Resultaten getagd als “The Raveonettes”

The Raveonettes - Observator

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

The Raveonettes - ObservatorHoewel ik alle voorgaande albums van the Raveonettes wel kan waarderen bekroop me bij de laatste twee albums een klein beetje het gevoel dat de houdbaarheidsdatum van hun sound (shoegaze met een ferme scheut sixties en noise) toch wel genaderd werd. Ik moet dat gevoel grotendeels toch maar weer opzij schuiven want hoewel ook Observator gewoon doorgaat waar the Raveonettes gebleven waren is er op dit vrij korte (slechts 9 tracks) album toch wel weer genoeg te genieten. Fijne gitaarmelodieën worden verdronken in reverb en de samenzang is mooier dan ooit. Qua geluid en toegankelijkheid kun je dit nieuwe album het best vergelijken met Pretty in Black uit 2005.Observator is namelijk net een beetje meer relaxed qua sfeer en poppier dan de twee vorige albums maar heeft toch ook wel minpuntjes. Niet alle songs weten te beklijven en waar je eerder een hele Raveonettes-plaat na drie keer draaien mee kon neuriën is dat nu toch net wat lastiger. Waar dat aan ligt is moeilijk te zeggen, Sune Rose Wagner schrijft al jaren goede songs voor zijn bandje maar wellicht is het moeilijk om jaar in jaar uit het hoge niveau vast te houden. Wel opvallend mooi zijn de eighties-pastiche "The Enemy" en de nieuwe single "She Owns the Streets". Classic Raveonettes en nog altijd beter dan vele genregenoten.

The Raveonettes - Raven In The Grave

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

The Raveonettes - Raven In The GraveSoms is het prettig dat het leven een paar zekerheden kent. Zo worden we al een paar jaar op gezette tijden verrast met een nieuw album van dit Deense duo. De hype rond The Raveonettes aan het begin van deze eeuw ligt ver achter ons maar de trouwe fans krijgen geen genoeg van hun noisy pop. En, anders dan ik verwachtte, hebben Sune Rose en Sharin toch een paar stapjes voorwaarts gezet op Raven in the Grave. Natuurlijk, de negen songs op dit ruim een half uur durend album hebben nog altijd een sterke hang naar de sixties, maar toch horen we nu ook andere geluiden. Het lijkt alsof ze nu ook de jaren tachtig hebben ontdekt! Openingstrack "Recharge & Revolt" doet denken aan New Order ten tijde van hun Low Life album en de hele sound van het album met z’n ijle synthesizers is toch anders dan het gruizige gitaarmuurtje dat we kenden. Schrik niet fans, het blijven gewoon The Raveonettes waar we van houden en waar we geen genoeg van kunnen krijgen.

The Raveonettes

Er staan minstens tweehonderd vrouwen en meisjes voor de Melkweg op een regenachtige, doordeweekse dag. Ik ben even van mijn à propos. Wat is er aan de hand? Ik kijk nog eens goed rond. Security-mensen staan kauwgum kauwend breed te zijn bij de afzettingen, een zenuwachtige mevrouw lijkt dwingende bevelen te geven via een mobilofoon…Pas als ik me bij de loge meld blijkt wat er aan de hand is: Robbie Williams speelt in de Melkweg. Aha, nu is het me duidelijk. Grappig. Ik heb niet zoveel met dit fenomeen maar goed, ik ben er dan ook niet voor hem. The Raveonettes zijn namelijk óók in de stad. En daar kom ik voor!

The Raveonettes

Als zangeres/bassiste Sharin Foo zich met kinderwagen (gevuld met dochtertje Molly) langs de massa naar binnen wurmt, is er niemand die haar een blik waardig gunt.

Bij de garderobe mogen we even rustig aan Sharin vragen hoe het met the Raveonettes gesteld is eind 2009. Sharin is vriendelijk maar een tikje gehaast. Over een uurtje wordt de band verwacht voor een instore-concertje bij de hoofdstedelijke platenwinkel Concerto.

The Raveonettes - In and Out of Control

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

The Raveonettes - In and Out of ControlHet is een cliché: hoe ouder je wordt, des te sneller vliegt de tijd voorbij. Is het alweer zes jaar geleden dat het gehele mannelijke deel van de muziekminnende natie stond te kwijlen voor Sharin Foo, de zingende basseuse van dit Deense duo? Ja, zo lang al worden we met gepaste regelmaat voorzien van albums en optredens van The Raveonettes. En gelukkig maar, want hun poppy klinkende versie van Jesus & Mary Chain-achtige gruisliedjes met een ferme knipoog naar sixties meidenpop blijft erg prettig. Op dit nieuwste album gaat het tweetal zoals verwacht gewoon verder waar ze na Lust, Lust, Lust gebleven waren. Naast de sterke opener "Bang!" worden we getrakteerd op een tiental liedjes over liefde, drugs, zelfmoord en, welja, over verkrachting. Liedjes die suikerzoet lijken, soms zelfs poppier dan ooit tevoren, maar de schijn bedriegt. Vooral het vervreemdende "Boys Who Rape" en het zweverige "Wine Wine Wine" laten horen dat The Raveonettes toch meer kunnen dan het van hun reeds overbekende trucje.

The Raveonettes - Lust Lust Lust

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

The Raveonettes - Lust Lust LustIk las dat een onmisbare laptop van Sofia Coppola is gestolen. Balen voor de filmliefhebbers, maar ook voor de Raveonettes. Luisterend naar Lust Lust Lust is er maar één conclusie mogelijk: de Denen kamperen bij de telefoon, wachtend op een telefoontje van Sofia. Ze doen hier de soundtrack van Marie Antoinette namelijk nog 'ns dunnetjes over. Is het duo daarom naar de States verhuisd? Nu houd ik wel van een potje My Bloody Valentine-achtige prikkeldraadrock en dus was het fout de drie eerdere albums te negeren. Ik dacht echter dat het een soort gothicpunkers waren, die als gimmick alle liedjes in b-mineur schreven. Van dat laatste zijn ze in elk geval afgestapt. Belangrijker is dat de melodieën stiekem heel lief zijn. De grooves denderen ondertussen stevig door, vaak opgebouwd rond geloopte drumbreaks, die je ook bij Merry Pierce kan horen. Daarmee verover je mijn hart al half en als je dan ook nog in Dead Sound even sexy weet te klinken als Asobi Seksu, ben ik om. Toch nog even zeiken? Er wordt wel erg veel gitaar gesoleerd en vaak zijn die solo's van ringtone-niveau. Door de massale distortion klinken ze ook nog alsof de speaker van je mobieltje is ontploft. Een grijns is echter nooit ver weg, wat wil je als ze met You Want The Candy, een regelrecht antwoord op Bow Wow Wow's klassieker komen. Wie niet vies is van een staaltje epigonisme (Deborah Harry, Ramones) én fan is van de Jesus and Mary Chain, doet er goed aan het debuut van het vergelijkbare Sister Vanilla te laten liggen en deze te halen.

The Raveonettes - Pretty in Black

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

raveonettes-pretty_in_black.jpg'Meisjes worden nu eenmaal ongeduldig en jongens worden zenuwachtig, zo gaat dat altijd,' zei ik en daar had de jongen niets tegenin te brengen, maar een verloren zaak leek het toch al te worden. Er gebeurt iets, dan nog iets en dan krijg je de misverstanden. Zo gaat altijd. Laat dat iets een eerste zoen zijn, het tweede voorval de contactpoging en de misverstanden het nazorggesprek dat er meestal op volgt. The Raveonettes hebben drie albums: eerst die zoen, toen het contact en daarna de misverstanden. Alleen in het geval van Sune Rose Wagner en Sharin Foo kwam ik pas binnenvallen bij de misverstanden. En omdat het mijn eigen misverstanden niet betreft kan ik er onbevooroordeeld naar luisteren. Ik weet van hun krachtige drie-akkoordenliedjes van de vorige platen. Ik weet van less is more, wat betreft het instrumentarium. Het neemt echter niet weg, dat ik, ook van Pretty in Black behoorlijk gelukkig word. Liefdesliedjes vol misverstanden, nog steeds op z'n Phil Spectors. Teenageteksten die niet hoeven te overtuigen, als ze maar met het nodige pathos gezongen worden. De roze fiftiessound die het stel nergens helemaal verlaat, maar soms opvult met wat donkerder of vuriger hedendaags geluid. 'Honey, don't kill that last cigarette / I got a long, long ways to go / I've been a-drinking and a-thinking all night long / Still got you so much more to show / To you - Yeah!' Dat klopt vast. Een misverstand hoeft niet altijd negatief uitgelegd te worden en al helemaal niet altijd een verloren zaak te zijn.

The Raveonettes - Whip It On

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Ze zien er eigenlijk best wel braaf uit op de hoes. Sharin Foo en Sune Rose Wagner zouden zo maar het Deense antwoord op Roxette kunnen zijn, the Raveonettes. Volgende de foto's dan he, want als je een half minuutje van hun eerste EP geluisterd hebt weet je dat je er niet verder naast kunt zitten. De vuiligheid druipt je speakers af op Whip it On. De eerste luisterbeurten vond ik het maar helemaal niets deze Jesus & The Mary Chain kloon. Koude, kille vocalen over rauwe gitaren, mijn God dat hadden we toch wel gehad? Het kwam misschien ook wel door mijn vooringenomenheid. Ik dacht, niet weer een retro-bandje dat het wiel weer uitvindt en het presenteert als iets heel briljants met natuurlijk de daarbij horende pers-hype. Niet dat ik nu wel denk dat de deze EP het meest briljante is dat ik de afgelopen maanden gehoord heb. Dat niet, maar ik had het wel iets te snel naar de zijkant geschoven. Juist doordat dit een EP-tje is en maar net iets meer dan 21 minuten duurt is het juist wel te pruimen, slechts twee van de 8 tracks gaan over de 3 minuten heen. Net als J&mc mixen the Raveonettes op prettige wijze Vetvet Underground/Stooges met Phil Spector/Brian Wilson, met hier en daar nog een snuf Sonic Youth (Attack of the Ghost Riders, heeft zo'n typisch Daydream Nation gitaarlikje). Ik vraag me wel af of het een hele CD lang ook nog zal boeien, want als je wat vaker luistert valt wel op dat de songs gedeeltelijk toch wel erg veel op elkaar lijken. Vergelijk bijvoorbeeld "Cops on my tail" met "Do You Believe Her". Laat ik ze het voordeel van de twijfel geven, maar ik vrees dat die full length CD best wel eens tegen zou kunnen vallen..

File: The Raveonettes - Whip It On
File Under: Jesus & Mary Chain Jr.