Woorden en beelden op File Under over: Tom Petty
Tom Petty And The Heartbreakers - Mojo
Als ik de naam van dat fijne festival Into The Great Wide Open lees dan is er al bijna geen ontkomen meer aan: ik zit onmiddellijk het nummer "Into The Great Wide Open" van Tom Petty And The Heartbreakers te neuriën. Ach ja, er zijn ergere nummers om in je hoofd te hebben. Erger is het dat het even uit was tussen Petty en zijn hartenbrekers. Hij werkte nog wel met enkele leden samen, maar verder leek het gebeurd te zijn. Vorig jaar was er een box met verzameld livemateriaal, nu is er eindelijk het eerste gezamenlijke studio-album sinds 2002. Op Mojo grijpt Petty meer naar de blues dan ooit en daar is helemaal niets mis mee. Integendeel, ik vind de veertien liedjes met een totale lengte van meer dan uur, die hij opnam tussen april 2009 en januari 2010, erg geslaagd. Door het gebruik van de blues is de link met Bob Dylan niet ver weg, maar ik moet ook denken aan de relaxte platen van J.J. Cale. Of er net zo'n grote hit inzit als "Into The Great Wide Open" waag ik te betwijfelen. De bombast is op afstand gehouden en Petty is op zijn puurst. Verbazingwekkend dat een album met deze lengte mij zo blijft boeien. Ik krijg er geen genoeg van. Ja, dat kunnen alleen de groten der aarde.
File Under: Verslavend
File Audio: [MySpace][Spotify]
File Video: [Het officiële Tom Petty-kanaal]
Tom Petty - Runnin' Down A Dream
Het uitzitten van Tom Petty's Runnin' Down A Dream is bepaald geen sinecure. Niet omdat deze net zo saai is als zijn laatste cd, in tegendeel zelfs, maar vooral omdat het nogal een lange zit is. Drie dvd's en één cd (met rarities, vooral leuk voor de verwoede verzamelaar) moest ik er namelijk voor bekijken en beluisteren. Nu had ik het 'geluk' dat die stomme griep toch maar door mijn lijf besloot te blijven ronddolen, dus kon ik er mooi eens voor gaan zittenliggen. Half werk heeft regisseur Peter Bogdanovich namelijk niet geleverd met de documentaire die de ups en downs van Tom Petty en zijn band beschrijft. Chronologisch vertelt hij in dik vier uur tijd aan de hand van een enorme lading wonder boven wonder bewaard gebleven oude beeldopnamen, het verhaal van een jongen uit Florida die in een gammel busje en met een demo onder de arm vertrok naar LA om te proberen een platencontract in de wacht te slepen. Uiteindelijk werd hij een van de grootste rocksterren - schouder aan schouder met Bruce Springsteen - in de Verenigde Staten van de afgelopen dertig jaar. Leerzaam spul, want ik wist bijvoorbeeld niet dat Petty veelvuldig een robbertje uitgevochten had met de platenmaatschappijen. Tom Petty, de naïeveling, ging doodleuk het gevecht aan om de rechten op zijn liedjes en (toen nog) lp-prijzen. Maar won die, ondanks lelijke dreigementen van advocaten, uiteindelijk wel. Het is mooi om de twinkeling in de ogen van Petty te zien als hij gepassioneerd hierover vertelt. Sowieso zijn het mooie stukjes als hij aan het woord is. Petty blijkt veel meer een slimme, humorvolle man te zijn dan ik voor mogelijk gehouden had. Maar ook een die altijd voor de hoofdprijs ging, waarvoor bijna alles moest wijken. Zo roofde hij de ondertussen overleden Howie Epstein weg bij Del Shannon toen Tom een album van Shannon produceerde en onder de indruk van Epstein was. Fraai moment vind ik het als Pearl Jam's Eddie Vedder, een van de vele grote namen die zijn mening over Petty mag geven, mee gaat zingen in "The Waiting". Dat is een verdomd goede combi die twee! Als toetje na de documentaire die twee dvd's duurt is er nog een derde dvd met The 30th Anniversary Concert From Gainesville, waarin Petty en zijn band laten horen dat de sleet er nog lang niet op zit.
File Under: Indrukwekkend document
Tom Petty - Highway Companion
'Wat een saaie plaat is dit zeg.'
'Vind je?'
'Ja, die dreutelliedjes met semi-akoestische slaggitaar, die truc doet deze man al jaren volgens mij. Tom Petty is het toch?'
'Inderdaad. Toch ben ik het niet helemaal met je eens hoor. Okay, dat van die dreutelliedjes wel, dat doet hij inderdaad veelvuldig. Er staan echter wel degelijk liedjes op die anders zijn. Hé wacht, we zijn ook niet bij het begin begonnen. Ik zet 'em even op het eerste nummer, dat is wel een sterk nummer.'
(Terug naar "Saving Grace")
'Je hebt gelijk. Maar ik heb wel het gevoel dat ik het ergens van ken.'
'Met een beetje goede wil kun je er een versnelde versie van de riff van "Roadhouse Blues" van The Doors in horen. Zoiets hoorde ik er ook al in. Als Tom Petty afwijkt van zijn vaste stramien dan wordt hij gelijk veel interessanter als muzikant. Let er maar op voor dit nummer geldt hetzelfde.'
(Vooruit naar "Jack")
'Verdomd, je hebt gelijk. Dit is óók wel een leuk nummer door die onderkoelde bluesy sfeer die het heeft. En die ballad van net, na dat eerste nummer, die is ook wel mooi.'
'Da's "Square One", dat nummer schreef Petty voor de film Elizabethtown. Daar speelt Orlando Bloom in mee.'
'Orlando Bloom. Dat vinden ze allemaal zo'n mooie jongen. Ik vind hem zo gladjes en saai. Doe mij maar Johnny Depp zijn tegenspeler in Pirates, veel intrigerender.'
'Laten we het er maar op houden dat Highway Companion Orlando Bloom- en Johnny Depp-liedjes bevat en dat we de Depp-liedjes het leukst vinden.'
'Helemaal mee eens.'
File Under: Als Tom zijn eigen Highway verlaat is 'ie op zijn interessantst