Het wordt hoog tijd dat de teksten van David Gedge van The Wedding Present eens in boekvorm uitkomen. Het zou een fraaie, consistente verzameling worden van onhandigheid in de liefde en vooral veel onbegrip over en verdriet om het andere geslacht. Een bijbel voor elke onhandige romanticus. Vier jaar geleden is het alweer dat het laatste album van deze sympathieke band uit Leeds uitkwam. En op Valentina wordt al snel duidelijk dat er in die vier jaar, en sowieso eigenlijk in de afgelopen 25 jaar, bijzonder weinig veranderd is aan het geluid. Maar ach, de muziek leidt toch alleen maar af van Gedge's heerlijke teksten. Opener "You're Dead" is meteen al weer typisch Gedgiaans: 'I used to think that I'd rather fight with you, than fall in love with somebody new'. En tegen het einde van de track overwint de liefde het toch weer van de eigenwaarde: 'You appall me, ok call me!'. Toch staan er wel enkele muzikale verrassingen op Valentina, zoals het flinke stuk noise in de laatste minuut van "Back A Bit... Stop" en de Duitse achtergrondzang van bassiste Pepe le Moko op "The Girl From The DDR". Gedge is sowieso op de Duitse toer, want van het catchy nummer "You Jane" werd zelfs een volledig Duitstalige versie opgenomen! Het refreintje "Komm nicht heulend zu mir" klinkt toch wel een beetje lullig trouwens. Gedge lijkt er op Valentina lijkt meer plezier in te hebben dan ooit.

# 

|

| Blink | 09 april 2012 | reacties (0)

Het gebeurt niet dagelijks dat je een jeugdheld door zijn dikke brillenglazen kan aankijken. Het was dan ook best bijzonder toen ik David Gedge van The Wedding Present de hand schudde in de kantine van Paradiso. In het begin van de jaren negentig was ik groot fan van The Wedding Present. Ik miste geen concert, kon alle teksten letterlijk opdreunen en had natuurlijk alle cd's en singles keurig op een rijtje in de kast staan. En dat waren er nogal wat. Zo werd er in 1992 iedere maand een nieuwe single uitgebracht en waren er ook diverse Peel-sessies, want John Peel was ook groot fan. Niet al het materiaal was even sterk, maar als Gedge op dreef was dan kon hij vooral tekstueel sterk en vooral ook grappig uit de hoek komen.

Ondanks (of dankzij?) het feit dat The Wedding Present nooit echt voet aan de grond heeft gekregen in de Benelux neemt Gedge alle tijd voor een goed gesprek over vroegah, extreme albums en een parallelle carrière.

# 

|

| Blink | Interview | 24 februari 2009 | reacties (0)

Dave Gedge heeft best wel een lelijke kop. Dat is zo'n beetje de enige conclusie die valt te trekken na het bekijken van de videoclips van The Wedding Present. De weinig originele lowbudget clips voegen weinig tot niks toe aan de singles van het vorig jaar verschenen comeback album Take Fountain. Allen ademen een jaren negentig indie sfeertje uit. Daarbij wordt zo regelmatig ingezoomd op het schots en scheve fietsenrek van de heer Gedge dat het wellicht alleen interessant is voor een student tandheelkunde. Positieve uitzondering is het in Amsterdam gefilmde clipje bij de sobere live uitvoering van "Perfect Blue" in Paradiso. Om het maar even in een aloud cliché te vangen: vooral leuk voor de fans. Dat geldt in principe ook voor de verzameling singles en B-kantjes. Dat restmateriaal is verre van slecht maar het zijn niet voor niets B-kantjes geworden. De volgzame fan zal deze singles waarschijnlijk al lang zelf hebben aangeschaft en moet het doen met drie niet eerder verschenen akoestische versies, twee van de eerder genoemde clips en een stukje 'behind the scenes'-footage. De niet-fan is nog steeds beter af met het album Take Fountain. Zoals zo vaak bij dit type verzamelaars rijst bij mij de vraag wat nu precies het nut ervan is. Ik kan helaas niks anders verzinnen dan voer voor de fanatieke fan.

# 

|

| André | 17 juli 2006 | reacties (0)

Overal in mijn huis slingeren lijstjes rond. Tussen stapels oude jaargangen Oor. Nauwelijks leesbare vervaagde potloodkriebels in vergeelde schriftjes. Een achter de CD-kast gevallen post-it waarvan de plakrand is verworden tot een vieze streep stof. Jaarlijstjes. Lijstjes met mooie liedjes. Gedroomde compilaties. En natuurlijk de lijstjes met artiesten die ik eens nodig moest gaan beluisteren. Ik weet zeker dat ergens daartussen een haastig geschreven Wddng Prsnt moet staan. De naam The Wedding Present dook steeds weer op in referenties van indie gitaarbandjes die ik wel kon waarderen. Ik noem een Johan. En wijlen John Peel was ook behoorlijk gecharmeerd van het songschrijvers-talent van zanger/gitarist David Gedge. Op de radiogolven van mijn gedachten had ik hun muziek reeds gehoord. Het zal 1997 zijn geweest toen deze band uit mijn gezichtsveld verdween. Ik was er nooit aan toe gekomen om ze echt te beluisteren en Wddng Prsnt verhuisde naar het stoffige archief van mijn hersenen. Achteraf blijkt meneer Gedge verder te zijn gegaan met zijn toenmalige levenspartner Sally Murrell onder de naam Cinerama. In 2002 gingen ze uit elkaar. En nu is daar ineens een comeback plaat. En verdomme, laat die plaat nu precies klinken zoals ik altijd al gedacht had! Gedreven gespeelde bitterzoete gitaarpopsongs van het beste soort zoals ik die bijvoorbeeld ook ken van Death Cab For Cutie. Zo nu en dan sfeervol ondersteund door een orkestje uit een doosje. Precies mijn ding. En nu zou het zomaar eens kunnen dat The Wedding Present verhuist van de eerdergenoemde luisterlijst naar mijn jaarlijstje.

# 

|

| André | 17 februari 2005 | reacties (2)