Kijk, dat twee van die veteranen uit de popmuziek zoals Peter Buck en Bill Reiflin een deuntje meespelen op een cd van oude vriend Robyn Hitchcock, dat snap ik wel. Wat is er nou leuker dan iemand die je al dik twee decennia kent en wiens muziek je heel erg waardeert een beetje te helpen in de studio? Weinig toch? Nou ze wisten nog wel wat, met een stel vrienden op tournee gaan is nog leuker. En zo stonden de twee REM-leden in 2006 dus in Tivoli de Helling als onderdeel van The Venus 3 Hitchcock te begeleiden. Da's wel wat anders dan een concert met REM, maar de mannen hadden het stikt naar hun zin. Dat hoor je ook weer terug op de nieuwe cd van Hitchcock. Goodnight Oslo, waarop Buck en Reiflin weer prominent aanwezig zijn, maar wederom in dienst van de Britse rockveteraan die de liedjes aanleverde. Dienstig zijn doet overigens ook held Colin Meloy van The Decemberists. Dat hij meezingt verbaast me eigenlijk niets. Heel ver uit elkaar liggen de muziek van The Decemberists en Hitchcock niet. Grappig is wel dat bij het ene nummer waar Peter Buck aan meeschreef ("Sixteen Years") gelijk het geheel een REM-sfeertje krijgt. Dat geldt voor de andere nummers veel minder. Die ademen vooral de liefde uit voor de betere sixties pop/rock waarbij Hitchcock op bewonderenswaardige wijze zijn Britse en Amerikaanse liefdes vermengt. Dat Hitchcock na al die jaren nog steeds niet de stap heeft gemaakt naar het grote publiek ligt ook zeker niet aan de kwaliteit van zijn liedjes. Dat ligt denk ik eerder aan zijn stem, die niet altijd even gemakkelijk in het gehoor ligt. Toch zou een grotere zaal dan de Helling (bijvoorbeeld een uitverkochte Oude Gracht), absoluut op zijn plaats zijn.

# |

| Storm | 06 februari 2009 | reacties (0)

We hadden toevallig net een dvd-recorder gekocht. Mijn allereerste zelf opgenomen dvdtje heb ik - trots als ik was - nog steeds liggen. Het was dan ook een zeer aangename grote verrassing dat SBS6 Jonathan Demme's muziekdocument Storefront Hitchcock uitzond. Het zal wel een zogenaamde 'package deal' zijn geweest. Het lijkt me namelijk sterk dat de redactie van deze zender zich sterk wilde maken om de hier vrijwel volledig genegeerde Robyn Hitchcock in de harten van het Nederlandse bevolking te laten sluiten. Zoals ik dat 15 jaar geleden deed. Mijn lokale dealer in muziek raadde mij toen het album Perspex Island aan omdat REM's Peter Buck en Michael Stipe er op meededen. Met name Bucks jengelende gitaarwerk en Hitchcocks prettig onvaste 'very British' vocalen bleken een perfecte combinatie. Ik was meteen verkocht. Goed nieuws dus dat Buck op Olé! Tarantula naast Scott McCaughey en Bill Rieflin deel uitmaakt van begeleidingsband The Venus 3 ("3/4ths of The Minus 5 and half of REM"). op de wat meer folky en Dylanesque voorgangers speelde Hitchcock de rol van oude bard. Met dit album gaat hij weer terug naar de jingle jangle Byrds-pop met een snufje gekte zoals die ook op Perspex Island en het legendarische Underwater Moonlight van zijn Soft Boys (die kent u niet? snel luisteren dan!) te horen was. Goed genoeg voor een definitieve doorbraak in Nederland? Oh jazeker wel, maar ik betwijfel of het ooit nog zal gebeuren. Wie weet heb ik ongelijk en zien we binnenkort een uitgebreide muziekspecial over Hitchcocks carrière op SBS6 of zo.

# |

| André | 06 november 2006 | reacties (0)