Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account

Zoeken


Web www.fileunder.nl

Woorden en beelden op File Under over: Status Quo

Status Quo - The Frantic Four's Final Fling

(Fourth Chord/Edel/EAR)

Status Quo - The Frantic Four's Final FlingNa de Britse reünietour, waarvan álle concerten in enige vorm werden uitgebracht, plakte de klassieke line-up van Status Quo er nog een rijtje concerten aan vast met ook data buiten Groot-Brittannië. Het kon niet uitblijven dat het allerlaatste concert, in Dublin, ook nog zou worden uitgebracht, en dat heeft de fijn allitererende titel The Frantic Four's Final Fling gekregen. Het zal niet verbazen dat de sound hetzelfde is als op de Frantic Four Reunion Tour-cd's - de klassieke Quo-livesound. De setlist wijkt ook amper af van de Reunion-cd's, op één opmerkelijke track na: "Gotta Go Home" van het album Ma Kelly's Greasy Spoon. Dat is natuurlijk een verschil waar alleen de fanatieke fan geld voor neertelt. Van de drie door Edel uitgebrachte reüniealbums (Hammersmith Apollo, Wembley en deze) is dit misschien wel de fijnste van het stel, dat wel. Voor 'nieuw werk' is de Status Quo Live-box interessanter. Die bevat naast het Live!-album uit 1977 en het nooit eerder officieel verschenen Tokyo Quo een cd met een in Australië opgenomen concert uit 1974. Alleen heb ik Live! in twee versies en staat de bootleg van Tokyo Quo al jaren in mijn kast. En om nou een kleine zestig euro neer te tellen voor één enkele cd... Ik wacht maar tot 17 oktober, wanneer de volgende release verschijnt: Aquostic. Inderdaad, een unplugged album. Een paar decennia na de unplugged-hype. Fashionably late, zullen we maar zeggen. Francis Rossi hintte vorig jaar op een afscheid, maar voorlopig is daar nog niets van te merken. Nou ja, behalve van de klassieke line-up, dan.

File: Status Quo - The Frantic Four's Final Fling
File Under: En nu is het écht voorbij
File Video: [dvd-trailer] [QuoTube]


Status Quo - Back2SQ1 - The Frantic Four Reunion 2013 (Live At Hammersmith)

(Fourth Chord / Edel)

Status Quo - Back2SQ1 - The Frantic Four Reunion 2013 (Live At Hammersmith)En toen stonden ze plots weer met zijn vieren op het podium, de Frantic Four: Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan. Voor de documentaire Hello Quo! kwamen ze zo'n dertig jaar na de laatste optreden en de rechtzaak tussen enerzijds Lancaster en anderzijds Rossi/Parfitt weer bij elkaar. Een stuk grijzer, Lancaster wat strammer als gevolg van multiple sclerose, maar de lol was ouderwets. Vandaar dat besloten werd tot een tournee in Engeland. Alle optredens werden via het soundboard opgenomen en uitgebracht, maar met Back2SQ1 - The Frantic Four Reunion 2013 (Live At Hammersmith Apollo) is er ook nog een 'officiële' live-cd. En eigenlijk is er nóg eentje, want bij de dvd en blue-ray zit Live At Wembley uit dezelfde reeks - plus álle concerten als mp3's. Niet aanwezig op de avond van dit concert waren Jackie Lynton - zijn legendarische introductie van het even legendarische Live!-album uit 1977 werd hier simpelweg wéér gebruikt - en opvallend genoeg toetsenist Andy Bown, die in 1977 weliswaar geen officieel bandlid was, maar wel meespeelde. Dik dertig jaar verder, Lancaster en Coghlan hebben jarenlang geen of weinig Quotracks gespeeld, maar daar merk je helemaal niets van. Integendeel. Andere bezettingen van Status Quo hebben ook prima studio- en liveplaten uitgebracht, maar op dit album hoor je hoe dit viertal toch een magie heeft waar andere bezettingen niet aan konden tippen. Logischerwijs zijn er op dit album veel overlappingen met het album uit 1977 - uitgerekend "Caroline" en "Roll Over Lay Down" ontbreken - en "Forty-Five Hundred Times" is hier maar vijf minuten lang, maar daar staat tegenover dat hier wel "Down Down", "Blue-Eyed Lady", "(April) Spring, Summer And Wednesdays", "Railroad" en "Oh Baby" vertegenwoordigd zijn. De meeste uitvoeringen zijn grotendeels hetzelfde aan die van het album uit 1977 en ook in de productie is - gelukkig - gekozen voor een vrijwel identiek geluid als destijds. Heeft dit album dan nog wel zin? Dat is afhankelijk van wat je wilt. Vind je één live-album van Status Quo genoeg, dan moet je natuurlijk kiezen voor het album uit 1977. Maar Back2SQ.1 - eigenlijk een veel te hippe titel voor Status Quo - is een grote nostalgische trip voor wie de band al jaren volgt - of volgde tot ergens in de jaren tachtig en toen afhaakte. Anno 2013 laten de heren nog eens horen waarom ze ooit zo'n grote band waren. Nog een kleine toelichting bij de onderstaande optredens: in de Brabanthallen in Den Bosch is het de 'nieuwe' bezetting, het concert in Antwerpen in 2014 is met de Frantic Four.

File: Status Quo - Back2SQ.1 - The Frantic Four Reunion 2013 (Live At Hammersmith Apollo)
File Under: Alsof de tijd heeft stilgestaan
File Spotify:[Status Quo - Back2SQ1 - The Frantic Four Reunion 2013 (Live At Hammersmith)]
File Video: [QuoTube]


Status Quo - Bula Quo!

(Fourth Chord Records)

Status Quo - Bula Quo!Onlangs merkte DubbelMono licht schertsend op dat bandjes er na maximaal zeven jaar mee moesten ophouden. Voor mij zouden dat bijna lege cd-kasten betekenen. Onder andere tachtig Status Quo-cd's minder. Gelukkig hebben zij zich nooit iets van DubbelMono aangetrokken. Integendeel, waar de Stones nog een enkele keer met pijn en moeite optreden, hebben de heren van Status Quo in hun vijftigste actieve jaar - naast een reünietoer en een reeks optredens met de huidige band - voor het eerst in hun carrière een speelfilm opgenomen. Natuurlijk, van een op Fiji opgenomen actiekomedie met bekende muzikanten mag je niet al te veel verwachten - al zal het ongetwijfeld beter worden dan Het Bombardement, het speelfilmdebuut van Jan Smit. Er is echter ook een begeleidende studio-cd, Bula Quo! geheten. Met een bonus-cd, waarop nog tien tracks te vinden zijn, waarvan alleen de nieuwe versie van "Living On An Island" en een remix van "Rockin' All Over The World" niet eerder zijn uitgebracht. Bula Quo! is het dertigste studio-album en het laatste met drummer Matt Letley, die na twaalf jaar iets anders gaat doen. Zoals te verwachten was is het een vrolijk album, met wat quasi-Fijiaanse couleur locale. Het is geen plaat met verrassingen als In Search Of The Fourth Chord, maar wel beter dan voorganger Quid Pro Quo, die maar een enkele memorabele song kende. Van Bula Quo! is met "Bula Bula Quo (Kua Ni Lega)" een zonnige en ondanks het accordeon net niet té lichte song als single gekozen, maar het Fiji-gevoel leidt gelukkig maar één keer tot een misbaksel van "Marguerita Time"-proporties met "Mystery Island". Voor de rest zijn het vooral up-tempo tracks, met in "Run And Hide (The Gun Song)" zelfs een track die wordt gezongen door bassist John "Rhino" Edwards. Daarnaast zijn er dubbele vocalen van Edwards en Rossi in "Never Leave A Friend Behind". Opvallend is dat er slechts twee bijdragen van Francis Rossi opstaan - voor het eerst in vijftig jaar. Dat maakt voor het materiaal weinig uit. Bula Quo! is een degelijk album van een band die er nog lol in heeft. Wat nou, na zeven jaar ophouden?

File: Status Quo - Bula Quo
File Under: Filmsterren maken een plaatje
File Video: ["Bula Bula Quo (Kua Ni Lega)"] ["Looking Out For Caroline"] [QuoTube]


Status Quo - Hello Quo! (dvd)

(Anchor Bay Entertainment)

Status Quo - Hello Quo!Vijftig jaar bestaan ze inmiddels en er is in die jaren genoeg gebeurd om daar eens een goede documentaire aan te wijden. Daarom werd vermaard regisseur Alan G. Parker (Fame, The Wall, The Commitments) gevraagd voor een documentaire over Status Quo. Hello Quo! loopt vanaf het allereerste begin, met de plaatselijke loodgieter als manager, naar de psychedelische jaren, de overstap naar twaalfmatenboogie nadat ze The Doors' "Roadhouse Blues" hebben gehoord, de enorme successen, het vertrek van drummer John Coghlan en later bassist Alan Lancaster, Live Aid, de rechtszaken met Alan Lancaster en met de BBC en de drie akkoorden. Bij dat laatste komt dan jammer genoeg Adam Curry in beeld, die daar bij Countdown lollig over liep te doen. De heren deden er zelf overigens niet moeilijk over: ze noemden doodleuk hun vorige album In Search Of The Fourth Chord en hebben jarenlang live een tekstfragment uit een parodie van The Two Ronnies gezongen. Naast alle bandleden sinds pakweg 1970 komen er ook allerlei talking heads uit de Britse pop langs, zoals Brian May, Paul Weller, Cliff Richard en Jim Lea (Slade). Het verhaal wordt chronologisch verteld en bevat weliswaar nieuwe beelden, maar voor de kenners geen nieuws. Of het zou moeten zijn dat Francis Rossi de hoempadeun "Marguerita Time", die uiteindelijk het vertrek van bassist Alan Lancaster inluidde, helemaal alleen heeft ingespeeld. Voor die kenners is er echter een Limited Edition met beelden van de eerste ontmoeting in meer dan 25 jaar van Francis Rossi en Alan Lancaster, alsmede de oude line-up in actie in een televisiestudio. Het was de vriendschap tussen Rossi en Lancaster die uiteindelijk leidde tot de oprichting van Status Quo en het is goed om te zien dat ze alle onvriendelijkheden uit het verleden achter zich hebben gelaten. Maart volgend jaar zullen ze zelfs een korte toer doen met de oude line-up, helaas alleen in de UK. Hello Quo! bevat dan weinig nieuws, voor de niet-kenners is het een prachtig overzicht van vijftig jaar twaalfmatenboogie. De kenners kunnen hun hart ophalen met de beelden op de Limited Edition.

File: Status Quo - Hello Quo!
File Under: Monument met álle hoofdrolspelers
File Video: [QuoTube]


Status Quo - Quid Pro Quo

(Edel/V2)

Status Quo - Quid Pro QuoIn 2007 verraste Status Quo met hun beste album in twee decennia, In Search Of The Fourth Chord. Een stel ouderwets knallende beukers, een paar muzikale verrassingen, een productie om door een ringetje te halen en een album met alleen maar geslaagde songs. Bijna vijftig jaar (!) na de eerste incarnatie van wat Status Quo werd is Quid Pro Quo het 34ste studio-album van de band. De al voor verschijningsdatum te downloaden single "Rock 'n' Roll 'n' You" was in alles een voorspelbare Quo-single, en toch een van de aanstekelijkste ooit. Dat deed naar meer verlangen. Opener "Two Way Traffic" is inderdaad ook al zo'n vrolijke Quo-beuker. Maar hoe langer het album duurt, hoe meer het opvalt dat de hoogtepunten wat dun gezaaid zijn. Prima songs, maar niet de variatie van het vorige album. Ook zitten er wel een paar nogal magere songs tussen ("Let's Rock", "Better Than That") en is de zang van Rick Parfitt wel eens beter geweest. Als fan vermaak ik me er nog best mee en op de grafiek van dieptepunten (Don't Stop) naar hoogtepunten (In Search Of The Fourth Chord) van de laatste decennia komt dit album nog altijd ruim aan de goede kant te staan. Dat neemt niet weg dat Quid Pro Quo na een goed begin wat weinig hoogtepunten kent. De producer die In Search Of The Fourth Chord zo'n fabelachtig geluid meegaf, Pip Williams, is op dit album vervangen door Mike Paxman. Paxman en Williams wisselen elkaar al jaren af als producer, maar na het vorige album had ik gehoopt dat Williams nogmaals achter de knoppen zou zitten. Paxman heeft de gitaren wel lekker voor in het geluidsbeeld gehouden, maar het geluid is over het geheel wat vlakker dan dat van In Search Of The Fourth Chord. Al met al is Quid Pro Quo een prima plaat, maar niettemin een stap terug na het vorige album. Maar ja, dat kon ook bijna niet anders. Voor een paar euro extra krijg je er trouwens een in Amsterdam en Melbourne opgenomen live-cd bij.

File: Status Quo - Quid Pro Quo
File Under: De spreekwoordelijk lastige 34ste plaat
File Audio: [download "Rock 'n' Roll 'n' You"]
File Video: [QuoTube]


Status Quo - Pictures: 40 Years Of Hits

(Edel / Universal)

Status Quo - Pictures: 40 Years Of HitsStatus Quo goochelt al jaren succesvol met data om weer het een of andere jubileum aan te kondigen. In 1982 vierden ze bijvoorbeeld hun twintigjarig jubileum en nu brengen ze een serie verzamelaars uit onder de naam Pictures: 40 Years Of Hits. 26 jaar na het twintigjarig jubileum inderdaad. Dit is ook bepaald niet de eerste verzamelaar van Status Quo, dus je kunt je afvragen wat het nog toevoegt. Ik zou hem zelf ook niet gekocht hebben, ware het niet dat een van de versies waarin deze verzamelaar wordt uitgebracht een fraai collector's item is. Want naast de 2cd-versie (op een schijfje of op usb-stick) en een 2cd/1dvd-versie is er een Earbook-versie uitgekomen. Dit fraai uitgevoerde boek (hardcover, 120 pagina's) bevat behalve vier cd's met alle 75 Engelse singles ook een reeks kunstwerken door voornamelijk Britse celebs die voor ruim 120.000 pond zijn geveild voor een goed doel waar Status Quo zich al jaren voor inzet, The Prince's Trust. Het voorwoord is van de Prince in kwestie, Charles, de rest van de de begeleidende tekst van rockjournalist Mick Wall. Celebs kunnen niet per definitie tekenen of schilderen, dus de kwaliteit van het gebodene is ehm... zeer wisselend, maar het lijstje blijft indrukwekkend: Brian May (Queen), Roger Glover (Deep Purple), Nick Mason (Pink Floyd), Brian Wilson en gelukkig ook nog een aantal celebs die celeb zijn vanwege hun vaardigheden op papier en canvas. Okee, maar File Under is een muzieksite, is er nog iets bijzonders te melden over de muziek? Mwah. Behalve de volledigheid eigenlijk niet. Nou ja, de kerstsingle, de eerste ooit van Status Quo staat erop, evenals de niet eerder op verzamelaars uitgebrachte twee singles die ze opnamen met de selectie van voetbalclub Manchester United. Als bonus staat er ook nog de Scooter-remix van Status Quo's "Whatever You Want" op, al is die voor Scooterfans interessanter dan voor Quofans. Muzikaal is het alleen interessant voor wie nog niets van Quo in huis heeft - maar dan nog zou ik de box Rockers Rollin' aanraden. Dit is vooral een mooi hebbedingetje voor onder de kerstboom.

File: Status Quo - Pictures: 40 Years Of Hits(4cd+boek, ook als 2cd en 2cd/1dvd)
File Under: Koffietafel-cd's
File Audio and Image: [promosite]


Status Quo - In Search Of The Fourth Chord

(Edel / V2)

Status Quo - In Search Of The Fourth ChordIk heb grote waardering voor muzikanten die zichzelf op de hak kunnen nemen. Ego's zijn er al genoeg in het wereldje, of ze nu 50 Cent, Bono of Axl Rose heten. Status Quo valt ruim aan de goede kant van het spectrum. Al jaren worden ze afgedaan met een meewarig "ach ja, drie akkoorden, hè?" en hoe noemen ze studio-album nummer 33? In Search Of The Fourth Chord... Album nummer 32 miste elke sprankeling en dynamiek en dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want oudgediende Pip Williams is nu als producer aangetrokken. En met succes, want het geluid klinkt als een klok en de gitaren staan weer in het geluidsbeeld waar ze horen: vooraan. Instant-klassiekers zitten er niet tussen, of het zou de bijna ouderwetse rocker "Bad News" moeten zijn, maar de variatie is groot. Ballads, recht-op-en-neer-boogie, een slow blues ("Electric Arena"), rocksongs met een vleugje country, het is allemaal voorhanden. Zelfs een heuse primeur voor Status Quo: "One By One", de Europese bonustrack, met akoestische gitaren - al vrij zeldzaam bij Quo - en, echt waar, een cello! Bassist Rhino Edwards - inmiddels langer in de band dan oerbassist Alan Lancaster - zingt een eigen song, het voornoemde "Bad News". De lekker voortdenderende song "Gravy Train" is ook van Edwards, terwijl de laatste toevoeging, drummer Matt Letley, ook al zo'n lekkere rocksong aanlevert in de vorm van "You're The One For Me". Met recht een bandalbum dus, en dat hoor je. Verrast Status Quo op dit album? Natuurlijk niet, zou ik bijna zeggen. Maar qua songs krijg je precies wat je wilt bij Quo: lekkere boogie met de vertrouwde dreun en een stel rustiger songs, deze keer voorzien van een fraaiere sound dan ooit tevoren. The Party Ain't Over Yet was een fikse teleurstelling, maar ze revancheren zich groots met dit album.

File: Status Quo - In Search Of The Fourth Chord
File Under: Grootse revanche
File Audio: [Flashplayer op de site]
File Video: ["The Beginning Of The End"]


Status Quo - Just Doin' It! Live (dvd/cd)

(Warner Music)

status_quo-just_doin_it.jpgMijn favoriete live-album is - nog steeds - het inmiddels uit 1976 daterende Status Quo Live. De mix is zo dat je je tussen het publiek waant, in plaats van zoals gebruikelijk zo'n beetje op het podium. Bovendien is elk piepje en knorretje te horen, zodat het een ongekende live-feel heeft. Bij het laatste Arrow Rock Festival bleek het spelplezier bijna dertig jaar later allerminst verdwenen. Zoals een bezoeker zei: "Nou snap ik waarom ze al veertig jaar bij elkaar zijn!" Dat veertigjarig jubileum wordt gevierd met een live-dvd, Just Doin' It! Live. De productie is weer heerlijk: geen eindeloos opgepoetste opnamen, gewoon échte live-opnamen. Bij elkaar duurt de registratie uit het Birmingham NEC bijna twee uur. De beeldwisselingen hadden van mij wat minder gekund, maar wat wel overkomt is dat de heren op het podium voortdurend contact met elkaar en met het publiek hebben. Op de dvd komen 22 songs voorbij. Nou ja, eigenlijk 33, want zoals al jaren gebruikelijk zitten er ook twee medleys bij. De limited edition gaat vergezeld van een fotoboekje en wat prullaria, maar vooral een cd met 12 van de 22 songs. Ook daarvan is het geluid uiteraard uitstekend, maar op songkeuze is wel iets aan te merken. Van de 5 recentere songs op de dvd heeft er maar eentje de cd gehaald. Het resultaat is een cd vol songs die ook al op een of meer van de vorige live-cd's hebben gestaan. Ik had liever gezien dat het hele concert op een dubbel-cd was gezet, of dat er een andere selectie was toegepast. Nu is de de overlapping met de vorige live-cd's gewoon te groot. Anderzijds is dit qua geluid wel de beste - lees: minst opgepoetste - live-cd sinds die uit 1976.

File: Status Quo - Just Doin' It! Live (dvd/dvd+cd)
File Under: Oud, maar nog lang niet versleten
File Video: [promo]


Status Quo

(Status Quo, 5 oktober, Heineken Music Hall, Amsterdam. Foto: George)

so I went to a Status Quo... by mistake :)



Status Quo - The party ain't over yet...

(Sanctuary)

status_quo-the_party_aint_over_yet.jpgIk heb twee favoriete bandjes: Deep Purple en Status Quo. Status Quo, ja, die twaalfmatenblues. Op mijn twaalfde kocht ik Status Quo Live - nog steeds mijn favoriete live-album - en was ik verkocht. Dik 50 cd's (officieel en reuze onofficieel) later is daar nog niets aan veranderd. Dat wil niet zeggen dat ik alles kritiekloos tot mij neem. Integendeel, het absolute dieptepunt in hun carrière, de cover-cd Don't Stop, heb ik gekocht maar volgens mij nog geen vijf keer gedraaid. Vanaf halverwege de jaren tachtig werden hun albums steeds vlakker en ongeïnspireerder door enthousiaste consumptie van stimulantia die hen zelfs verhinderde een regel te zingen op "Do they know it's Christmas". Ze waren dermate beneveld dat ze die ene regel niet rechtuit konden zingen...

Het keerpunt kwam in 1999 met het album Under the influence. Producer Mike Paxman zette de gitaren weer voorop in de mix en solo's werden niet na zes maten al beëindigd. Ook de navolgende albums Heavy Traffic en Riffs waren weer de moeite van het aanhoren waard. Bij het vierde album met Paxman aan de knoppen, The party ain't over yet..., is de magie blijkbaar uitgewerkt. Solo's zijn er nog wel, maar de dynamiek is alweer stukken minder dan de afgelopen jaren gebruikelijk was. De gitaarsound is ontdaan van alle rauwe randjes en is te iel en drummer Matt Letley - live al bepaald niet foutloos - manifesteert zich als een zeldzame tsjakke-boem-drummer, waardoor elke dynamiek ver te zoeken is. Maar het grootste euvel: ook de songs barsten niet van energie, terwijl dat nou juist is waar Status Quo het van moet hebben. Er zijn maar een paar songs te vinden die echt de moeite waard zijn. Het zal duidelijk zijn: meer dan een magere voldoende haalt dit niet. Ook bij mij niet.

File: Status Quo - The party ain't over yet...
File Under: Niet voor de leukste feestjes