Resultaten getagd als “U2”

U2 - Songs of Innocence

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

U2 - Songs of InnocenceHet concept cd-verkoop is voor (voormalige) major-acts zo ongeveer verworden tot margewerk. Een snelle Google-actie leerde me dat U2 van hun voorlaatste album No Line On The Horizon als je het heel positief bekijkt ongeveer 2,5 miljoen exemplaren verkocht. Wereldwijd. WERELDWIJD! Inderdaad, van Californië tot aan Japan en van de Noordkaap tot aan Kaapstad. Dat is peanuts vergeleken bij bijvoorbeeld een album als The Joshua Tree. Daar werden er meer dan 10 miljoen van verkocht alleen al in Amerika. Hoe belangrijk is het uitbrengen van een nieuwe cd dan nog voor zo'n band? Hoeveel inspiratie heb je dan nog om je ziel en zaligheid in nieuwe liedjes te steken als het naar jouw maatstaven toch niet verkoopt. U2 deed dit op een even zakelijke manier als het vestigen van een postbusbedrijf op Nederlandse bodem: je schrijft voor je aan de liedjes begint een als oprecht te interpreteren persbericht waarin je mijmert over een persoonlijk album vol reflectie naar het verleden. Over je invloeden, je te jong overleden moeder (die je nog steeds mist en een grote inspiratiebron voor je was) en nog wat triviale onvervalste snik-opwekkers. Vervolgens ga je aan de slag en schud je elf liedjes uit je mouw waarin dit allemaal feilloos terug te horen is. Wat zullen ze gegeneerd gelachen hebben in de studio om de potsierlijkheid van het Beach Boys-knipoogje in "California (There Is No End To Love)" of om de engelenkoortjes aan het begin van "Iris (Hold Me Close)" dat met zijn slappe gospelkoortjes verderop in combinatie met "Where The Streets Have No Name"-pasticheriffje echt om te janken is. Terwijl de boodschap hier an sich nog wel oké is. Maar, mijn hemel, die stemvervormingen in het refrein!!@? Wat dachten ze in godsnaam? Van de elf songs is er niet één die mij ook maar een beetje raakt. Ook niet als Lykke Li aanschuift voor een bloedeloze ballad als "The Troubles". Alleen al het denken aan de song "October" maakt bij mij al honderdmiljoen maal meer los dan deze lauwe prak. Zo futloos, zo nietszeggend, zo blrgh. Tot over een paar maanden op tournee hoor je Bono c.s. denken. That's their cashcow now.

U2 - No Line On The Horizon

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

u2-lines_on_the_horizon.jpgZo, was dat even schrikken toen een paar weken geleden de single "Get On Your Boots" de ether inging. Oude U2-fans spraken van een draak van een single, liefhebbers van het geëxperimenteer op Achtung Baby,Zooropa en Pop waren juist vol lof. Ik ben van de oude stempel en hoewel ik "Get On Your Boots" een catchy liedje vind (na drie keer draaien zit het in je kop) was ik bang voor No line on the horizon. Want zou de rest van het album in de lijn van de single liggen of was de belofte van Bono van trance meets metal toch ietwat overdreven? De opener en titeltrack is nog doorspekt met elektronische geluidjes, maar met het tweede nummer "Magnificent" is het, na het eveneens elektronische intro, raak. Het onmiskenbare gitaargeluid van The Edge domineert hier heerlijk en doet herinneren aan The unforgettable fire. En dat vertrouwde gitaargeluid komt gelukkig vaker terug op dit album, zoals in "Unknown caller", "FEZ-Being born" en "I'll go crazy if I don't go crazy tonight". Niet erg verwonderlijk, want U2 grijpt voor dit hele album weer terug op hun vertrouwde producersduo Eno en Lanois (in plaats van de eerder aangekondigde Rick Rubin) waarmee ze hun grootste successen boekten in de jaren tachtig. Zij zullen vast de reden zijn dat de bliepjes en bijgeluiden niet zo storend aanwezig zijn als op Pop. Er vallen verder twee zaken op. Ten eerste is dit album ingetogener en daardoor vind ik het spannender dan voorganger How To Dismantle An Atomic Bomb . Daarnaast is het opvallend dat Bono in de refreinen op dit album veel in zijn hoogste regionen zingt. Daardoor rijst een beetje de vraag of hij dit live kan waarmaken. Maar als we de geruchtenmolen mogen geloven kunnen we dat deze zomer zelf nog beoordelen. Met of zonder trance of metal.

U2 - Under A Blood Red Sky

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

U2 - Under A Blood Red SkyIk lig wakker in mijn tent. Al een hele tijd. Het is al diep in de nacht. Ik draai mijn cassette nog maar eens om. De autoreverse doet het al lang niet meer op mijn walkman. Het slechte nieuws heb ik vol ongeloof ontvangen. Je gaat op vakantie en gaat er gewoon vanuit dat je iedereen in goede gezondheid weer terug zult zien. Dat zal dus niet gebeuren nu. Dat hakt erin. Bono zingt me toe. Dat heeft hij al veel gedaan deze vakantie in Zuid-Frankrijk, die we nu dus abrupt af moeten breken. Op de ene kant van het tapeje staat October, op de andere Under A Blood Red Sky en als vullertje verdeeld over beide kanten Wide Awake In America. Als Bono na de druk op de play-knop "Gloria" aankondigt, nadat Larry Mullen jr de drums al heeft inzet en The Edge begint te janken krijg ik koude rillingen. Een lichte kramp in mijn kuiten, onprettige spanning in de rest van mijn lijf. Ik druk mijn hakken in mijn matje en probeer me te vermannen. Het lukt niet. Het hoeft ook niet. Uit de hoek van mijn rechteroog loopt een traan. Ik veeg de eerste nog weg, maar laat de volgende gewoon lopen. Ik draai me op mijn rechterzij en rol me op in een foetushouding. 'It's cold outside, it gets so hot in here', zingt Bono in "11 O'Clock Tick Tock". De nacht is hier warm, maar ik heb rillingen. Het is onwerkelijk, ik luister verder. ' I waited patiently for the Lord / He inclined and heard my cry / He brought me right out of the pit, / out of my miry clay.' Ik laat de lucht vast uit mijn matras lopen. Niet dat de drie minuten die dat scheelt morgenvroeg ons eerder thuis zal brengen, maar dat idee geeft het me wel.

U2 - The Joshua Tree 20th Anniversary Edition

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

U2 - The Joshua Tree 20th Anniversary EditionIk moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo heb op re-issues. Zeker niet als het gaat om U2, want de laatste tijd zijn er nogal wat dvd's verschenen die ik al lang had versleten op videoband. Ik kreeg echter wel warme gevoelens toen ik hoorde dat er een 20th anniversary edition zou komen van The Joshua Tree. Dit album, wat voor U2 hun definitieve doorbraak betekende, staat bij mij zelfs op 1. De 20th anniversary edition is in verschillende uitgaven te krijgen, waarbij ik de 'box' heb gekozen. "Die cd heb je toch allang", hoorde ik nog al mijn vrienden zeggen, maar het ging me hier niet echt om de cd. Hoewel het album geheel digitaal geremastered is, zijn het de extra's, die een nieuwe aanschaf de moeite waard maken. De bonus-cd bevat namelijk b-kantjes en studio-outtakes van de opnamesessies voor The Joshua Tree, waarbij dit materiaal zeker niet onder doet voor de nummers die op de originele cd zijn verschenen. Daarnaast zit er in de box ook een bonus dvd, met daarop een concert in Parijs uit 1987, de documentaire 'Outside it's America', twee videoclips en een zogeheten 'easteregg'. De box is pas echt af door het fraaie boekwerk met achtergrondinformatie over het ontstaan van het album en vijf foto's van de hand van huisfotograaf Anton Corbijn. De boom waarnaar het album is vernoemd is inmiddels overleden, maar de muziek is nog steeds springlevend.

U2 - Vertigo 2005 (DVD)

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

u2-vertigo_05.jpg'Papa, wanneer komt dat jongetje nu op het podium?' Junior zeurt. Hij wil wat anders zien dan de dvd van U2, maar ik had wel lol gehad in het bekijken van dat kreng en wilde deze nog wel voor de zoveelste keer zien. Bassie & Adriaan kwam me op deze miezerige dag ondertussen wel de strot uit. Daarom had ik hem gezegd dat er straks een jongetje op het podium getrokken zou worden door die rare meneer met zijn zonnebril op. Toen het na een paar nummers nog niet gebeurd was werd Junior ongeduldig en stelde me de vraag zo ongeveer om de minuut. Tot het ook daadwerkelijk gebeurde: 'Kijk papa, kijk!' Springend stond hij voor de TV. Alsof hij zo het podium op wilde springen. Je zit er dan ook lekker bovenop bij deze registratie van Hamish Hamilton. Hij deed ook de beide geweldige Peter Gabriel-dvd's en die waren een lust voor het oog. Dat geldt ook voor Vertigo 2005 - Live from Chicago. Het enige dat Hamilton van mij had mogen doen is er iets meer beelden van het gepreek van wereldverbeteraar Bono uit weglaten. Nu gaat dit me verderop in de set toch wel een beetje irriteren. Ik had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat ik me nog eens zo met U2 zou vermaken. Oorzaak hiervan is deels te vinden in het feit dat er veel oude nummers verwerkt zitten in de set van Vertigo. Zo komen er naast geheide krakers "Pride" en "Sunday Bloody Sunday" bijvoorbeeld ook nog drie nummers van Boy voorbij. Ik krijg vellenkip als Cry / The Electric Co door het Chicago United Center schalt. De keer hiervoor dat het gebeurde is zeker vijftien jaar geleden. Toen luisterde ik October ergens in Zuid-Frankrijk in een tentje. Dat ik dat nog weer zou krijgen van U2 had ik niet verwacht.

U2 - How To Dismantle An Atomic Bomb

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Dat de nieuwe U2 uit is zal niemand ontgaan zijn. Tenzij u onder een steen zit of ligt. Maar ervan uitgaande dat radio/TV onder stenen niet mogelijk is, weet u dus dat de nieuwe U2 uit is. Een keur van reclametrucs is namelijk inmiddels uitgehaald om dat duidelijk te maken. De eerste single, "Vertigo", wordt op diverse plekken misbruikt, Apple heeft een U2Pod te koop en als klap op de vuurpijl scheuren de jongens, spelend op een vrachtwagen, door New York. Hoe origineel. Magoe. Originaliteit was ook niet de insteek van de heren bij het maken van How To Dismantle An Atomic Bomb. Ze wilden het oude gevoel, vier jongens die herrie schopten in Ierland, terug. Want de heren waren te ver van hun roots afgedreven, vonden ze. Als oude U2 fan klinkt mij dat als muziek in de oren, want hoewel het oeuvre redelijk consistent is, echt schitteren deden ze nog maar zelden de laatste tijd. Het heilige vuur leek te ontbreken. En helaas, ook bij How To Dismantle An Atomic Bomb hebben ze dat niet weer gevonden. Opener "Vertigo" is lekker, maar zakt het hard in, in de richting van All You Can't Leave Behind, toch hun minste album. Het is allemaal onmiskenbaar U2 en wederom nergens echt slecht, maar ik haal net te vaak mijn schouders op. Daarvoor ruikt How To Dismantle An Atomic Bomb te weinig naar zweet. Het is (wederom) gemaakt met Arena's in het achterhoofd. Waar het ongetwijfeld weer goed tot zijn recht komt. Maar terug naar de roots is het niet. En daar helpt geen ritje op een vrachtwagen tegen...