Bij de opener "Angel Eyes" op het nieuwe album Band Of Joy van Robert Plant begon de recensie in mijn hoofd al te gaan. Al die zeurpieten die zich maar niet willen neerleggen bij het feit dat het nu echt gebeurd is met Led Zeppelin moesten toch maar eens hun ongelijk bekennen: Plant-solo is beter dan een reünie en Band of Joy is een geweldige plaat geworden. Band Of Joy was de band van Plant (en tussen het Zep-gebeuren door) voordat het uiteindelijk Led Zeppelin werd. De overeenkomst met deze band is dat ze voornamelijk covers spelen. Qua samenstelling is het, behalve Plant, een totaal andere. Opener "Angel Eyes" is origineel van Los Lobos en een geweldige cover. Helaas zakt het album na een viertal nummers in. "You Can't Buy Me Love" is een bewerkte versie van dat bekende Beatlesnummer. Prima op een Tribute-album, maar hier past het totaal niet. Bij de aansluitende slijper "Falling In Love Again" wordt het me echter te zoet voor woorden. Echt jammer, omdat ik als albumluisteraar uit het ritme gehaald word en met tracks als "Monkey" en "Satan Your Kingdome Must Come Down" de vieze smaak weg moet spoelen. Het had zo mooi kunnen zijn. Oh ja, er staat nog wel een eigen nummer op, namelijk "Central-Two-O-Nine" die Plant samen met Buddy Miller schreef. Plant, Miller en de rest van de band weten de roots en rock te vinden, maar had niet iemand de eisen van het materiaal wat op kunnen schroeven?

# 

|

| Ewie | 22 september 2010 | reacties (5)

Vorig jaar verraste Robert Plant met misschien wel zijn beste solo-album ooit, Mighty Rearranger. Een fraaie mix van moderne elektronische klanken, de vertrouwde Led Zep-bluesrock en accenten met exotische instrumenten. Met dezelfde band als op dat album, The Strange Sensation, is een live-dvd opgenomen en ook op die dvd is het genieten geblazen. Songs uit Plants verleden ("No Quarter", "Black Dog", "Four Sticks"), songs van Mighty Rearranger en twee covers: Dylan's "Girl From The North Country" en een waanzinnig verbouwde versie van Hendrix' "Hey Joe". De songs passen prima bij elkaar, uit welk tijdperk ze ook komen. Dat is ook niet zo gek: de riffs uit "Freedom Fries" en "Tin Pan Alley" hadden gewoon van Jimmy Page kunnen zijn en "No Quarter" had van het laatste album kunnen zijn. Plant is prima bij stem en kreunt en kronkelt als vanouds, de band is geconcentreerd en strak en de songs, ach, die waren bij voorbaat geslaagd. Op de fraaie, niet te onrustige beelden is niet alleen Plant in beeld, maar komen ook zijn muzikanten ruim aan bod, de geluidsmix is gedaan door hetzelfde heerschap als bij het album en er zijn geen irritante gesprekjes tussen de nummers door. Wat zou je nog meer willen? Nou, meer songs. Er staan tien livesongs op deze dvd en wat video's en Top of the Pops-optredens. Die extra's hadden van mij mogen wijken voor een paar songs meer van het optreden. Maar dat is dan ook de enige klacht die ik kan verzinnen over deze dvd. Ik heb het niet zo op muziek-dvd's, maar dit had van mij een dubbele mogen zijn...

# 

|

| Prikkie | 21 november 2006 | reacties (0)

In het boek Simulacron-3 gebeuren vreemde dingen. De hoofdpersoon neemt gebeurtenissen waar die daarna door alle andere getuigen domweg vergeten blijken te zijn. Zelfs complete huizen verdwijnen in het niets wanneer hij zich even omdraait. Ik zal de clou niet verklappen, maar in het boek van Daniel F. Galouye - en in de film die ervan gemaakt is, The thirteenth floor - blijkt er iemand aan de touwtjes van die wereld te trekken. Robert Plant heeft daar een mooie term voor bedacht: een Mighty Rearranger. Of misschien bedoelde hij daar zichzelf mee, want hij heeft een buitengewoon fraai album afgeleverd. Het is voor de hand liggend om het meteen te vergelijken met Led Zeppelin, maar dat vind ik eerlijk gezegd een beetje flauwekul. Natuurlijk zijn er volop vergelijkingen te trekken, maar Plant was nu eenmaal ook een belangrijk onderdeel in die band. In zijn solocarriére hoor je dus logischerwijs Led Zeppelin-dingetjes terug. Die carriére werd echter ook getekend door allerlei uitstapjes in het gebruik van electronische instrumenten die niet altijd even gelukkig uitpakten. Hij lijkt nu op deze plaat de juiste balans gevonden te hebben tussen electronica en exotische instrumenten als de bendia en de tehardant. In twaalf songs weet Plant met zijn band The Strange Sensation een sfeer op te roepen die tegelijkertijd heel vertrouwd en heel ongewoon is. Klanken uit de jaren-zeventig-rock worden verbonden met moderne electronische klanken èn met klanken uit andere delen van de wereld. Aan deze plaat is geen moment bedacht of onecht, je hoort alleen passie en overgave. Alle bandjes die zo intens proberen het authentieke gevoel in hun muziek te krijgen hebben weer iets om hun tanden op stuk te bijten. Zò aan de touwtjes trekken vereist een groot muzikant...

# 

|

| Prikkie | 03 juni 2005 | reacties (2)