Ik heb een haat-liefde-verhouding met jaarlijstjes. Elk jaar is het weer worstelen om tien platen in de enig juiste volgorde af te leveren, het is gewoon nooit goed. Vroeger was dat wel iets eenvoudiger, maar tegenwoordig hoor ik zo enorm veel, dat ik er in december hoorndol van word. Nog lastiger wordt het wanneer je me vraagt naar mijn top-10-allertijden. Ik krijg al buikpijn bij de gedachte dat ik uit de vier Billy's hier achter me maar 10 platen mag kiezen. Toch is er een aantal cd's die een vaste plek hebben. Een daarvan is zojuist, bijna twintig jaar na dato, opnieuw verschenen: Daydream Nation van Sonic Youth. Het was een jaar of zo na de release in 1988 mijn eerste kennismaking met Sonic Youth en zoals wel vaker was de eerste snee ook hier de diepste. Ik weet nog goed dat de eerste luisterbeurt - met de koptelefoon op in de lokale platenzaak - een zit van zeventig minuten met de mond wagenwijd open was. Dit viel zo buiten mijn hardrock/metal-referentiekader van dat moment, maar o-o-oh wat vond ik het stante pede steengoed. Pas later las en hoorde ik dat Daydream Nation samen met Sister het omslagpunt was in het oeuvre van Sonic Youth. Het moment dat de band omsloeg van uit grof puin opgetrokken noiserock naar iets dat meer richting liedjes ging, maar nog steeds dat weerbarstige in zich had. Nu twintig jaar later klinkt Daydream Nation nog steeds alsof de plaat gisteren uitkwam en maakt zonder moeite korte metten met alles wat er dezer dagen in de indierock verschijnt. Wat ik minder vind is dat aan de eerste cd (deze deluxe-editie is een dubbel-cd) een kale homedemo van "Eric's Trip" toegevoegd is. Zet die als toetje op de tweede cd, maar laat het origineel verder intact, denk ik dan. Alhoewel, daar zou deze opname ook in schril contrast staan met de energieke, overrompelende en qua geluidkwaliteit verbluffend goede live-versies van alle nummers die ook op de eigenlijke cd staan. Okay, ze staan niet in de juiste volgorde, maar dat zijn slechts kleine smetjes op deze verder niet te versmaden live-cd, waarop zelfs de voicemail berichten van Mike Watt in "Providence" terug te horen zijn. Ik snap dan weer niet waarom er zonodig toch nog weer vier covers aan cd2 toegevoegd moeten worden. Ze zijn dan wel opgenomen in de periode rond Daydream Nation, met de cd zelf hebben ze niets te maken. Wellicht ben ik gewoon een oude zeur, maar als het over mijn favoriete albums aller tijden gaat mag dat, vind ik.

# |

| Lowlands 2007 | Storm | 03 juli 2007 | reacties (0)

Er is de laatste twee maanden al veel gezegd en geschreven over deze nieuwe Sonic Youth-plaat. Vanaf het moment dat de plaat gelekt is lijkt het alsof iedereen al een mening heeft gevormd over de plaat. Op het grote ILM-forum raakten ze er in elk geval maar niet over uitgepraat, zo goed moest deze schijf zijn. Al die twee maanden heb ik mij in kunnen houden en en heb ik gewoon netjes gewacht tot het moment van de officiele release, zodat mijn mening misschien als mosterd na de maaltijd komt. Maar in een notendop: het wachten is absoluut niet voor niets geweest. Ik vond de vorige twee studioplaten, 2002's Murray Street en 2004's Sonic Nurse, al niet misselijk (beiden belandden hoog in mijn jaarlijsten), maar dit Rather Ripped gaat er qua totaalkwaliteit nog een stukje overheen. Zo poppy en pakkend als op deze 12 tracks (de bonustrack even niet meegerekend) is de band volgens mij in haar hele carrière nooit geweest, en er staat werkelijk geen enkele misser tussen. De gedecideerde, meer gearrangeerde lijn zoals ingezet op de vorige twee platen is hiermee bijna geperfectioneerd, zou je denken. Voorbeelden te over: opener "Reena" is pakkend en enorm to-the-point met een fantastische hook, "Do You Believe In Rapture" kent een geweldige Velvet Underground-sfeer, "Rats" is een als vanouds dwarsige, typische Lee Ranaldo-track en "The Neutral" gaat voor mij persoonlijk de geschiedenis in als een van de mooiste Kim Gordon-liedjes aller tijden. Kim is sowieso enorm op dreef op deze plaat, waar ze zich vroeger nog wel eens op een bizar hijgerige manier door de nummers heen worstelde, zingt ze nu zuiverder als ooit tevoren en tilt ze met haar inbreng de plaat nog verder omhoog. Afijn, ik kan er lang en breed over lullen, maar dit is naar mijn bescheiden mening een van de betere platen uit Sonic Youth's grote oeuvre, en meteen een ideale instapplaat voor mensen die nog niet bekend zijn met deze grootmeeesters.

# |

| Lowlands 2007 | Marty | State-X New Forms 2006 | 06 juli 2006 | reacties (5)