en was het Rattsprookje min of meer uit. Op dit album zijn ze weer terug in de oude bezetting - dus met Pearcy en DeMartini -, op de tweede gitarist na. Dat is niet Robbin Crosby, maar Quiet Riot's Carlos Cavazo. Voor Ratt geld hetzelfde als voor Pretty Maids: ze doen wat je van ze verwacht, zij het in een wat steviger jasje. Het wat geknepen stemgeluid is er nog steeds, er ligt als vanouds een dekentje van slaggitaren achter, maar gitaren mogen weer gitaren zijn en de productie is er een van 2010. Qua songs is het ook van hetzelfde laken een pak als bij Pretty Maids: degelijk maar zelden verrassend. Maar ach, dat is bijna zoals het hoort bij dergelijke pop in rockverpakking.

# 

|

| Prikkie | 21 mei 2010 | reacties (0)