Behalve de bandnaam en de kriebelig opgeschreven tracktitels is er niets ingewikkelds aan Vadoinmessico. De Londense globetrotters maken een bijzonder smakelijke cocktail van wereldmuziek en indiepop, met precies genoeg psychedelische prik. Alsof de jongens van The Coral een tropische koraalvakantie achter de rug hebben, en nu met buikdanseressen en wuivende palmbomen in de kop wat liedjes hebben gepend. Die hebben dan ook titels als “The Adventure of a Diver” en “Pepita, Queen of the Animals”. In de leukste nummers(“Teeo”!) schurkt de zanger lekker vals tegen de noten aan, als ware hij Rod Stewart. Ritmisch doet men nergens zo ingewikkeld als Born Ruffians of The Dodos. Je moet er wel losjes op kunnen bewegen tenslotte. Ik hoop dat ze live net zo'n leuke vocaliste annex bezopen danseres meenemen als de wat pun(k)tiger rockende Kabeedies. Voor de platenspeler thuis is Archaeology of the Future een betere keuze. Het album staat meteen, en is zonder ergens écht te excelleren ook niet kapot te draaien. Een mooie staalkaart van volkomen vertrouwd aanvoelende indie-melodieën, en dan heb ik de scherpste vergelijking achterwege gelaten.

De Frisco-rockers van Sleepy Sun zijn ook psychedelisch, maar dan wel van het type veertig jaar dolen in de woestijn. Ik verwacht dat ze de liedjes van Spine Hits, die ze hier meestal netjes binnen de vier minuten houden, op het podium oprekken naar het driedubbele. Dat kan prima, want het boeiende aan Sleepy Sun is dat ze de classic rock houthakkers-riffs bínnen de nummers vrij abrupt afwisselen met meer stemmige, melancholische passages. Je kunt dat 'zoekende' noemen, maar ik vind dat soort rock op de tast eigenlijk wel fascinerend. En het werkt best aardig, want zanger Bret Constantino bezit zowel de sardonische sneer als het gevoelvolle braampje. Laten we “Yellow End” als voorbeeld nemen. Het liedje start zacht, met kringelende gitaren, en Constantino die vraagt om 'your thoughts aside' te zetten. Drums en bas vallen in, en langzaam begint het hart van het nummer te pompen. Je denkt dat ze een sprintje gaan trekken richting Black Mountain, maar binnen een couplet keren de kansen en krijgt het liedje door de gedubbelde bibberende vocalen plots wat van dEUS' “Instant Street”. En dan zijn we nog niet eens halverwege, want “Yellow End” is een van de weinige nummers met een prominente gitaarsolo. Als tweede uitschieter stip ik ook nog even “Still Breathing” aan, een weinig verrassend maar lekker akoestisch rustpuntje met Bruce Springsteen-harmonica.

# 

|

| Ludo | 14 juli 2012 | reacties (0)

Wie dacht dat hippies geen ruzie kunnen maken heeft het goed mis. Wanneer ik de psychedelische rockers van Sleepy Sun backstage op Lowlands de slappe hand schud, is er behoorlijk wat frictie binnen de band. Wat blijkt namelijk? Er is te weinig tijd voor zanger Bret Constantino om alle interviews af te werken en Rachel Frannan, enig vrouwelijk bandlid en met haar stem medebepalend voor de sound van Sleepy Sun, heeft spontaan aangeboden dan maar wat interviews van hem over te nemen. Haar aanbod wordt ten overstaan van de hele band en diverse andere toehoorders vriendelijk doch zeer dringend door Constantino afgeserveerd en dat doet pijn. Er hangt geen slaperige zon meer boven haar hoofd, maar een kwaadaardige donderwolk. Zelfs tijdens de fotosessie kan er geen lachje meer vanaf.

# 

|

| Blink | Interview | 02 maart 2011 | reacties (0)

Elk jaar zijn er wel weer van die albums die je pas ver na hun release hoort, die je helemaal geweldig vindt en waarvan je denkt: 'Hoe kan het dat niemand me hier eerder met de haren bijgesleept heeft omdat-ie wist dat ik dit koel zou gaan vinden?!' Sleepy Sun heeft er met hun debuutplaat Embrace zo een afgeleverd. De band speelde nota bene zelfs op Crossing Border en ik heb ze gewoon genegeerd. Misschien omdat ik het meisje er te 'hippie' uit vond zien op de foto die Dennis eerder dit jaar maakte? Het is me allemaal volstrekt onduidelijk. Wat me talrijke draaibeurten later wel duidelijk is, is dat deze jongelingen uit (oorspronkelijk) Santa Cruz een geweldige psychedelische rockplaat afgeleverd hebben. Een beetje een rare overigens ook. Want de manier waarop ze West Coast '60s pop ("Golden Artifact") afwisselen met bijna Sabbathiaanse rock (of misschien zou je het wel gewoon stoner moeten noemen zoals in "New Age") en dat zelfs met elkaar versmelten tot een eigen trip, is op zijn minst wonderbaarlijk te noemen. Wat erg koel is aan Sleepy Sun is de samenzang tussen Bret Constantino en Rachel Williams. Die kent zijn hoogtepunt in het dik zeven minuten durende "Sleepy Son", een track die rustig begint, maar langs Hendrix-achtige gitaarpartijen culmineert in een doordreinende psychedelische trip waarbij live oordopjes vast geen overbodige luxe zullen zijn. Als de band je dan nog niet voor je gewonnen heeft, dan spelen ze in "White Dove" nog een extra sterke (en lange!) troefkaart uit die je als vanzelf in trance brengt met de hypnotiserende geluidsgolven die kolkend je speakers uit denderen. De oase van rust waarin het nummer eindigt zorgt ervoor dat je trip niet bad eindigt. Al zou de "Snow Goddess" die erop volgt met zijn stimulerende baspartijen en angstaanjagende gitaarfuzz hier met gemak alsnog voor kunnen zorgen.

Jij ook zin in zo'n trip? In samenwerking met Belmont Bookings gaven we setjes tickets weg van het optreden dat Sleepy Sun doet in Paradiso. Daarvoor ben je nu te laat.

# 

|

| Haldern 2010 | Lowlands 2010 | Prijsvraag | Storm | 10 december 2009 | reacties (0)