Ik vond het wel een verrassende move toen ik hoorde dat Kytopia (het label van Colin 'Kyteman' Benders) het Zweeds/Canadese Thus:Owls als eerste buitenlandse act tekende. Ik had die link niet zo snel gelegd, maar ben wel heel blij dat ze er op deze manier voor zorgen dat niemand de knip hoeft te trekken om een duurdere importversie van de tweede cd van Erika Alexandersson en haar mannen aan te schaffen. Want dat je dat moet doen lijkt me evident. Op het kruispunt van lieflijke Scandinavische elfenmeisjes (Yo Anna Ternheim!), melancholische georkestreerde Scandi bandjes (Yo Efterklang!) waar Thus:Owls zich bevindt is het namelijk enorm prettig vertoeven. Zeker omdat Thus:Owls op Harbours hier weer haar eigen ongepolijste grilligheden en onverwachte invalshoeken bijvoegt. Een trektocht die zwiert van fjorden, naar bossen over uitgestrekte wegen waar niemand je ziet en lastig valt. Die je de tijd geeft helemaal op te gaan in het niets, dagdromen tot het nachtdromen wordt. Dat je bij "It's Gone Now" in het pikkedonker in een keer opschrikt en denkt, verdorie, zo'n liedje had Portishead best graag willen maken. Centraal staat altijd het precies van het goede accent (een gave!) voorziene stemgeluid van Erika. Die is echt de icing op de toch al niet te versmaden cake. Of ze het nu klein houdt in "I Weed The Garden" (ze mag hier de groentetuin alle dagen komen doen!), tot een tikkie pompeus in "The Tree" (kom mijn bomen snoeien, alle dagen!), ze blijft fier en ogenschijnlijk kinderlijk eenvoudig overeind.

# 

|

| Storm | 26 januari 2013 | reacties (0)

Mijn betere helft heeft ondertussen een neusje gekregen voor het in een vloek en een zucht kunnen herkennen van Scandinavische zangeressen. Da's ook niet zo raar misschien met een wederhelft die stiekem niets liever doet dan daar naar luisteren. Ze zijn namelijk van zo'n diverse pluimage dat er altijd wel een in een hok te vinden is qua muziek die mij aanstaat. Neem nu bijvoorbeeld Thus:Owls. Frontvrouw Erika Alexandersson heeft zo'n typisch accent dat je al na luttele seconden in "Yellow Desert" terugleidt richting Scandinavië. Zeker op dat moment doet ze je ontegenzeggelijk denken aan Anna Ternheim, maar verderop op Cardiac Malformations trekt ze het niet alleen qua zang, maar ook muzikaal gezien, breder dan onze favoriete Zweedse. In het verleden schijnt Erika wat bijgeklust te hebben bij Loney, Dear en als het duo Josef Och Erika, ik heb er nooit wat van vernomen. Maar deze geweldige debuutplaat Cardiac Malformations bereikte me een aantal maanden na de release dus gelukkig wel. Alexandersson en haar begeleiders fladderen van bijna sierlijke folk, langs avant-garde via bonkige Waits-achtige songs richting de euforie van Efterklang-koortjes met de ritmiek van Wildbirds and Peacedrums om na het aandoen van een (ooit) rokerige jazzkroeg waar te veel whisky geconsumeerd is te eindigen in "The Atlantic" waar een ijzige golfstroom de overhand heeft. 'You must love or leave' zingt Erika daar. Als ze het niet erg vindt, dan blijf ik mooi nog even rondhangen.

# 

|

| Haldern 2010 | Indiestad 2011 | Le Guess Who? 2009 | Storm | Walk The Line 2011 | 19 november 2009 | reacties (4)