Woorden en beelden op File Under over: The Notwist
The Notwist
The Notwist - The Devil, You and Me
Omdat ik zielig was, kreeg ik de nieuwe cd van The Notwist, die hier vervolgens te lang heeft gelegen. Dat zou verschillende dingen kunnen betekenen: misschien werkt The Devil, You and Me niet als troost. Misschien is dit album ronduit saai. Misschien kwam het niet binnen op het moment dat het moest. Eerlijk gezegd denk ik echter dat dat allemaal niet waar is. Nu, een aantal weken na de release, draait het album regelmatig zijn rondjes, neurie ik de liedjes voor een groot deel al mee en word - zes jaar na de vorige release - ik toch weer meegesleept door The Notwist. Hardcore Notwist-fans schijnen te zeggen dat dit album niet moeilijk genoeg is, dat de scherpe kantjes eraf zijn en dat de melodieën vervelen, maar ik zou dat alles graag ontkrachten. De scherpe kantjes zitten in de details, de melodieën werken juist door die bijzondere stem van Markus Acher en mocht het post-rockelement (want is dat niet wat het 'moeilijk' maakt?) dan misschien wat naar de achtergrond zijn gedrongen, we krijgen er prachtige elektropopliedjes voor terug. Bovendien heeft de samenwerking met het twintigkoppige Andromeda Mega Express Orchestra (waarvan 'slechts' samples de plaat hebben bereikt, terwijl de band er wel mee gaat optreden) het album goed gedaan. Opener "Good Lies" pakt me meteen in, "The Devil, You and Me" is een akoestische xylofoonparel en "Boneless" is bijna vrolijk. Natuurlijk is The Notwist nog herkenbaar en de gebroeders Acher hadden nu eenmaal de zware taak om na het alom bejubelde Neon Golden een nieuwe plaat te maken. Dat hebben ze in mijn ogen heel erg goed gedaan: ik heb mijn troostplaat een paar weken onderschat, maar inmiddels loop ik ermee weg.
File Under: Na zes jaar eindelijk een waardige opvolger
File Audio: [Met visuals op de site][Ander werk op MySpace]
File Video: ["Where in this World"]
Notwist & Themselves - 13 & God
'Have a safe drive home', zei Mike Watt tegen ons na het dubbeloptreden van J. Mascis & The Fog en Lawn. Nog geen twee weken later hoorden we dat zij zelf met hun tourbus een zwaar ongeluk hadden meegemaakt. J. Mascis in het ziekenhuis, einde Europese tour. Ik moest hier aan denken bij de eerste rondjes die de 13&god-cd in mijn speler aan het draaien was. Dit samenwerkingsverband tussen Themselves (deel van het Amerikaanse collectief Anticon) en de Duitse indie-electronic band The Notwist had namelijk een betere start verdiend. Nog voor de releasedatum van dit album is de toerbus van Themselves in de Verenigde Staten betrokken geweest bij een zwaar ongeluk. Voor Dax Pierson, nadrukkelijk aanwezig op deze cd, een ongeluk met tragische gevolgen. Zwaar gewond werd hij opgenomen in het ziekenhuis en nu, enkele maanden later, is het nog maar de vraag of compleet herstel erin zit. De komende tour van dit samenwerkingsproject zal hij bijna zeker moeten laten schieten. En de plaat zelf? Welnu, het resultaat leek op papier verrassender dan het in de praktijk uitgevallen is. Moeiteloos mixen de hiphop en de indiepop van de twee acts met elkaar. Geen geforceerde poging zoals bij Linkin Park en Jay-Z het geval was. De redelijk ingetogen songs worden langzaam opgebouwd en weer zorgvuldig uitgekleed, waarbij het opvalt dat de nummers bijna naadloos aan elkaar geregen worden tot een lang verhaal. En The Notwist hebben er met " Men of Station" overigens weer een geheide 'livekraker' bij. Het mag dan wel niet de plaat van het jaar zijn; het is wel een album die uitstekend past in het oeuvre van The Notwist. Het maakt het wachten op de opvolger van Neon Golden ook aanzienlijk dragelijker. Hoe dit live uitpakt valt vanaf juni o.a. te zien in Paradiso en op de Valkhof affaire (Nijmegen).
File Under: Geplaagde maar geslaagde fusie
File Audio: [Hier zat ram-files]