Volg File Under op de Twittert Natuurlijk heeft File Under een rss-dingetje  Voeg File Under toe aan je del.icio.us account!  Voeg File Under toe aan je bloglines account!  Voeg File Under toe aan je technorarit account! Hop aan je Symbaloo-account  Hop aan je Google-account

Zoeken


Web www.fileunder.nl

Woorden en beelden op File Under over: The Tangent

The Tangent - Le Sacre Du Travail

(Inside Out)

The Tangent - Le Sacre Du TravailIk vind het altijd lastig om iets te schrijven over muziek van artiesten die ik persoonlijk ken en hoog heb zitten. Gr.R. en ik spraken al een paar keer uitgebreid met Andy Tillison. Vooral tijdens een legendarische blaasdezaalomveractie van Parallel or 90 Degrees tijdens het verder maar enorm gezapige Progfarm 2001 in Harm's Dobbe in Bakkeveen(!), ouwehoerden we er flink op los terwijl de rest van de bands ons verveelde. Het klikte, wat voor een groot deel kwam doordat Tillison minstens zo eigengereid is als wij tweeën samen, maar vooral ook doordat de muziek die Tillison maakte met Parallel or 90 Degrees. Geëngageerde prog met een punkattitude, we konden ons niets beters wensen. Toen Tillison naast Po90 ook nog eens The Tangent begon waarin hij zijn liefde voor de Canterbury-scene ten toon spreidde (iets dat Gr.R. en ik hadden leren waarderen door een wederzijdse vriend) kon Tillison niets meer fout doen in onze ogen. Toch leverde The Tangent ook wel degelijk mindere albums af, waarbij COMM als laatste album ons met een beetje wrange smaak achterliet, waarna Andy de hele band ontsloeg en eigenlijk de stekker uit The Tangent leek te trekken. Niets is echter zo veranderlijk als een eigenwijze punkprogger, want eerder dit jaar verscheen zo maar in eens Le Sacre Du Travail. De titel is inderdaad een knipoog naar Strawinsky's Le Sacre Du Printemps en hoezee, het is een conceptplaat. Alle alarmbellen gaan nu vast en zeker af, maar dat is volstrekt onterecht. Le Sacre Du Travail is een album dat een klap eigenlijk alle andere progplaten van dit jaar overbodig maakt (ja hoor, kop 'em maar in) en een fiks aantal van de resterende genres ook. De vijf movements observeren van een afstandje (zowel in tijd als plaats) een ordinaire, slaafse werkdag waar het gros van de mensen 'last' van heeft zonder het wellicht zelf te beseffen. Dit doet Tillison met de maatschappijkritische blik die hem al kenmerkt vanaf het moment dat hij Gold Frankincense And Disk Drive vormde met enkele Chumbawamba-leden in de jaren tachtig, maar ook met een prettige vorm van luchtigheid die mij aan het lachen maakt. 'We've got some time that we don't want to spend with you, we're only here cause there's nothing else we can do.' klinkt het harmonieus in "Afternoon Malaise". Opvallend aan Le Sacre Du Travail is dat Tillison veel meer dan voorheen gebruikt van stemmen van derden (onder meer David Langdon van Big Big Train) die hem ondersteunen in zijn zang. Het maakt dat wat vaak zijn grootste manco genoemd wordt als sneeuw voor de zon verdwijnt en het zodoende zowaar ombuigt tot een sterk punt op Le Sacre Du Travail. Dat maakt ook dat hij zich (nog) meer kan focussen op gefieper op zijn toetsenwerk. Dubbel plus dus. De verdere line-up voor de opnames van deze The Tangent-cd is er bovendien een om van te likkebaarden: Gavin Harrison (Porcupine Tree) drumt, Jonas Reingold (The Flower Kings) bast en Jakko Jakszyk (van alles en nog wat) speelt gitaar en zingt. Maar zijn belangrijkste partner in crime is Theo Travis die met zijn blaaswerk alle songs van bijzondere accenten voorziet en in de start van een paar movements (vooral "Morning Glory & The Arrival" is geweldig!) de leiding neemt. Prachtig vind ik bovendien hoe Tillison met stevige knipogen in veel van de songs proggeschiedenis weet te verwerken, maar altijd zonder dat dit het er duimendik bovenop ligt. Het maakt Le Sacre Du Travail uiteindelijk tot het beste album dat Tillison tot nu toe maakte.

File: The Tangent - Le Sacre Du Travail
File Under: Eigenwijs zijn en hard werken loont


The Tangent - COMM

(Inside Out / CNR)

The_Tangent_-_COMM.jpgSupergroep. Leuk fenomeen. Je ziet ze regelmatig in de progwereld, maar ook elders krijgen ze voet aan de grond. Het idee erachter is leuk: zet een aantal talenten/creatievelingen uit verschillende bands bij elkaar en kijk wat er gebeurt. Soms pakt het goed uit en soms blijkt de som niet eens het geheel der delen. En dan gaat de band weer uit elkaar. Want dat is de grote gemene deler der supergroepen. Echt lang blijven ze niet bestaan. En een normale band worden, dat zit er al helemaal niet in. En toch is dat wat er gebeurd is met The Tangent. Begonnen als samenwerking tussen Parallel or 90 Degrees en The Flower Kings, aangevuld met de saxofonist van Van der Graaf Generator, is The Tangent uitgemond in een nieuw vehikel van Andy Tillison, overigens de oprichter van The Tangent. De band kende vele bezettingswisselingen: Flower Kings eruit en Beardfish erin, Jackson eruit en Travis erin, Beard Fish eruit en diverse sessiemuzikanten erin, maar is redelijk stabiel met Tillison, Travis en Burgess en brengt een gestage stroom platen uit. COMM is al nummer zeven sinds 2003! Tillison weet van doorwerken en dat pakt niet altijd even goed uit. Op COMM verdwijnen de canterburyinvloeden, de reden om The Tangent op te richten, weer iets naar achter. Wat overblijft is een toetsengedomineerde progplaat met veel saxofoonwerk. Niet gek met een blazer en toetsenist als kernleden. Maar helaas sprankelt de plaat niet. Het zit degelijk in elkaar, de nummers vervelen nergens, maar je hoopt regelmatig dat ze het gas even net iets dieper intrappen. Daarbij helpt het ook niet dat Tillison geen slechte zanger is, maar ook geen bijzondere. Het geheel komt daardoor dit keer niet van de grond. Al met al dus geen slechte plaat, maar wel eentje die alweer vooruit doet kijken. Als Tillison daar nu eens meer tijd voor neemt en een echt goede zanger zoekt, dan tuigen we de term supergroep weer op. Maar dan in een andere betekenis…

File: The Tangent - COMM
File Under: Van super naar normaal…
File Audio: The Tangent Website(even klikken op audio)


The Tangent - Down and out in Paris and London

(Inside Out / EMI)

The Tangent - Down and out in Paris and LondonHet is vroeger donker, de temperatuur is lager en de kans dat je nat wordt als je buiten loopt is wat groter dan een maand of wat geleden. Inderdaad het is herfst. En als het herfst wordt dan veranderd mijn muzieksmaak nogal drastisch. Dan luister ik minder naar hippe werkjes, maar grijp ik vaker terug naar ouder werk en andere genres. Zoals daar is de sympho. Voorheen lagen er dus vooral symphoplaten in de Dikke Seat (met Porschemotor) als ik door weer, wind en donkere nachten naar huis scheurde, tegenwoordig staat er sympho op de iPod als tegen de beukende wind in naar huis fiets. Want de Dikke Seat is niet meer. En � propos, het dreigde zelfs even een puike symphoherfst te worden. We zouden verrast worden met een nieuwe Transatlantic, een nieuwe Tangent en zelfs een nieuwe Parallel or 90 Degrees! Ik ken slechtere herfst.Transatlantic trapte af en die viel helaas tegen. Opgewarmde restjes van de heren Morse en Stolt en het wordt nu echt tijd dat ze een zanger(es) kopen. Dan The Tangent maar. The Tangent is met ingang van Down and Out in Paris and London een volledig Engelse band en dat hoor je. Alle knakkers uit Zweden hebben de band verlaten en dat hoor je. Er wordt iets minder virtuoos gemusiceerd, maar The Tangent klinkt hechter. De band klinkt nu voor het eerst als een echte band en niet als een project dat in diverse landen is opgenomen. De plaat klinkt ook Engelser dan voorheen en in ieder geval ligt de sound weer dicht bij de Canterbury-roots waar Andy Tillison dit project voor opgezet heeft. Down and out is dit keer eens geen conceptalbum, al refereert Tillison in het titelnummer wel naar karakters uit eerdere nummers en gaan ook de andere nummers niet over de liefde of andere banale feiten. Het geheel is echter minder pretentieus dan voorganger "Not as good as the book" en daardoor beter behapbaar. Zoals gezegd, minder virtuoos dan bijvoorbeeld Transatlantic, maar wel veel hechter. En ja, ook Andy giert zingend weer regelmatig uit de bocht. Dat lijkt niet te voorkomen in de sympho. Maar als u dan toch een progplaat wilt kopen dit jaar, dan zou ik voor Down and Out in Paris and London gaan, omdat daar nog echt ambachtelijk aan gewerkt is, in plaats van opwarmde ouwe prak. Perfecte muziek dus om tegen weer in wind te beuken. Ik geloof dat ik nog maar een stukje ga fietsen�

File: The Tangent - Down and Out in Paris and London
File Under: Uw keuze als u 1 symphoplaat wilt aanschaffen dit jaar.


The Tangent

(The Tangent, 22 mei, Boerderij, Zoetermeer. Foto: Storm)

The Tangent nog een keer, omdat Andy een held is



The Tangent

(The Tangent, 22 mei, Boerderij, Zoetermeer. Foto: Storm)

The Tangent



The Tangent - Not As Good As The Book

(Inside Out / CNR)

The Tangent - Not As Good As The BookIk probeer het altijd te voorkomen dat ik vooringenomen ben bij het beluisteren van een cd. Toch ontkom (ook) ik er soms niet aan. Zo was mij initi�le insteek bij Not As Good As The Book, de nieuwe cd van The Tangent ronduit negatief. Ik baal namelijk nog steeds dat dit ooit als soloproject begonnen project van Andy Tillison min of meer PO90, mijn favoriete progbandje van de afgelopen jaren, de das omgedaan heeft. Eigenlijk best asociaal dat ik Tillison zijn succes bijna misgun uit eigen belang, want ik heb hem - via mail en in de gesprekken die ik met hem voerde - leren kennen als een zeer sympathieke muzikant. Maar ik wilde gewoon heel erg graag een nieuwe PO90-cd en geen verse Tangent - en al helemaal geen dubbel-cd! - en dat irriteerde me. Misschien dat het daarom zo lang voordat het kwartje viel bij deze dubbel-cd. Er zit namelijk in deze nieuwe cd veel meer PO90 (door mij altijd van het koosnaampje progpunk voorzien) verstopt dan ik wilde horen. Eigenlijk viel het kwartje pas na het interview dat ik met Andy deed en - vooral ook - nadat ik in een paar verloren uurtjes nog eens wat Neal Morse- en Flower Kings-cd's draaide.Pas toen viel het me op hoeveel meer deze Tangent-cd me doet dan die van de laatste cd's van deze twee vaak als hedendaagse symfogrootheden aangeduide acts. Vooral cd1 van Not As Good As The Book vind ik bij nader inzien een van de betere prog-cd's die ik de afgelopen jaren hoorde, met "A Crisis in Midlife" en "Lost In London 25 Years Later" als uitschieters, waarbij vooral het blaaswerk van Theo Travis indruk op me maakte. Met cd2 met zijn twee meer dan twintig minuten klokkende 'epics' heb ik wat meer moeite. Al is het wel zo dat Tillison het hierin een stuk interessanter weet te houden dan het illustere hierboven genoemde tweetal lukt. Al met al was mijn vooringenomenheid dus volkomen onterecht en om eerlijk te zijn schaam ik me daar best voor.

File: The Tangent - Not As Good As The Book
File Under: Ik ben toch wel benieuwd naar het boek (dat zit bij de ltd edition).
File Video: [Teaser]


The Tangent - A Place in the queue

(Inside Out / Suburban)

the_tangent-a_place_in_the_queue.jpgAndy Tillison is een dapper man. De openingpagina van zijn website roept al: 'You can't start an article about this band by saying "The Tangent are a band from.... and have..." etc. (Besides which, this site has full history and personnel sections..) There's more to it than that. It's the whole movement that they champion, the history behind it that makes them what they are. So we'll start before some of them were born....' Hij staat op de schouders van reuzen en is de eerste om dat toe te geven. Sterker nog, de website van The Tangent staat vol met essays over de werken van de grote meesters. En Tillison geeft ook grif toe dat hij in hun voetsporen wandelt. Dat doet hij vooral met zijn "supergroep" The Tangent. Ooit gestart als een samenwerkingsverband met Roine Stolt en David Jackson is het nu bijna een echte band, met een aantal (ex-) Flower Kings leden en aanverwanten (Jonas Reingold, Jaime Salazar, Krister Johnson), vrouwlief Sam, oude vriend Guy Manning en rietvirtuoos Theo Travis. Roine Stolt is definitief uit The Tangent gestapt en dat is een hele vooruitgang. Het Flower Kings sausje dat de vorige plaat had heeft, A Place in the Queue niet. Andy drukt weer als vanouds zijn stempel op de plaat, maar dat wil niet zeggen dat het een PO90 plaat geworden is. Stolt is adequaat vervangen door Krister Johnson, minstens zo'n goede gitarist als Stolt, maar minder dwingend aanwezig. Wel dwingend aanwezig zijn Andy, die met de dag een virtuozer toetsenist wordt en blazer Theo Travis en dat geeft de hele plaat een frisse, haast VDGG-achtig sausje. Door het hoge spelniveau op deze derde plaat vallen echter twee dingen op. Andy kan helemaal niet zo goed zingen en dat stoort, vooral als de zang voor in de mix zit en de muzikale virtuositeit lijkt soms belangrijker te zijn dan goede nummers. Hoewel de hele plaat erg goed is, is er amper een nummer dat echt blijft hangen. De jaren tachtig discopastische "The Sun in my Eyes" wellicht", maar of dat nu de bedoeling is. A Place in the Queue is echter een enorme stap voorwaarts na het mindere The world that we drive through. En daarmee mag deze plaat een stapje voorwaarts in de rij...

File: The Tangent - A Place in the queue
File Under: En de meesters knikten alvast goedkeurend...


The Tangent - The World That We Drive Through

Ik moest'm bestellen voor onze geliefde despoot van FU. Maar hij heeft uiteindelijk de cd van Parallel or 90 Degrees nooit gezien. Heb natuurlijk wel later opnieuw eentje voor'm besteld, maar ik was inmiddels verkocht. Ome FU trouwens ook en we reden zelfs naar een progfestivalletje in Bakkeveen om ze te zien spelen. Maar echt bekend zijn ze nooit geworden, ook niet in de progscene. Ik was daarom hogelijk verbaast dat Andy Tillison een samenwerkingsverband was aangegaan met de God van de progscene (en een andere favoriet van mij) Roine Stolt (van de Flower Kings). Om Roine te zien spelen was ik zelfs al eens naar Zoetermeer gereden! De verwachtingen liepen dan ook hoog op en werden met The Music That Died Alone ingelost. De combinatie van Andy's toetsenwerk en het gitaarspel van Roine leverde een prachtplaat op die de eerste plaats in mijn jaarlijstje haalde. Maar wederom tot mijn verbazing werd al snel een tweede plaat aangekondigd. Te snel naar mijn eigen bescheiden mening. Want The World That We Drive Through is inmiddels gereed. En hoewel geen slechte plaat, haalt hij het toch niet bij de eerste. Daarvoor hinkt de plaat teveel op twee gedachten. Was The Music That Died Alone een project van Andy (en dat was het in eerste instantie ook), waarin Roine ondersteunde, The World That We Drive Through voelt als een project van Roine waarin Andy ondersteunt. Roine heeft de regie overgenomen en deze plaat is dan ook een soort van Flower Kings plaat met andere toetsenist. Niet dat de plaat daardoor slecht is, integendeel zelfs, The World That We Drive Through is beter dan menig symphowerkje dat heden ten dage uitkomt, maar het hinkt te veel op twee gedachten om echt te kunnen beklijven. Hopelijk komen de tracks als de heren ze gaan spelen in Zoetermeer eind volgende maand wel tot bloei. Vooralsnog is de cd een gemiste kans.

File: The Tangent - The World That We Drive Through
File Under: 1 + 1 = dit keer geen 3



The Tangent - The Music That Died Alone

Hoe krijg ik het in godesnaam voor elkaar om mensen op het pad van te The Tangent zetten en ze te dwingen tot de aanschaf van dit meesterwerk zonder hele epistels, waar recensies van symfoalbums nogal eens naar neigen, te moeten schrijven? Hier breek ik nu al dagen mijn hoofd over. Ik vind namelijk dat the Tangent een breder publiek verdient dan alleen het ons-kent-ons symfopubliek. Is dit onmogelijk? De lezer hier rent, vrees ik, niet naar de winkel als ik zeg dat punkprogger Andy Tillison (Po90) het beste in hippyprogger Roine Stolt (Flowerkings) weet boven te brengen en dat zijn gitaarwerk zelden beter klonk dan op The Music That Died Alone? Toch is het zo! Hier kunnen al die gitaarbandjes nog een lesje van leren (en Stolt ook voor zijn volgende Flowerkings-CD) En dan het blaaswerk van David Jackson van van der Graaf Generator, dat echt geweldig past in het geheel? Ik vrees dat het u als lezer, allemaal geen ruk uitmaakt. Dat 'Up-hill from Here' een fantastisch g�engageerd staaltje voet op het gaspedaal is, interesseert u geen reet. Of dat "Cantermemorabilia" laat horen dat jazz ook hip kan swingen, zonder freaky en oubollig te klinken of bedoelt is als achtergrondmuzak? Het zal u, lieve lezer, allemaal worst wezen. En daar baal ik van, want u weet namelijk niet wat u nu mist.

File: The Tangent - The Music That Died Alone
File Under: E�n van de albums van het jaar, doe eens raar en waag de gok