Ik breek me er nu al een paar weken het hoofd over. Vond ik de debuut-cd van Queens Of The Stone Age nu een goede plaat toen 'ie uitgebracht werd of niet. Wat ik me meen te herinneren is dat ik het album ter kennisgeving aannam en veel liever de magistrale cd's van Kyuss (toen al een jaar of drie opgedoekt) draaide. Het zou me niet eens verbazen dat ik gedacht heb dat het nooit wat zou worden met Queens Of The Stone Age. Wie zat er nou te wachten op een gestripte versie van Kyuss met een veel mindere zanger dan John Garcia? Niemand toch. Ik zat er mooi naast, want dik tien jaar later is Josh Hommes bandje een van de grootste rockbands. En als Homme aankondigt drie gigs in kleinere zaaltjes te doen dan verkopen die in minder dan een vloek en een zucht uit. Het zal me benieuwen hoe de mensen die concerten gaan ervaren. Als ik het goed begrepen heb, speelt Queens Of The Stone Age namelijk tijdens deze concerten bijna integraal hun debuut-cd uit 1998. Als een soort van hommage. Een beetje vreemd vind ik dat wel voor iemand die liever niet aan reünies doet. Ik had zelf liever gezien dat Homme met zijn oude maten van Kyuss (die een reünietournee doen) het podium opgeklommen was om nog eens "Gardenia" of andere klassiekers te laten dampen. Aan de andere kant is het ook wel koel dat Homme zijn oudere materiaal ( dat al jaren niet meer te koop is) weer onder de aandacht van zijn fans wil brengen. Want in retrospectief zijn songs als "Regular John" en "If Only" toch al wel heerlijke krakers die een duidelijke voorbode zijn van de catchy sound die Queens Of The Stone Age nu heeft.

# 

|

| Storm | 08 maart 2011 | reacties (1)

De uitgebreide informatie over de deelnemers cd staat op de site, zegt de inlay van de cd. Mooi niet. De platenmaatschappij krijgt de schuld van de vertraging. Dan maar even terug naar de inlay: Josh Homme, Troy van Leeuwen en Joey Castillo, de bekende vaste kern. Slechts op de zang is er wat assistentie, van The Strokes' Julian Casablanca en uiteraard Mark Lanegan. Één song was al langer bekend: "Make It Wit Chu" van de inmiddels beroemde Desert Sessions. Het belangrijkste aspect van Queens Of The Stone Age is ook op dit album aanwezig: songs met hypnotiserende grooves. Opener "Turnin' On The Screw" is een typische QotSA-track, met een opvallende riff die meteen blijft hangen. Desondanks is het opvallend dat het Stonesy "Make It Wit Chu" het meeste indruk maakt. Niet omdat die song compositorisch zoveel beter zou zijn, maar omdat in dit nummer niet wordt geprobeerd het hele geluidsbeeld vol te proppen, zoals dat in de meeste andere songs wel gebeurt. Het lijkt alsof Homme Songs For The Deaf niet los durft te laten. Maar op dat album waren de klappen van Dave Grohl en de stem van Olivieri medebepalend. Voor een heel album van dergelijke songs is Homme's stem eenvoudigweg te beperkt, ook als die, zoals zo vaak, in de refreinen wordt gedubbeld. Misschien moet Homme wel concluderen dat Songs of the Deaf zo'n plaat is die je eens in je leven maakt en met een schone lei beginnen aan de volgende plaat. Mijn conclusies is dan ook volstrekt tegengesteld aan die van T-tusz bij de recensie van Lullabies to Paralyze: Homme zou eens wat méér moeten experimenteren. Op dit album zijn er te vaak songs die niet veel meer dan een groove zijn (zoals de single "Sick, Sick Sick"), terwijl Homme toch nog wel degelijk heel bijzondere riffs tevoorschijn tovert. Maar uiteindelijk is het domweg teveel van hetzelfde.

# 

|

| Lowlands 2010 | Prikkie | 17 juni 2007 | reacties (10)

Met de gedachte in het achterhoofd dat Kyuss ten onder is gegaan aan onderlinge strubbelingen was Josh Homme er op gebrand dat zijn huidige band Queens of The Stone Age ("Qotsa") niet hetzelfde lot zou ondergaan. De derde "Qotsa"-plaat Songs for the deaf bleek een onverwachte voltreffer en het vele spelen dat daarop volgde bleek de band bijna de das om te doen. Met name beroepsweirdo en drugskikker Nick Olivieri zorgde voor veel kommer en kwel wat resulteerde in o.a. afgelaste shows. Zelfs in zijn eigen band Mondo Generator bleek hij destijds zo onuitstaanbaar dat hij de tourbus werd uitgekegeld. Homme zag zich daarom genoodzaakt om zonder Nick verder te gaan. Echter, zonder Olivieri en Dave Grohl (die het te druk had met 1001 eigen projecten) klinkt Lullabies.. behoorlijk vertrouwd. Strakke rocksongs met robotachtige riffs ("Medication", "Everybody knows..") klinken als een logisch gevolg op Songs for the deaf. Zelfs de poptic in "Little Sister" en de gepaste gekte in "Someone's in the wolf" trekken de lijn van de vorige plaat moeiteloos door en het subtiele "I never came" is van grote pracht. Maar toch kan deze plaat de torenhoge verwachtingen niet geheel inlossen. Missen we de uitbarstingen van Olivieri? Zijn de nummers minder sterk of te veilig geproduceerd? Feit blijft wel dat de CD op het einde aanzienlijk aan kracht inboet en zelfs begint te irriteren ("Skin on skin"). De vele muzikale grootheden die op deze plaat te horen zijn (leden van ZZ Top, Masters of Reality, Perfect Circle en Garbage) kunnen daar weinig aan veranderen. Als Homme besluit voortaan de experimenten voor The Desert Sessions te behouden en van "Qotsa" het rockmonster te maken die het in wezen reeds is, raad ik aan korter van stof te zijn.

# 

|

| Lowlands 2005 | T-tusz | 30 maart 2005 | reacties (0)