Woorden en beelden op File Under over: The xx
The XX - Coexist
Toen het titelloze debuut van The xx er in 2010 vandoor ging met de Britse Mercury Prize roemde iedereen de band om de 'leegte' in de muziek. Kort daarop scoorde James Blake een ondenkbare radiohit met "Limit To Your Love" en even leek het of er een nieuwe trend was ontstaan in de popmuziek. Dat bleek nogal mee te vallen. Afgezien van Elbow met Build A Rocket Boys! kan ik geen grote voorbeelden voor de geest halen van het nieuwe minimalisme. Nu is er het tweede album van The xx zelf. De sound en de formule op Coexist zijn grotendeels hetzelfde als destijds. IJle gitaarlijntjes ondergedompeld in echo en galm, spaarzame bas- en drumpartijen en die slaperige zangstemmen van Romy Madley Croft en Oliver Sim, het is allemaal weer aanwezig. Producer en groepslid Jamie xx weet met elementen uit ambient dubstep, triphop, een vleugje oude Cure en een toefje David Sylvian een warme en tegelijk eenzame sfeer te creëren. Het niveau in. Het niveau is bovendien hoger dan dat van het debuut, omdat de songs met veel meer fantasie worden ingevuld. Sommige ritmetracks zijn composities op zich, zo uitgekristalliseerd zijn ze. Dat dit vanaf de eerste draaibeurt mijn favoriete zondagochtendplaat is geworden, is niet verbazingwekkend. Het is muziek om heel langzaam bij wakker te worden, alsof iemand nog even bij je onder de deken kruipt en het opstaan nog een tijdje uitstelt. 'And the feeling goes on, and on, and on...'
File Under: Snooze-album
File Audio: [MySpace]
File Video: [Angels]
File Social: [Facebook]
File gastschrijver: Fred
The Xx - Later... with Jools Holland
Fijne aflevering weer! The Xx speelde onder meer "Chained" and "Sunset" tijdens Later... With Jools Holland
The XX
The xx
The Xx
The Xx - Xx
Ineens viel het kwartje. Na hun visueel behoorlijk saaie, want statische, optreden op Metropolis 2009 had ik The Xx (uit te spreken als The Exis en bestaande uit vier jonge Londenaren) al bijna in het verdomhoekje gezet. Maar ineens werd ik geraakt door de prachtige verstildheid van hun debuutalbum. De kracht ervan schuilt nu juist in dat statische, verstilde karakter van hun muziek. Zo verstild, dat je door je koptelefoon gedwongen wordt stil te gaan luisteren naar de prachtige melodieën, die het midden houden tussen triphop (vooral de heerlijke groovy opener, "Intro", of in "Islands") en new wave ("Fantasy"), maar toch typisch van deze tijd zijn. En natuurlijk net zo minimalistisch als de cover van hun cd doet vermoeden. Zanger Oliver en zangeres Romy hebben beiden geen grootse stemmen, maar weten te raken, door het gevoel waarmee ze hun duetten zingen. De sluimerende keyboards, de dubstep-achtige ritmes, de pingelende gitaren (soms zelfs met de typische gitaarklanken die bekend zijn geworden van Chris Isaak): ze zorgen voor een bijzondere en heerlijk ontspannende luisterervaring. Of The Xx live alsnog een aanrader is, zou ik niet durven zeggen, maar hun cd zou niet misstaan in de eindejaarslijstjes van dit jaar.
File Under: Breekbaar talent
File Audio: [ MySpace]
