Toen Wallis Bird in 2007 debuteerde met Spoons dacht ik dat ze snel een grote dame zou worden. Ze had namelijk alles mee. Leuk kopje, krachtige stem en - vooral ook - goede liedjes. Ondertussen zijn we vijf jaar verder, is de Ierse Bird toe aan haar derde cd en is de doorbraak er nog steeds niet. Helaas. Misschien dat er met haar nieuwe cd wel verandering in gaat komen. Het zou wel verdiend zijn, want deze titelloze nieuweling laat horen dat de rek er bij Bird nog lang niet uit is. Ik hoop dat er voor haar een “Jungle Drum”-etje tussen zit en dat ze net als Emiliana Torrini welverdiend kan oogsten. Het recalcitrante “I Am So Tired Of That Line” zou zich daar best voor lenen. Of de eerste single “Encore” met zijn dubby beats. Maar de vrolijke meezinger “Heartbeating City” nog het meest. Variatie is er sowieso volop in de elf songs. Zo opent de cd een beetje vaag met “Dress My Skin And Become What I'm Supposed To” waarin Bird heel diep (bijna mannelijk zingt) in een kaal liedje. Een van de mooiste liedjes is zonder twijfel “In Dictum” waarin Wallis Bird op intense wijze haar muzikale kwaliteiten showt. Langzaam bouwt ze de song op naar een prachtige climax met samenzang. Sowieso is het prettig hoe ze met haar stem en songs laveert van pak ‘em beet Ani DiFranco naar Melissa Etheridge. Al zou je in “Ghost Of Memories” ook best nog Tori Amos terug kunnen horen. De verscheidenheid aan songs maakt dat deze derde cd voor van Bird voor elk wat wils biedt, zonder dat het aan gaat voelen als los zand. Het voelt juist als een geheel. Een prachtig geheel.

# 

|

| Storm | 17 april 2012 | reacties (0)

Wallis Bird: zangeres uit Ierland, iets voor Ewie. Zo zal het ongeveer gegaan zijn in huize Storm. Ik heb namelijk een groot zwak voor Ierland en haar muzikanten. Ik heb echter nog nooit van de 26-jarige mejuffrouw Bird gehoord. In eerste instantie denk ik met een jongere evenknie van Melissa Etheridge te maken te hebben getuige de wat ruigere opener "Can Opener". New Boots is de opvolger van haar in 2007 verschenen debuutalbum Spoon en bevat elf tracks aangevuld met vijf bonustracks. Waar ik in het begin nog een rockchickie verwacht, gaat de rem er na verloop van tijd op. In bijvoorbeeld de vierde track "Meal Of Convenience" proef ik als het ware de Guinness in een wat moderne pub op Temple Bar. In het aansluitende "Made Of Sugar" is het snoepje net niet te zoet. En als de zoete richting ingeslagen is dan maakt Bird aansluitend een popliedje met een licht rauw randje richting Bonnie Tyler. Het is allemaal best aardig, maar heel geweldig wil het niet vlotten tussen Bird en mij. Er is best potentie, maar ze draait me teveel in diverse richtingen en het ultieme liedje heb ik bij haar niet ontdekt. Bovendien vind ik het allemaal net wat te braaf. New Boots, maar helaas is het bonnetje weg om ze voor nieuwe in te ruilen. Toch zonde, want misschien had iemand anders ze wel leuk gevonden.

# 

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | Lowlands 2010 | Walk The Line 2011 | 29 mei 2010 | reacties (1)