Ruim tien jaar na hun laatste studioalbum Post Orgasmic Chill komt Skunk Anansie weer met een volledig nieuw studioalbum. Vorig jaar liet de groep al een klein voorproefje horen met drie nieuwe nummer op hun best of-cd Smashes and Trashes, maar daar kon je nog geen nieuwe trend in ontdekken. Na het beluisteren van Wonderlustre lijkt het alsof Skunk Anansie aan de Prozac is gegaan, de pieken en de dalen zijn eruit. Geen "Charlie Big Patato" of "Hedonism" meer, maar gewoon gedegen rock- en popnummers. De cd stond een tijdje op repeat in mijn iTunes en het viel me op dat er geen nummer echt uitspringt, ik word niet 'wakker' bij een bepaald nummer. Het wil niet zeggen dat Wonderlustre een slechte cd is, want er staan een paar typische Skunk Anansie-nummers op. Nummers als "God Loves You" en "My Love Will Fall" hebben de bekende Skunk-vibe van een rustig tussenstuk en een explosief refrein. Van mij hoeft het niet, maar natuurlijk staat er ook een meer gevoelig nummer op de plaat, in dit geval "You Saved Me". Al met al lijkt het erop dat de band te veilig heeft gekozen. Het klinkt allemaal prima, maar die brutale uitdaging die we van Skin gewend zijn, die mis ik op dit album. Het vuur is na tien jaar toch een beetje gedoofd. Zal het de leeftijd zijn?

# 

|

| Lowlands 2011 | Sikkema | 13 september 2010 | reacties (1)

Als ik heel eerlijk ben, werd ik altijd een beetje bang van Skin. Voornamelijk van die enorm grote mond van haar, die regelmatig tentoongespreid werd in de clips van Skunk Anansie. Maar ja, er kwam dan ook wel een flink volume uit en daar ging het om. Dat volume, daar is niks aan veranderd in de tijd. Eigenlijk is er bar weinig veranderd aan Skin sinds de jaren '90, volgens mij is ze niet eens ouder geworden. De rest van de band waarschijnlijk ook niet, want de drie nieuwe nummers op dit greatest-hits-album zijn typisch Skunk Anansie-nummers. Eerst "Tear The Place Up", een snel punkrocknummer met een hoog springgehalte. Ook een nieuwe ballad "Squander", waar ik verder geen fan van ben, maar het hoort erbij. Maar ik werd toch echt weer weggeblazen door "Because Of You", de tweede single van dit album. Een nummer dat zich zo kan meten met klassiekers als "Weak" en "Charlie Big Potato". Valt het jullie trouwens ook op dat dit soort songs prima mee kunnen met de huidige emo-rage? Of roep ik nu iets heel verschikkelijks? En zegt dat meer over de emo van nu, of meer over de Skin-rock van toen? Of misschien zegt het wel meer over mij...

# 

|

| Sikkema | 07 november 2009 | reacties (4)