Al sinds "Eple" (het Noorse woord voor appel) heb ik een zwak voor R�yksopp. De eerste single van hun derde plaat "Junior" lijkt er precies op - en net als bij "Eple" is de melodie gewoon gejat - en daarmee is eigenlijk alles gezegd over het hele album. Vond je R�yksopp al leuk, dan is ook deze plaat precies wat je zoekt. Evolutie is er niet sinds de onverwacht lange vier jaar dat Torbj�rn Brundtland en Svein Berge weggeweest zijn (of je moet de violen in het werkelijk prachtige "Royksopp Forever" bedoelen). Karin Dreijer zingt nog steeds met dezelfde lelijke stem dezelfde onzinteksten (maak maar eens chocola van Tricky Tricky), maar dat maakt nog steeds geen bal uit, want de hele productie eromheen is ook nog steeds meer dan fantastisch. Alles zoemt, klopt en trilt zoals het hoort, en alleen R�yksopp flikt het zo herkenbaar en zo lekker. Neem nou dat krakende-deur-geluid in "Vision One"! Trouwens, �ls Royksopp dan eens een echt goeie zangeres heeft, zoals Robyn in "The Girl and the Robot", levert dat meteen het beste popnummer van de maand op. Vind ik dan. Kopen dus, deze plaat? Ik wel, maar als je hem op cd wil, zou ik even wachten. Bij de vorige twee R�yksopp-albums dacht EMI te kunnen cashen door ietsje later opeens met een versie met een fijne extra bonus-cd te komen. Gezien de fijne Japanse bonustrack "Were You Ever Wanted" en de aankondiging van het rustigere R�yksopp-album Senior voor dit najaar komt er ongetwijfeld weer zo'n truc. Stem met je portemonnee - of koop de MP3's.

Ook uit Noorwegen komt Erlend �ye (ex-Kings of Convenience, en hij speelde mee op R�yksopps "Remind Me"). Zijn band The Whitest Boy Alive komt echter uit Duitsland. Ik denk bij die bandnaam onwillekeurig altijd aan de Thin White Duke, maar zo hip als Stuart Price is deze band niet. Rules is hun tweede plaat (na Dreams uit 2006) en de titel slaat op het opnameproces; volgens de bio waren de regels "four guys in one room. No overdubs, no FX. The music has to be recorded live in one take". Kortom, de 'sound' van de liedjes is het hele album lang hetzelfde. The Whitest Boy Alive moet het vooral hebben van de funk in hun popnummers; de hele plaat zit vol simpele maar fijne baslijntjes en lekker actief drumwerk. Net als hun vorige hit "Burning", maar dan zonder de eighties-feel. Die drive moet er ook wel in, want anders zou de hele zaak hopeloos inkakken. Het klinkt wel wat als de oude liedjes van Phoenix (maar die vergelijking leg ik wel vaker); daar hoor je ook zo'n xylofoon-achtige keyboardje, lijzige maar warme melodie�n en niet heel erg beklijvende zang. Tja, qua enthousiasme wint Phoenix het duidelijk (ik ben trouwens al naar hun leuke nieuwe Wolfgang Amadeus Phoenix aan het luisteren). Ik hoop daarom dat The Whitest Boy Alive op hun komende grote livetour weer hetzelfde gaat doen als wat Hot Chip voortdurend voor elkaar krijgt: na een ietwat bleek album in de zalen alsnog helemaal het plafond eraf spelen. Afgaande op hun video's en wat ze hier zonder trucs al kunnen, moet dat best gaan lukken.

# 

|

| Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2009 | Lowlands 2012 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 24 maart 2009 | reacties (14)