Zaterdagavond zag ik Zita Swoon spelen tijdens Cross-Linx. Ik vond er weinig aan. Stef Kamil en ik hebben al enkele albums lang een vertroebelde relatie. Ik zoek tegenwoordig liever mijn toevlucht bij de Nederlandstalige albums van zijn gewezen rechterhand Tom Pintens. Zijn nieuwe cd Winter Maakt Ons Vrolijk is wat mij betreft een stuk boeiender dan de laatste albums van Zita Swoon. Helaas kan Pintens qua aanhang nog niet tippen aan die van Zita. Maar daar kon best wel eens snel verandering in gaan komen. Allereerst was er zijn belangrijke rol in de totstandkoming van Roosbeef's debuut-cd en nu gaat hij als voorprogramma mee op tournee met Spinvis langs de theaters in Nederland. Overigens hoop ik niet dat Tom hierdoor nu nog meer het stempel 'de Belgische Spinvis' op zijn voorhoofd gestempeld krijgt, dat klopt namelijk ook totaal niet. Natuurlijk maakt Tom ook kleine liedjes met zinnenprikkelende teksten, maar die zijn vaak wel concreter dan die van Spinvis (en bovendien van de hand van zijn vriendin Ellen Schoenaerts). Erg fraai vind ik bijvoorbeeld haar simpele, maar doeltreffende tekst over de treurnis in Charleloi, waarbij Tom in de melancholische muziek precies de juiste snaar raakt. Geinig is dat Schoenaerts in "Simon" teruggrijpt op een persoon die ook langs kwam op Pintens' debuut-cd, iets dat je niet vaak ziet. De muziek op Winter Maakt Ons Vrolijk is ook anders ingericht. Waar op Pintens' solo-debuut de basis bestond uit diens langdurige thuisgeknutsel, ademt Winter Maakt Ons Vrolijk, misschien wel door de veel kortere opnameperiode, veel meer een bandgevoel uit. En dat maakt het geheel (nog) rijker dan die van zijn debuut.

# |

| Storm | 23 maart 2009 | reacties (1)

Eindelijk wordt de eerste solo-cd van Tom Pintens ook hier in Nederland uitgebracht. Dat gebeurt een flinke poos nadat deze al in België in de schappen lag. En dat is best raar, want er is, zeker gezien de goede verkopen van Spinvis, volgens mij best een goede markt voor de overwegend melancholieke, kleine liedjes van Pintens. Niet dat Pintens de Belgische kloon van de Nieuwegeinse geluidskunstenaar is, maar hij weet in zijn liedjes wel een zelfde soort gevoel op te wekken als Spinvis. Daarvoor maakt hij overigens gebruik van teksten die zijn vriendin Ellen Schoenaerts heeft geschreven. Dat is best opvallend, want voor zijn band 2000monkeys schreef Tom de Engelstalige teksten wel degelijk zelf. Het stoort overigens (en gelukkig) niet hoor. Ellen heeft een fijne pen en oog voor details in haar teksten. Maar uit niets in de twee teksten die Tom zelf schreef ("Al Die Tijd" en "Wijzer") blijkt dat hij dat niet heeft. Muzikaal gezien zit Pintens ergens in de driehoek Spinvis / Zita Swoon / Neil Finn. Ik luister zelf zelfs liever naar zijn met aangenaam Belgische tongval gesierde stem dan naar die van Spinvis. Af en toe doet die tongval me wel een beetje denken aan het solowerk van Henny Vrienten. Al schuwt Pintens niet om hier en daar wat flarden elektronica ("Lola") de liedjes in te schuiven, in de basis zijn de liedjes grotendeels sober, met akoestische gitaar en piano als fundamenten. Hierdoor klinken de liedjes, zeker op het eerste gehoor, ook vrij eenvoudig. Soms zijn ze zelfs een beetje naïef speels. "Al Die Tijd", met achtergrondzang van Billie King's Tine Reymer, is hiervan een mooi voorbeeld. Onderhuids kriebelt het in de details echter af en toe net zo aangenaam als bij het bejubelde Mirakel uit de Vinex-wijk. Al met al een zeer fraaie, verrassende plaat.

Zoals je hieronder kunt lezen speelt Tom Pintens volgende week donderdag in Paradiso. Voor dit concert geven wij enkele setjes kaarten weg. Wil jij samen met een vriend(in) naar het concert van deze aimabele zuiderbuur mail ons en wie weet loten we jou uit.

# |

| Prijsvraag | Storm | 28 september 2007 | reacties (0)