Waarschijnlijk heeft de Britse band Supergrass bij het gros van jullie allang afgedaan. 'Oh ja, die had je ook nog...' Dat is echt z� onterecht! Ik zal even uitleggen waarom ik nog steeds fan van de band ben. Al moet ik toegeven dat het tegenwoordig allemaal niet meer zo geweldig is als op de eerste twee platen. We waren tijdloos leuke britpopliedjes gewend en opeens ging het trio, dat in 2002 overigens een kwartet werd, steeds meer van die halfbakken mjah-liedjes maken. Toch heb ik ook de laatste albums midprice in huis gehaald en heb ik me er nog nooit bekocht mee gevoeld. Op elke Supergrass-plaat, zelfs een mindere, staat namelijk wel zo'n supersterk ballad-achtig nummer dat een oefening is in hoe ver fraaie liedjes kunnen ontsporen. Op Life On Other Planets is dat het prachtige "Run" (originele idee: hoe doordringend kun je een gitaar laten scheuren), op het rouwende Road To Rouen is het "Roxy" (originele idee: hoe kun je zo machtig mogelijk soleren op iets wat eigenlijk maar ��n akkoord is, inclusief strijkorkest) en op deze nieuwste plaat is het de afsluiter "Butterfly" (originele idee: hoe verpak je het leukste riffje uit Could It Be Magic stiekem in een episch meeschreeuwnummer). Maar ook de rest van dit nieuwe album Diamond Hoo Ha is voor de verandering helemaal niet zo verkeerd. Voor de single "Diamond Hoo Ha" en "345" heeft Gaz duidelijk naar The White Stripes geluisterd (nieuwe invloed!). En liedjes als "Rough Knuckles" of het escapistische "When I Needed You" doen zelfs weer denken aan het jeugdige, lekker gekke vintage Supergrass. Alleen beklijft het beide nog niet. Mij bezorgt deze zesde plaat veel plezier omdat mijn superband zijn vorm hervonden heeft. Ben je geen fan, beoordeel de plaat dan op de single en de obligate gekballad.

# 

|

| Stonehead | 04 april 2008 | reacties (0)