Woorden en beelden op File Under over: The Dadds
The Dadds - Idées Choc & Propos Chic
Je plaat openen met een nummer dat je "De musica mediocrita" noemt, is een voorzet waarmee je twee dingen kunt doen: of je kopt ‘m steenhard in, of je werkt ‘m keurig weg. Maar uiteraard is dat afhankelijk van de cd-van-dienst. En dan begin ik te twijfelen. Want de zwaar op The Kinks leunende sixtiesrock van The Dadds is niet slecht te noemen. Als bonus geldt dat de broertjes Davies hun invloed hebben laten gelden op de teksten van deze Fransozen. Ook het rammelende Farfisa-orgeltje is een pluspunt. Waar zit ‘m dan de twijfel in? Nou, vooral in het feit dat The Dadds hun ideeën ook op hun tweede plaat bij tijd en wijle wel erg netjes afwerken, met als gevolg dat de energie - waar dit soort beat het toch van moet hebben - naar de achtergrond verdwijnt. Nu heb ik niet de indruk dat het er aan de Parijse boulevards rustiger en netter toeging dan in het swinging London van Carnaby Street, maar de studentenrevolutie van '68 is duidelijk nog niet doorgedrongen tot The Dadds. Curieus overigens: wederom een paar liedjes in het Engels en het meerendeel in het Frans. Laten we zeggen dat we de bal toch maar naast schieten. Want The Dadds doen het onder aan de streep toch net iets beter dan gemiddeld.
File Under: Oui monsieur, c'est rock et roll
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Are You Waiting For Me?]
The Dadds - French Kiss
Eén reden om muzikant te worden zijn de vrouwtjes. Wie in de muziekgeschiedenis van bijvoorbeeld Jimi Hendrix, Led Zeppelin of Frank Zappa duikt kan om de verhalen over groupies niet heen. De werkelijkheid ziet er echter wel eens heel anders uit. De Fransozen The Dadds zijn kennelijk ook niet zo zeker van zichzelf. Voor de bandfoto werd een groep dames gerekruteerd die een pose aannemen alsof ze de band zelf zijn. De titel French Kiss moest verder de aandacht trekken. Achter deze façade zitten echter vijf lelijke kerels uit Rennes die hun inspiratie uit de garagerock en de zestiger jaren beatmuziek halen. Dit wordt dan weer door de mangel gehaald met een gitaarsound die soms aan Jet of The Strokes doet denken. Het bijzondere aan deze band is dat ze in vier van de zeven nummer in het Frans doen. Verder is het allemaal al eerder gedaan, maar vervelend is het niet. Zeker niet, The Dadds is een aller-aanstekelijk gitaarbandje. Een band die ik best wel eens live zou willen zien. En heren, ik zal jullie niet zoenen. Dat zal ik aan de dames overlaten. Al zal menig vader adviseren om vooral van de vrouwen af te blijven.
File Under: Wat was vader ook alweer in het Frans?
File Audio: [[The Dadds @ MySpace]
File Video: [Zo gaat het er live aan toe]