Woorden en beelden op File Under over: The Black Keys
The Black Keys
The Black Keys
The Black Keys
The Black Keys - El Camino
Ik snap het wel. Na jaren sappelen in de marge wil de gemiddelde rauwe, ruige rockband ook wel eens een paar centen verdienen. En nemen ze het maar op de koop toe dat ze daarmee subiet overbodig zijn geworden. Zie The Kings of Leon. Een enkele keer is de band slim genoeg om, op dat punt aangekomen, te stoppen. Zie The White Stripes. Zeldzamer zijn acts die de overgang wel aan kunnen en ook met een min of meer slick studiogeluid relevant blijven. Zie, jawel, The Black Keys. Want Dan Auerbach en Patrick Carney zullen weliswaar nooit gaan klinken als de gemiddelde Voice of Holland-deelnemer, de rafelranden en roestplekken die op hun eerste platen te horen waren, komen nooit meer terug. Gebleven zijn de inventiviteit, invloeden uit psychedelica en proto-hardrock en uiteraard de basis: vuige blues. Maar de koortjes klinken beter dan ooit, de handclaps en analoge synthesizers bijna alsof ze van glamrockers zijn overgenomen, het gitaargeluid alsof Blue Cheer terug is en de liedjes alsof ze er altijd geweest zijn. Van opener "Lonely Boy" tot afsluiter "Mind Eraser", Auerbach en Carney hebben op de valreep elf van de mooiste nummers van het jaar afgeleverd. De bonus: El Camino zorgt ervoor dat blues na jaren weer de overstap naar het grote publiek kan maken en toch opwindend blijft.
File Under: Jaarlijstjesvoer
File Audio: [MySpace]
File Video: [Lonely Boy]
The Black Keys
The Black Keys
The Black Keys - Brothers
Ooit schreef ik ergens dat The Black Keys er weer een prachtig album hadden uitgerammeld. Maar al sinds een plaat of twee is deze omschrijving alleen nog maar op ons, bescheiden stukjesschrijvers van toepassing. Want Dan Auerbach en Patrick Carney waren per album minder rauw aan het rocken en meer zorgvuldig hun hoogst eigen interpretatie van de blues vorm aan het geven. Het meest pregnant was wat dat betreft wel de samenwerking in 2008 met Danger Mouse, Attack & Release. Maar met hun inmiddels zesde plaat, Brothers lijken ze weer teruggekeerd naar waar ze vandaan kwamen: ranzige blues, gebracht met het heilige vuur zoals dat ooit in hun losgebrand was. En nee, daarmee doe ik aan Attack & Release en Magic Potion niets af. Soms is het gewoon lekker om terug te keren naar waar je vandaan kwam. Gelukkig blijven ze niet hangen in het idioom van de vierkwartsmaat - The Black Keys zijn heruitvinders - maar verschuiven ze hun aandacht naar psychedelica, proto-hardrock en de primaire rock �n� roll uit de Sun Studios. De - analoge ! - keyboards spelen dan wel een belangrijke rol, het grondgevoel is dat van de uitvinders. De eersten die het heilige vuur van de rock �n� roll en blues voelden ontbranden. Al lijkt het soms alsof Auerbach en Carney een stapje terugdoen, The Black Keys dragen wederom de fakkel verder.
File Under: Fakkeldragers
File Audio: [MySpace]
File Video: [Brothers]
The Black Keys
The Black Keys
The Black Keys - Rubber Factory
Ik wist natuurlijk zelf ook wel, maar hij drukte me nog eens fijntjes met de neus op de feiten toen ik zei dat ik al weer dagen liep te trippen op de geweldige nieuwe cd van The Black Keys. "Je hebt te weinig historisch besef. Je zou je eens wat meer moeten verdiepen in dingen als de blues endezo." Ik mompelde wat binnensmonds van dat ik dat niet kan verkopen aan de lezertjes hier die, net als ik, altijd op jacht zijn naar nieuw (en leuk!) luisterspul. "Ja, maar dat moet je wel in een kader kunnen plaatsen natuurlijk." katte hij terug. "En bovendien waarom zou je ze goede oude muziek onthouden die ze misschien ook niet kennen". Verdomd daar had hij dus een punt. Dus daar gaan we maar eens over nadenken hiero en verandering in brengen. Tot die tijd moeten de lezertjes het dus nog doen met nieuwerwetse muziek uit de oude doos. Want dat is Rubber Factory natuurlijk. Deze keer eens niet voor vier dagen en 20 dollar opgenomen, maar daardoor niet minder lekker. Eerder lekkerder zelfs. Nu kan ik wel iets roepen van 'het is typisch Fat Possum', wat het ook is, maar dat wilt u niet weten, toch? U wilt weten hoe ik door mijn kamertje heen stampte en mee drilde op de maat met deze lo-fi ouderwetse bluesrakkers uit de nieuwe doos. In mijn handen klapte, mee ramde op de valse gitaar die staat te verstoffen in de hoek en daarna nog wat cdtjes Hendrix en de Led Zep-box draaide, omdat dat er zo lekker bij aan sluit, en helemaal blij was. The Black Keys zijn helden! Maar, een beetje geschiedenis kan geen kwaad, toch?
File: Black Keys - Rubber Factory
File Under: F*ck the White Stripes
File Audio: [The Lengths]
The White Stripes / The Black Keys
Met hun derde plaat White Blood Cells zetten de White Stripes de muziekwereld aardig op zijn kop. Zelfs de grootste sceptici met grote hang naar het verleden waren onder de indruk van hun vuige mix van blues en garagerock. Jack White werd volgens kenners zelfs de koelste rockstar op deze planeet. White Blood Cells werd opnieuw uitgebracht door een major en werd zelfs verhaspeld tot Redd Blood Cells door het toevoegen van bas-partijen en een heel peloton retro-bands volgde. Hoe groot kan een hype zijn vraag je je dan af? Iedereen zat dan ook vol spanning te wachten op een nieuwe White Stripes en vroeg zich af of 'ze' het onder druk ook zouden presteren. En dat valt me niet tegen op Elephant, maar ook niet mee, terwijl ik daar wel op gehoopt had. Die moeilijke tweede plaat hadden de Stripes namelijk al gehad. Elephant is gevarieerder dan White Blood Cells en ondanks dat ze op een major zitten hoor je geen compensatie. Wel liggen de invloeden me er af en toe te dik boven op. "Black Math" klinkt wel heel erg als Led Zeppelin en "The Air Near My Fingers" is een mix van "Hush" van Deep Purple en "Wild Thing" van the Troggs. Mijn oren gaan flapperen en mijn mond vertoont een glimlach als de Stripes in de overdrive gaan, maar ik had stiekem meer van deze plaat verwacht. Nee, doe mij dan maar dat andere duo, dat dit jaar de hype met een beetje pech de hype gaat worden, the Black Keys. Net als the White Stripes maar twee man (jaja bij de Stripes is er ��n een vrouw ik weet het), en drums en gitaar, maar Thinkfreakness ligt mij lekkerder in de oren. Hun mix van Fat Possum-sound met trashblues, een sniff Hendrix en een toffe zompige cover van delta-blues dooie Junior Kimbrough ("Everywhere I go"), opgenomen in 4 dagen voor 20 dollar(!), doet het hart van deze dertiger sneller kloppen. En dat allemaal uitgevoert door een twee twintigers uit Ohio. The Whites doen het echt niet zo slecht, maar leggen het af tegen de Blacks.
File: White Stripes - Elephant - The Black Keys - Thick Freakness
File Under: 2-3