Resultaten getagd als “Saybia”

Saybia - Eyes on the Highway

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Saybia - Eyes on the HighwayRaar is dat, hoe het af en toe gaat. Dat een band an sich niet veel aan haar geluid verandert, maar toch een veel betere cd af kan leveren dan haar vorige. Het gebeurt Saybia met hun nieuwe cd Eyes On The Highway. In alles is deze cd vier, vijf slagen beter dan zijn voorganger These Are The Days. Zoals George toentertijd al opmerkte, het beste nummer was de titelloze hidden track. En als je zo'n conclusie moet trekken nadat je verliefd geworden bent op een band na een fantastisch debuut is dat een behoorlijke tegenvaller. These Are The Days moest er volgens mij gewoon te snel komen, omdat The Second You Sleep zo'n onverwacht groot succes was. En dan zie je heel vaak dat een band na een teleurstellende tweede een ijzersterke derde aflevert. Dat gebeurt Saybia nu dus ook. Op Eyes On The Highway klopt het allemaal weer precies. De uithalen in de zanglijnen van Søren Huss, die op de vorige cd bijna allemaal net te langslepend leken, zijn net als op het debuut, weer precies goed in balans. Mooi voorbeeld hiervan is de ballade en huidige single "Angel", wat overigens een liedje is dat wel moet groeien. Ook in de uptempo-nummers, zoals het toch wel bijna tegen symfo aanleunende en daardoor enigszins verrassende "Godspeed Into The Future", klopt het weer helemaal. De grap is dat doordat de zanglijnen van Huss beter zijn, dit als een soort van domino-effect ook de rest van de band weer beter lijkt te maken. Vooral lead-gitarist Sebastian Sandstrøm lijkt hierdoor ook beter zijn ei kwijt te vinden in de nieuwe nummers. Hierdoor klinkt Saybia op Eyes On The Highway af en toe wat steviger dan op zijn twee voorgangers, maar zoals gezegd, de verschillen in het geluid zijn klein. De crux zit 'em vooral in de liedjes die veel beter zijn en dat is een goede zaak.

Omdat we blij zijn dat Saybia de neuzen weer de goede kant op heeft staan gaven we vijf cd's weg van deze Denen. Daarvoor ben je nu helaas te laat.

Saybia - These Are The Days

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Het is best zorgelijk als het laatste nummer op een cd tevens het beste nummer van een cd is. Nou, misschien niet zorgelijk maar wel opzienbarend. Nog opzienbarender is het dat het nummer geen naam heeft. Het is een zogenaamde hidden track en duurt lang. Heel lang. Wat ik zeggen wilde: de nieuwe cd van Saybia ligt vandaag in de winkel. These Are The Days heet het geval en het laatste nummer is het beste nummer. Hebben we dat ook maar gehad. Is er niet meer over te zeggen dan? Tuurlijk wel. Zo vond ik Saybia altijd Coldplay met een randje. En ondanks het feit dat het een Deens randje is is dat op zijn minst een verdachte constatering. Maar op hun nieuwe ding hebben ze dat Deense randje uitgebreid, verfijnd, er links en rechts nog wat aan gekneed en oh, ze zijn kennelijk nog wat volwassener geworden ook. Want zo klinkt het: Saybia is volwassen geworden. Het is nog steeds Coldplay, maar dan een heel klein beetje nog. Het is nu meer Saybia. En dat is goed. Ik hou wel van bands die niet meer willen klinken als Coldplay. Maar ik heb nog wel een verzoek: ik heb de halve plaat zitten wachten op gitaarherrie. Het duurde en het duurde maar. Ik werd er een beetje moedeloos van. Af en toe moet het knallen. Tabasco door je eten en gitaar gaan spelen. Zoiets. Maar goed, ik loopt te miepen, het is een fijne, goede plaat. En toch. De plaat irriteert me. Mateloos. Maar misschien moet ik hem dan ook maar niet vier keer per dag draaien. Vanaf nu draai ik alleen nog maar het laatste nummer. Zeventien minuten genieten. En niets op af te dingen.