Resultaten getagd als “Tim Knol”

Tim Knol - Soldier On

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Tim Knol - Soldier On.jpgOndanks de heldhaftige titel van Tim Knols derde plaat heb ik nooit het idee gehad dat hij er voor moest knokken. Natuurlijk, zijn eerste optredens lieten een ietwat onhandige en verlegen zanger zien, maar nu, na het titelloze debuut Tim Knol en opvolger Days, lijkt hij uitgegroeid tot een zelfverzekerde frontman. En waarom ook niet? Op je vierentwintigste twee succesvolle platen achter je naam hebben staan, een fiks aantal succesvolle club- en festivaltours afgewerkt hebben en erkenning van zowel critici als publiek krijgen en daarnaast waardering ontvangen voor je andere hobby (foto's maken) - er worden er voor minder toegejuicht. Maar het woord 'volwassen' zal ik niet in de mond nemen, ondanks het naar mijn smaak iets te overdadige gebruik van strijkers en blazers. Daarvoor klinkt zijn enthousiasme nog eerlijk en oprecht genoeg. Op Soldier On horen we vooral een liefhebber. Eentje die volop muziek opzuigt en zich met graagte laat beïnvloeden door mede-muzikanten. Of verbeeld ik het me dat Daryll-Ann hier ("If My My Mind Could Beat My Heart") en daar ("Sea of Shame") opklinkt en zijn het gewoon The Byrds die Knol ontdekt heeft ("Bury The Ocean")? Hoe dan ook, Anne Soldaat is wederom van de partij en laat horen dat hij misschien wel de beste gitarist van Nederland is. Knol mag dan volgens De Volkskrant zijn begeleidingsband grotendeels kwijt zijn geraakt aan Douwe Bob, Soldaat is bij hem gebleven. En daar komt de titel dus vandaan, een kameraadschappelijke schouderklop voor de beste gitarist van Nederland.

Tim Knol - Days

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Tim Knol - Days Voor Tim Knol zal het niet makkelijk geweest zijn om met een opvolger voor zijn droomdebuut van vorig jaar te komen. Daar is echter niets van te merken op zijn tweede cd Days . Sterker nog, hij is er in geslaagd om zichzelf te verdiepen en verrijken op Days. Klonk het eerste album nog vooral als een singer-songwriterplaat met een hang naar de rootsmuziek à la Wilco en Ryan Adams, nu overheersen de sixties en seventies in al hun melodieuze glorie. Beatlesesque (Brit)pop hoor ik in "Shallow Water", "1966" en "Lies". In "Don't Expect Me Too Soon" en "Do You Leave The Light On" laat Tim Knol zich in bloedmooie ballads van zijn kwetsbare kant zien. "A First" heeft een spannende opbouw en climax. Single "Gonna Get There" is weer een lekker rocknummer met hammondorgel en blazers. Het is goed te horen dat Knol en zijn band het afgelopen jaar veel gespeeld hebben, de band klinkt als een solide eenheid. Terecht zijn ze daar woensdag voor beloond met een duiveltje, een prijs van muzikanten voor muzikanten in het live-popcircuit. Complimenten ook voor de prachtige strijkers- en blaasarrangementen. Menig muzikant zou naast zijn schoenen gaan lopen na het maken van twee sublieme platen. Zo niet Tim Knol, zoals hij bescheiden in "Simple Man" zijn verwondering over hetgeen wat hem allemaal overkomt bezingt in "Simple Man":'I am just a simple man, I am trying to understand, I'm doing the best I can to stay true'. Het is er nog niet van gekomen om Tim Knol live te zien maar dat moet ik snel maar eens gaan doen want met deze prachtplaat van internationale klasse zouden we hem binnenkort zomaar eens een tijdje kwijt kunnen zijn aan het buitenland.

Tim Knol - Music In My RoomNu alweer een nieuw album van Tim Knol? Degene die zijn debuut in huis heeft zullen echter wel herkend hebben dat Music In My Room, een van de liedjes is op dit album. Knol besloot een negental tracks zijn debuut-cd in een akoestische setting op te nemen, slechts begeleid door gitaar, piano of strijkers. Het laat ook hier horen dat Knol liedjes heeft die geen bombast nodig hebben. Sterker nog, ik vind ze soms mooier en breekbaarder dan het origineel. Als je naar de winkel snelt om dit album te kopen als je het debuut al hebt dan zul je deze nog een keer moeten kopen, het is slechts als bonus bij de nieuwe uitgave te krijgen. Moet je de oude maar aan iemand cadeau doen, of e.e.a. downloaden op iTunes en dan zelf op een cd'tje branden. Music In My Room lijkt me ook een reden om de tour nog even succesvol te verlengen. Deze is inmiddels gestart. Hierna mag Knol aan zijn échte nieuwe album gaan werken.

Tommy Ebben & The Small Town Villains - Dreamless SlumbersMocht je naar Tim Knol in Arnhem gaan kijken dan krijg je Tommy Ebben & The Small Town Villains als voorprogramma voorgeschoteld. Eerder was mijn conclusie bij het in eigen beheer uitgebrachte Old Masters Painted These Moments, dat hij door het uitbouwen van zijn sterke kanten nog wel eens op kon gaan vallen in het grote aanbod van singer-songwriters. Goomah Music zag kennelijk ook wat in hem en bracht Dreamless Slumbers uit dat een aantal nummers kent dat ook al op zijn eerdere eigen beheer-release te vinden was. Ik vind Ebben het sterkste als hij kiest voor het minimale, en de band niet alles recht laat strijken wat niet recht is. "Eurydice" vind ik bijvoorbeeld een prachtig droevig nummer waar de zakdoek echt wel voor getrokken mag worden. Ebben is nog een jonge knul en waar 2010 het jaar van Tim Knol was, wordt 2011 misschien wel het jaar van Tommy Ebben. Het bluesy "She Won't Tell" werd overigens gebruikt in een commercial van een telefoongigant. Ik ben benieuwd hoe deze trein verder dendert.

File Under gaf in samenwerking met Luxor Live enkele setjes van twee tickets weg voor het concert van Tim Knol en Tommy Ebben. Daarvoor ben je nu te laat...

Tim Knol - Tim Knol

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Tim Knol - Tim KnolMin of meer tot mijn eigen verbazing staat Anne Soldaat's soloplaat bovenaan in mijn alltime Last.fm-lijstje. Toen ik vervolgens het lijstje van de afgelopen tijd bekeek, zag ik Tim Knol bijna bovenaan staan. Blijkbaar heb ik deze maanden meer behoefte aan mooie liedjes dan aan 'moeilijke' muziek. Want mooie liedjes, dat is waar deze debuutplaat van deze Noord-Hollander mee vol staat. Zelden iemand van begin twintig gehoord die zo'n fijn gevoel voor melancholie en melodie heeft en nooit in de valkuil van de pathetiek dendert. Ik vind het gezien zijn leeftijd opmerkelijk dat Knol zo'n hang naar sixties- en seventies-pop cq singer-songwriters, maar prijs me gelukkig met de mooie harmonieën die dat oplevert. Mijn hoofd schreeuwt om het roepen van de naam Wilco, maar de stem van Knol is zoeter dan die van Jeff Tweedy en Wilco is net wat gewaagder. Toch hadden zij zich voor een liedje als "Deepest Of Oceans" of "Driving Home Tonight" niet hoeven te schamen. Mooi ook om te zien dat grote namen uit de Excelsior-stal zoals Anne Soldaat en Jeroen Kleijn en Knol's stadgenoot Jacob de Greeuw hem wilden helpen bij de opnamen. Het resultaat is rondweg superbe. Knol kan prachtig kwelen zoals in bijvoorbeeld het bloedmooie "Sounds Familiar" (wie riep daar Gram Parsons?) of "Music In My Room", maar staat ook als het iets meer up-tempo gaat ("Clean Up", "Sam" en het met handgeklap opgeleukte "When I Am King") zijn mannetje. Gezien de fraaie arrangementen op de plaat hoop ik dat Knol de kans krijgt met een goede, uitgebreide backing band de zalen in Nederland langs te gaan. Het zou me niet verbazen als die tour in dat geval een zegetocht wordt.