Woorden en beelden op File Under over: The Books
The Books - The Way Out
'Hello, greetings and welcome, welcome to a new beginning', zegt een man bij aanvang van het vierde album van het New Yorkse folktronica-duo The Books. De vertrouwde elementen zijn meteen weer aanwezig, nieuw begin of niet. Fascinerende gesproken woord-samples geserveerd op een bedje van elektronische manipulaties en akoestische snaren. Opener "Group Autogenetics I" zet de toon voor een album vol bizarre flarden uit meditatie-cursussen, iets wat eerder al fantastisch werkte op "It Never Changes To Stop", het beste liedje van hun vorige album Lost and Safe. Het curieuze is dat de nieuwe plaat, ondanks het koor van stemmen dat bezweert dat er 'more space to relax' is, muzikaal aanzienlijk wilder, om niet te zeggen lawaaiiger is. Opmerkelijk vaak wordt er zelfs een four to the floor-beat ingezet, die de boel bij elkaar moet houden. Het lijkt een trend dit jaar, denk maar aan het nieuwe werk van Four Tet en Caribou. In het irritante "I Am Who I Am", dat klinkt als een abstracte verklanking van de Formule 1, weet het duo zelfs als Boys Noize te klinken. Het is lang wachten op de vertrouwde melancholische melodieën. Pas halverwege klinkt in "Chain Of Missing Links" een gitaartokkel die het predicaat 'mooi' verdient. Het is laat, maar net niet té laat. Gedurende de tweede helft revancheren The Books zich. Met mooiere melodieën als begeleiding wordt de luisteraar als vanouds bij de keel gegrepen en krijgen de goeroes, stalkers en kinderen een diepgang die ze eigenlijk niet hebben. Nick Zammuto opent ook zelf de mond, voor het mooiste liedje waarin hij ooit zong. "All You Need Is A Wall" heeft een Shearwater-achtige fragiliteit. Zou het toeval zijn dat juist daar ook de cello van zijn Nederlandse bandgenoot Paul de Jong voor het eerst echt schittert?
File Under: Moeizame intuning, redelijk resultaat
File Audio: [Books-Space]
The Books - Lost and Safe
De gekste plaats waar je in Nijmegen cd's kunt krijgen, is de Halfwithal. In een klein kamertje, dat alleen op vrijdagmiddag open is en dat nog het meest lijkt op een ontplofte kunstgalerie, bevinden zich de meest weirde stencils, ansichtkaarten, buttons en nog allerlei dingen in bont versierde dozen en kasten. En dus ook vage muziek. Echt Vage muziek. Als je veel artiesten hier op File Under nog niet kent, hoef je je daar echt niet voor te schamen (daarom schrijven we er juist over!), maar zelfs voor muziekfreaks is het een uitdaging om in de Halfwithal één cd te vinden die ze wél kennen. Je waant je in net zo'n vreemde wereld als je de website van The Books bezoekt. Hun derde album Lost and Safe is een indrukwekkend avantgarde-plakboek van zelfgemaakte samples, flarden popmuziek (track 8, "None but Shining Hours", of track 10, "An Owl With Knees", of die mooie viool in "It Never Changes To Stop") en vreemde teksten (bijvoorbeeld een regel over een Groenlands radiostation, en een interview met een schilder in wiens doek twaalf duiven leven). De website geeft aan sommige nummers weer een nieuwe eigen dimensie. Maar het hoge woord moet eruit: dit is nou typisch zo'n album waar alle kunstenaars en muziekcritici laaiend enthousiast over zijn, want o o wat is het toch bijzonder, maar dat mij puur muzikaal gezien niet overtuigt. Lost and Safe vind ik domweg niet leuk. Ik heb er hetzelfde gevoel bij als de Halfwithal: het is een rariteitenkabinet waar ik niet thuishoor, dat ik even gezien wil hebben, maar waar ik na een tijdje heel hard weg wil. Ik luister liever naar iets anders.
File Under: Vaag kunstgedoe
File Audio: Stukjes op de website