Het waren de afgelopen jaren zware tijden voor fans van Sarah McLachlan. Na Afterglow was er maar weinig nieuw materiaal van de dame met de eeuwige engelenstem. In plaats daarvan werden we zoetgehouden met alweer een remixalbum, een kerstalbum, een album vol outtakes en een heuse verzamelaar. Nu wordt de stilte na zes jaar eindelijk doorbroken met een volwaardig album, Laws Of Illusion. Nou ja, niet helemaal waar want twee van de twaalf nieuwe liedjes stonden al op de verzamelaar Closer. Het album start hoopvol met het ietwat rockende "Awakenings", wat doet denken aan haar succesalbum Fumbling Towards Ecstacy, maar bij het tweede nummer gaat het al mis. Vanaf dat moment heb ik het toch al snel het gevoel dat ik het album eerder heb gehoord en bemerk ik dat de songs een herhaling zijn van eerdere zetten. En daarmee is de verrassing eraf. Let wel, Sarah beschikt nog steeds over een prachtige stem die me soms kippenvel kan bezorgen, maar het songmateriaal klinkt allemaal erg veilig. Wanneer Sarah in "Forgiveness" haar hartzeer over een op de klippen gelopen relatie van zich af zingt wil ik het wel kunnen voelen. 'When I look now I know I've seen your face before/I don't want your deceiving smile standing at my door' zingt Sarah zeer lieflijk, zonder enige agressie. Het is misschien dan ook opvallend dat het enige nummer waaraan Sarah niet heeft meegeschreven, "Bring On The Wonder", het sterkste nummer is door de prachtige mix van het meerstemmige refrein met de piano. Voor een groot deel van de overige nummers tekende vaste producer Pierre Marchand deze keer als co-writer en misschien is dat ook meteen het manco van deze plaat. Want op vorige albums waren zijn bijdragen als schrijver een stuk minder en deed Sarah het grotendeels alleen. Ik heb dus eigenlijk het gevoel dat dit meer een Pierre Marchand-album is geworden. Dus ik hoop voor de volgende keer dat zijn invloed minder zal zijn en dat we er niet zo lang op moeten wachten als op dit album. Want zeg nou zelf, zeven jaar en dan dit resultaat is erg lang.

# |

| Danny | 12 juli 2010 | reacties (0)

De fans van Sarah McLachlan zitten al een tijdje ongeduldig te wachten op nieuw werk van deze bijzondere Canadese zangeres. Haar laatste echte album, het succesvolle Afterglow, is bijna een half decennium oud. Sindsdien worden haar fans zoet gehouden met live- (Afterglow: Live, Mirrorball, the Complete Concert), remix- (Bloom: Remix Album), kerst-cd's (Wintersong) en verscheen zelfs een iTunes-album. Wat ontbreekt er nog in dit rijtje? Juist ja, een restjes-cd en die is met Rarities, B-Sides and Other Stuff, Volume 2 (Volume 1 verscheen al in 1996)nu dus ook. Helaas is het vooral een verzameling van liedjes die al eerder op andere (verzamel-)albums verschenen zijn en zijn ze ook nogal wisselend van kwaliteit. Het zoete "Ordinary Miracle" en de fraaie interpretatie van "Black Bird" geven nog wel goede hoop dat het een mooi evenwichtige verzamelaar is die je voorgeschoteld gaat krijgen. Maar dan komt "Time After Time", dat Sarah opnieuw opnam met Cyndi Lauper. Echt, zelden zo'n stuitend slechte samenwerking gehoord. Lauper probeert breekbaar te klinken, maar giert telkens zo hard uit de bocht, dat zelfs de goddelijke stem van McLachlan niet als vangrail kan dienen. Ik zat de eerste twee keer tenenkrommend te luisteren, de derde en volgende keren heb ik 'em gewoon niet geluisterd. Het is niet de enige dissonant op deze verzamelaar. Ook de samenwerking met DMC in "Just Like Me" is waardeloos en ergens bij het mixen van "Homeless" dat ze samen met Ladysmith Black Mambazo opnam heeft iemand het leuk gevonden haar deel te maken van het koor. Dat is niet de plaats voor haar, vind ik. Dan hoor ik liever McLachlan's wonderschone interpretatie van "Prayer of Saint Francis" of -inderdaad, dat is het Kermit de Kikker-nummer, "The Rainbow Connection". Al met al is Rarities, B-Sides and Other Stuff, Volume 2 een beetje een halfgeslaagd zoethoudertje.

# |

| Storm | 23 mei 2008 | reacties (2)