Ik ben iemand van uitersten. Ik kan diep in de put zitten, maar daar staat volgens mij tegenover dat ik van de hoogtepunten in mijn leven des te meer kan genieten. Mijn beeld van een akelig leven is voor velen waarschijnlijk niet alleen de realiteit, maar ze zijn er dik tevreden mee ook. De hele week hard werken, 's avonds tv kijken, op zaterdag de auto wassen, boodschappen en de kids naar sporten, op zondag op familiebezoek. En als je daar blij mee bent is daar niets mis mee. Mijn dieptepunten waren ook bepaald geen pretje, en toch zou ik niet willen ruilen. Voor muziek geldt hetzelfde: muziek als behang werkt bij mij niet, het moet me iets doen, anders vind ik het al snel ergerlijk. The New Shining lijkt geen middenweg te kiezen, getuige de recensent die ze op hun site citeren: 'The New Shining sound like the Foo Fighters’ and U2’s high-strung little brother.' Giel Beelen prijst ze aan, de plaat staat in de album top-100, kortom het gaat deze jongens voor de wind. En ja, individuele songs klinken heel lekker, niet in het minst door de productie van niemand minder dan Erwin Musper, die werkte met bijvoorbeeld Anouk en Van Halen. Maar als ik het hele album beluister, krijg ik meer en meer het gevoel dat dit een zaterdags-de-auto-wassen-bandje is. "How Does It Feel" klinkt als een klok, maar feitelijk is het gitaarwerk hier en elders een simpel riedeltje met bakken effect à la The Edge of een doedelzak-op-gitaar zoals Big Country dat ooit deed. Waar nummers afwijken, is het een Foo Fighters B-kantje. Ja, het geluid is fantastisch, zanger Nax kan zo in een Nickelback-achtig Amerikaans bandje instappen, maar na drie nummers is het truukje uitgewerkt en blijft er iets over waar 'hitgevoeligheid' bij elk nummer in hoofdletters bovenaan stond. En daarmee maak je singles, maar geen album dat beklijft.

# 

|

| Prikkie | 24 oktober 2009 | reacties (10)