Woorden en beelden op File Under over: The Polyphonic Spree
The Polyphonic Spree - The Fragile Army
Het überste Annie-moment dat ik dit jaar hoorde, zit in "Section 28 (Guaranteed Nightlite)", het achtste nummer van The Polyphonic Spree's derde cd The Fragile Army. Een liedje dat de zon doet schijnen en op mijn netvlies het koddige roodharige meisje tovert dat zingt samen met haar medeweesjes om de moed erin te houden, ondanks de boosaardige Miss Hannigan. Om het warm van te krijgen en alles van je af te laten vallen, inclusief je kleren. Kun je daarna mooi je zwarte overall (of zijn het echt legeruniformen wat ze dragen?) aantrekken om mee te zingen met Tim DeLaughter en zijn gevolg. Inderdaad, de kenmerkende witte hippie gewaden hebben ze gelaten voor wat ze waren. Zwart is het nieuwe wit dus. Dat is tevens het grootste verschil ten opzichte van voorganger Together We're Heavy. Weinig nieuws onder de zon dus, maar als je zo geraffineerd Annie, The Musical mengt met The Flaming Lips en David Bowie in zijn goede jaren en d'r een toef Arcade Fire bij insmijt, ach, wat zal het dan allemaal? Nou, ehm d'r is toch nog wel wat. Ik vind de liedjes van deze nieuwe cd namelijk leuker en beter dan die van zijn voorganger. Gepassioneerder op een bepaalde manier ook, of moet ik gezien de nieuwe outfits misschien strijdbaarder zeggen? Enige spijtige blijft dat Tim DeLaughter met zijn stem een beetje de zwakke schakel blijft in het geheel. Zal er tussen al dat volk dat hij om zich heen verzameld heeft nou echt geen betere zanger(es) te vinden zijn? Ik kan het me bijna niet voorstellen en ik zou het zijn prettige, uitbundige liedjes van harte gunnen.
File Under: Uitbundigheid troef.
File Video: [Running Away]
The Polyphonic Spree - Together We're Heavy
Als ik tegenwoordig het woord "polyphonisch" hoor dan denk ik altijd aan mijn telefoon. Die snapt dat wel, dat polyfonisch en doet dagelijks zijn imitatie van een oude bakelieten telefoon met verve. Meestal word ik daar erg vrolijk van. Dat geldt ook voor de Polyphonic Spree. Die besloten dat ze best de Flaming Lips, de Beatles, Spiritualized, de Mama's en de Papa's en de Beach Boys in een band konden stoppen. Mix dat alles met een gezonde portie gospel en je vraagt je af hoe het komt dat die plaat nog steeds goed kan klinken. Want goed klinken, dat doet hij. Doet de titel van de plaat, "Together We're Heavy", me denken aan een protestdemonstratie tegen afslankmiddelen ergens in het midden van de jaren zestig, de muziek doet dat ook. Bombastische nummers vol dramatiek, lieflijke koortjes die je toezingen dat alles wel goed komt, een gekwelde zanger die maar niet in zijn eentje platen moet gaan maken en psychedelische riedeltjes. Als het aan de Polyphonic Spree ligt komt het allemaal wel goed met deze wereld. Ik denk dat als het aan de wereld zou liggen dat het allemaal ook wel goed komt met de Polyphonic Spree. Want leuke platen maken kunnen ze!
File: Polyphonic Spree - Together We're Heavy
File Under: Polyphonisch of niet, ik wil ze als ringtone
File Player: [Player]