Woorden en beelden op File Under over: Weezer
Weezer - Hurley
Met het plaatsen van Lost’s ultieme antiheld Hurley op de cover van hun nieuwe album slaat Weezer de spijker op zijn kop. In de totaal verwarrende en over the top verhaallijn van de onlangs gestopte serie was de vrolijke dikzak een prettig luchtige factor. Weezer is dat zelf ook al sinds jaar en dag binnen de hectische muziekwereld. Sinds het tot legendarische proporties uitgegroeide debuut is er feitelijk weinig eer te behalen aan een nieuwe cd, maar de schare fans is hondstrouw. En terecht, Hurley is weer zo’n echte Weezer geworden. Dat moest ook wel, want voorganger Raditude voldeed niet aan die kwaliteitseis (een gastbijdrage van Lil' Wayne, hoe bedenk je het!). Rivers Cuomo lijkt ontketend in vergelijking met vorig jaar en zingt in ieder geval weer alsof het er echt toe doet. Met minder ongein en her en der hooguit wat functionele elektronica lijkt de aandacht weer terug te zijn bij het Liedje. Of het toeval is weet ik niet, maar ik hoor een grote gelijkenis met de veel te vroeg ter ziele gegane Travoltas (Luister naar "Rule Me" en bijvoorbeeld naar "The Return Of Randy"). Wat mij betreft overigens enkel een positieve ontwikkeling. Met de (oervalse) cover van "Viva La Vida" en het melige "All My Friends Are Insects" kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, maar aangezien deze als bonustracks zijn toegevoegd spelen ze slechts een bijrol. Ik merk echter wel dat ook Hurley me na iedere draaibeurt vooral de neiging geeft om het oudere werk weer eens op te zetten, en heel hard mee te zingen met "In The Garage" of "O Girlfriend". Dat was buitencategorie en we moeten maar niet te nostalgisch blijven. Hurley is die gekkerd van wie iedereen altijd vrolijk wordt. Maar vroeger was hij toch leuker (sorry).
File Under: Dikke vette pret
File Audio: [De hele cd staat op MySpace]
Weezer - Raditude
'Dat meen je niet. Dit is een grap.' Er is gewoon geen andere eerste reactie mogelijk op de nieuwe Weezer. We hoefden al niet echt te verwachten dat zij het maatschappelijk onrecht in de wereld aan de kaak zouden stellen, of de wereldvrede actief zouden bepleiten. Maar dit? Raditude is een album zonder inhoud. Vergeleken met deze Weezer-liedjes maakt Jan Smit zwaarmoedige overpeinzingen over leven en liefde. Er is al bij het lekken van de eerste single ('If You're Wondering If I Want You To, (I Want You To)') schande van gesproken. Maar waarom eigenlijk? Door het gebrek aan inhoud is er namelijk wel heel veel ruimte voor verdraaid aanstekelijke deuntjes en niet geheel voor de hand liggende samenwerkingen (Lil' Wayne). Is het daarmee nu eigenlijk een commercieel album? Ja, Rivers Cuomo en kornuiten hebben hun ziel aan de duivel verkocht (in de gedaante van een groot telecomconcern). Andere bands mogen daar gerust schande van spreken. Toch krijg ik door liedjes als 'Run Over By A Truck' en 'I'm Your Daddy' het idee dat ook in een ideale socialistische heilstaat, waar artiesten staatsambtenaren zijn met een modaal salarisje, Weezer exact dezelfde liedjes zou maken. Zij vinden dit gewoon heel leuk en dat hoor je terug. Dat betekent zeker niet dat Weezer een feilloos album heeft afgeleverd. Op 'Turn Me Round' redt Rivers vocaal de hele tijd net niet de toon die hij zou moeten afleveren, en op 'Love Is The Answer' moeten ze naar Slumdog Millionaire gekeken hebben met de gedachte: 'Dat kunnen wij ook.' Maar dat Indiase gedoe is toch een vak apart. Laat Weezer maar lekker simpele vrolijke nummers maken. Ze zingen dat ze veel 'pretty girls' om ze heen nodig hebben, 'cars' en jewels' maar doen dat wel weer met zoveel zelfspot dat ik er wel om kan lachen. En dat lachen vergaat me bij de rapgoden al heel snel, als ze exact dezelfde teksten spuien. We gaan ons Raditude niet heel lang herinneren, maar Weezer opereert ondertussen toch al een jaar of vijftien op een behoorlijk constant niveau. Ze concurreren niet met echte bands, maar hebben hun eigen rolletje binnen het muziek-universum, en vervullen die rol met verve.
File Under: Naïviteit is ook een vak
File Audio: [Weezer-Space]
Weezer - Weezer
Wie een beetje verzameling muziek rss-feeds in zijn reader heeft, was het vast wel opgevallen. Vanaf het moment dat de clip bij "Pork & Beans", de nieuwe single van Weezer, op YouTube stond verscheen hij binnen een mum van tijd op bijna elke muzieksite die wel eens een YouTube-filmpje post. En terecht, want het is naast een tof typisch Weezer-liedje ook een geweldige clip.Daar heeft Weezer sowieso wel patent op. Net als op toffe liedjes. "Pork & Beans" - met een geweldige sneer naar Timbaland in tekst en clip - staat op het derde titelloze album van deze Amerikanen. Jaja, ik weet ook wel dat ze nóg drie albums uitgebracht hebben, maar na het 'blauwe' en het 'groene' album is er nu dus ook het 'rode' album. Het heeft goed gewerkt dat Cuomo en de zijnen na het matige Make Believe even gas teruggenomen hebben. Want op The Red Album hoor je een band die weer veel beter in zijn vel zit. Een ander vel ook. Op de hoes staat Cuomo zelfs met snor en cowboyhoed in plaats van de oude vertrouwde Buddy Holly-bril. Het is, naast het feit dat de nummers dus een stuk beter zijn dan op de voorganger, wel de grootste verandering. Zelfs met Rick Rubin achter de knoppen sla je Weezer nog niet uit Weezer. En dat is maar goed ook, want liedjes als "Troublemaker" en "Everybody Get's Dangerous" (weet iemand wat de uithaal 'Booya!' betekent?). Een liedje dat me fascineert is de minirocksymfonie "The Greatest Man Alive", dat met zijn bijna zes minuten waarschijnlijk het langste liedje is dat Weezer ooit opnam. Opvallend is verder dat bassist Scott Shriner en gitarist Brian Bell een liedje mogen zingen. Vooral die laatste doet het in het Costello-achtige "Thought I Know" verdienstelijk. Stiekem toch meer veranderingen dan je zou verwachten bij Weezer.
File Under: Red is the color.
File Audio: [Everybody Get Dangerous][Heartsongs][ MySpace][The Automatic][Troublemaker][Pork & Beans]
Weezer - Make Believe
Mijn vrienden zijn grofweg in te delen in twee categorieën. De ene groep beschikt over een flinke dosis muziekkennis, maakt ook zelf muziek en is goed op de hoogte van de laatste releases. De andere groep kan het allemaal niet zo veel schelen en zet net zo lief een willekeurig radiostation op. Een vrij gecompliceerde combinatie, kan ik u zeggen. Gelukkig is er tenminste één ding waar we het allemaal over eens zijn: Weezer! Wanneer er weer eens onenigheid is over wat te draaien, is de keuze altijd snel gemaakt. Willen we uit volle borst (en meerstemming uiteraard) meezingen, dan trekken we het Blauwe Debuut uit de kast. Wordt het toch lekker hakken en beuken, dan slingert iemand Pinkerton in het apparaat en zijn we in een melancholische stemming, dan kiezen we voor de mooie liefdesliedjes op het Groene Album. Voor iedere stemming een plaatje; wij vragen, Weezer speelt. Onze keuze is onlangs een stukje uitgebreid, met het uitkomen van Make Believe. Zo op het eerste gehoor zal dit geen wig tussen ons drijven. Revolutionaire veranderingen zijn er - godzijdank - niet doorgevoerd, het recept bestaat nog steeds uit liedjes van drie-minuut-nog-wat die je halverwege al vrolijk mee staat te blèren. Ik ken geen band die zulke catchy liedjes kan schrijven en daarnaast toch nooit gaat vervelen. Al met al kan ik er, tot op heden, nog geen alomvattend stempel op plakken, niet meer dan dat het alles heeft wat ik van een Weezerplaat verwacht en daarmee per definitie een wereldplaat is. En met het heersende "We Are All On Drugs" over de speakers voorzie ik al weer een paar erg gezellige avondjes!
File Under: Iedereen houdt van Weezer