Raar. Een band - Soul Secret in dit geval - zonder vaste zanger die een cd opneemt en gebruik maakt van een soort van invalzanger. Nou is het vinden van een goede zanger voor een progmetalband sowieso al geen gemakkelijke kwestie, als je uit Italië komt wordt het al snel nog een tikkie lastiger. Dan zit je mooi met je handen in het haar als je als instrumentale basiskwartet bewezen hebt om met niet al teveel moeite Dream Theater-nummers kunt spelen en staat te popelen om met eigen materiaal aan de slag te gaan. Daarom werd voor zover ik begreep Michele Serpico aan de kant geschoven en in de studio vervangen door Mark Basile, die overigens ook gewoon een Italiaan is. Geen idee hoe Serpico klonk, maar Basile is de progmetal die Soul Secret laat horen op hun debuutplaat Flowing Portraits in ieder geval op het lijf geschreven. Zijn stem licht ergens tussen Thresholds ex-zanger Mac en Dream Theater's James Labrie. Qua muziek hobbelen de Italianen ook die kant op. Al gaan ze hier en daar ook behoorlijk de kant van Symphony X op. Krachtige, technische, dus, waarin veelvuldig de nadruk ligt op het gevarieerde toetsenwerk van Luca Di Gennaro. Wat ik zelf altijd belangrijk vind aan een progmetalband is dat ze niet, ondanks ze het kunnen, teveel verzanden in technisch geneuzel. Deze Italianen blijven gelukkig aan de goede kant van de streep. Zoals Dream Theater dat op bijvoorbeeld Images and Words ook deed. Zelfs in het bijna zeventien minuten klokkende epic "Tears of Kalliroe" blijft er altijd genoeg lucht.

# |

| Storm | 09 april 2008 | reacties (0)