Het stukje op File Under over het in 2006 verschenen debuut One Was A Snake van The Bullfight loog er qua enthousiasme niet om. Ik zou het kunnen typeren als een stukje van een Rotterdamse over een Rotterdamse band, maar ik las veel meer positieve reacties op dit album. Mijn probleem was echter dat ik een valse start had gemaakt door een demo van The Bullfight te mogen horen. Ik vond het niets. Ook het eerste optreden dat ik van ze zag, vond ik maar matig. Hetgeen wel vreemd was, want ik heb wel wat met de muziek van Tindersticks, Gavin Friday en Nick Cave. En daar lijkt de muziek van The Bullfight op. Ik moet eerlijk zeggen dat de band langzaam bij mij terrein gewonnen heeft. Ik zag twee aardige optredens, al zou ik niet naar de winkel sprinten voor de aanschaf van een release. Na het ter ziele gaan van LVR Records vreesde ik dat het wel gebeurd zou zijn met ze, maar dit blijkt echt niet het geval. The Bullfight vond onderdak bij Tocado Records en brengt nu Stranger Than The Night uit. En ik kan je vertellen dat de titel goed gekozen is, want wat een rare tekstuele kronkels vol seks en gruwelijkheden zitten er in het hoofd van de zo braaf lijkende zanger en tekstschrijver (met stropdas!) Nick Verhoeven. Muzikaal klinkt het prachtig, en hier zou ik dit stukje kunnen eindigen in pais en vree. Maar ik moet toch bekennen dat ik het stemgeluid van Verhoeven toch net wat te gemaakt vind, maar daar is vrees ik weinig aan te doen. Of het moet de inzet zijn van zangeres Linda Kreuzen, want op het moment dat zijn meedoet in "Nathalie, Strangle Me" en "Waiting For Anthony" krijg ik kippenvel. Brrrrrrrrr, daar wil ik wel meer van.

# 

|

| Ewie | 10 mei 2010 | reacties (1)

Bitterzoet
Vorig jaar sloeg het Rotterdamse The Bullfight de Nederlandse muziekliefhebber om de oren met One Was A Snake. Een plaat die regelmatig de classificatie droomdebuut meekreeg en her en der zelfs tot beste Nederlandse plaat van 2006 werd bestempeld. Naast goed zou ik de plaat ook on-Nederlands willen noemen. Niet zozeer on-Nederlands goed als wel on-Nederlands in het genre muziek dat de band heel overtuigend weet neer te zetten.

# 

|

| Interview | Okkie | 23 april 2007 | reacties (0)

Stierenvechten is een wreed schouwspel dat wat mij betreft liever vandaag dan morgen verboden mag worden. Spanjaarden en Portugezen denken daar echter heel anders over. Voor hen is het een bijna magisch ritueel. Een levensgevoel, spiritualiteit, romatiek, "duende". Het traditionele gevecht op leven en dood als ware het een dans. Het grommen en snuiven van het opgejaagde dier. Het geklap en geklater van het publiek. De opzwepende muziek. De elegantie en moed van de toreador. Zou het Rotterdamse The Bullfight deze beelden in het hoofd hebben gehad toen ze hun bandnaam verzonnen? Wanneer je naar de cd One Was A Snake zou je het bijna denken. De plaat is doortrokken van donkere romantiek, verpakt in meeslepende melodieën. Violen en gitaren als wapperende rode lap. Pianoritmes en roffelende drums het stampen van de hoeven en in zwarte lakleer gestoken voeten. Een metalige snaredrum het geluid van de zwaarden. Alles opbouwend naar de onvermijdelijke climax. Hier is geen plaats voor lichtzinnige lach. In de arena van The Bullfight strijden The Cure in hun donkerste periode, Tindersticks, Gavin - Each man kills the thing he loves - Friday en Jaques om de eer tot er géén winnaar is. Sluit de gordijnen, steek een kaars aan, sla de eerste twee nummers van de cd over en laat je meeslepen door de meerstemmige gothiek van "No Thorns, No Roses". Ervaar het gevoel wat The Bullfight is. Zonder bloedvergieten, maar wel met gevoel in de donder. Het is een warme herfst in Rotterdam.

# 

|

| Merie | 29 oktober 2006 | reacties (1)