Woorden en beelden op File Under over: Wild Beasts
Wild Beasts
Wild Beasts - Smother
In de geheimzinnige promofilmpjes voor dit derde album van Wild Beasts dwarrelen veertjes naar beneden. Treffende beelden bij dit album, dat in het teken lijkt te staan van subtiliteit en verstilde schoonheid. Waar Wild Beasts op hun debuut en zelfs ook op hun vorige album Two Dancers nog wel eens hun wilde haren lieten zien, is op Smother alles compleet gladgestreken. Iedere toon en elke zanglijn lijkt door de band bewust op de juiste plek te zijn gezet. Het gaat niet meer om alleen hedonisme, het gaat om de bezinning van de morning after. Op Smother focussen Hayden Thorpe en Ben Little op het grote waarom, de 'mess of adulthood' zoals de heren het zelf omschreven in een interview met File Under. Hierin zien ze zich gesteund door klassiekers uit de literatuur. De single "Albatross" werd bijvoorbeeld geïnspireerd door Mary Shellys boek Frankenstein uit 1818. De stemmen van Hayden en Little smelten op Smother mooier samen dan ooit tevoren en de invloed van Talk Talk is wederom overduidelijk. Als je ingetogen klanken en onderhuidse spanning van Spirit of Eden kunt waarderen, sla dan Smother zeker niet over. De potentie die al jaren in deze eigenzinnige band aanwezig is, komt er op dit album volledig uit. Schitterend.
File Under: Klassieke schoonheid
File Audio: [MySpace]
File Video: [Albatross]
File Twitter: [Twitter]
Wild Beasts
Hayden Thorpe heet de man met het hoge stemgeluid dat grotendeels het geluid van Wild Beasts bepaalt. Ik spreek Thorpe en met medevocalist en gitarist Ben Little tussen de boeken in het bibliotheekje van het Amsterdamse Lloyd Hotel. Een passende omgeving, zeker als blijkt dat de nieuwe single gebaseerd is op een eeuwenoud boek.
Wild Beasts
Wild Beasts
Wild Beasts
Wild Beasts
'Ik heb mijn studie sociologie afgebroken voor deze band. Ik heb echt alles laten vallen voor deze band.' Aan het woord is Hayden Thorpe van Wild Beasts, de man met het bizar hoge stemgeluid dat een flinke stempel drukt op de sound van de band. 'Op school ontmoette ik Tom en we hadden allebei dezelfde ontembare drang om muziek te maken in een band. We realiseerden ons al snel dat om goed te worden, je al het andere gewoon moet laten vallen. De band is inmiddels al drie jaar een fulltime bezigheid voor me.' Tom Fleming, de tweede zanger van Wild Beasts die met een warm, donker stemgeluid de zang van Thorpe prachtig contrasteert, kan alleen maar instemmend knikken.
Wild Beasts - Two Dancers
Een heel raar geval, dit tweede album van Wild Beasts. Vorig jaar verscheen het debuut Limbo, Panto, dat al opviel vanwege de opvallende falsetstem van zanger Hayden Thorphe. Zijn stem is op Two Dancers ook weer geluidsbepalend en ik ben er na vele luisterbeurten nog steeds niet achter of ik zijn stem gruwelijk mooi of gewoon gruwelijk moet vinden. De band houdt ervan luisteraars op het verkeerde been te zetten en dat is ze in mijn geval prima gelukt. Zelden zulke gemengde gevoelens gehad bij het beluisteren en beoordelen van een plaat. Je wilt het eigenlijk niet mooi vinden, het is bijna onnatuurlijk om te genieten van Thorpe's stem. De muziek van Wild Beasts is bovenal onnoemelijk knap en bijzonder origineel. Vooral de nummers waarop de falsetto van Thorpe tegengas krijgt van de warme, donkere stem van bassist Tom Fleming zijn uniek. Luister bijvoorbeeld eens naar de schitterende nieuwe single "All the King's Men". De begeleiding is swingend en ingetogen ritmisch en laat volop ruimte voor de vocale acrobatiek van Thorpe en Fleming, de twee dansers die op dit tweede album een uitvoering geven die onnavolgbaar is. Dit album zou wel eens het grote onbegrepen meesterwerk van Wild Beasts kunnen worden. Vreemder dan dit hoor ik ze niet vaak.
File Under: Raar meesterwerk
File Audio: [ MySpace]
File Video: [All the King's Men]
Wild Beasts - Limbo, Panto
In een ver verleden ging ik in Antwerpen naar Suske en de Wiske: de musical. Op dezelfde dag dat aldaar een beruchte hotelbrand woedde. Niks van gemerkt, maar 't gaf de avond wat extra melodrama. De show werd gestolen door Tante Sidonia, een rol vertolkt door een man, die opera-achtig falset zong. Ik moest er aan denken dankzij Hayden Thorphe, de piepjonge vocale krachtpatser van deze Britse band. Wat een stem! Of je rent gillend de kamer uit, of je vindt 't geweldig. Ik hoop dat u ook in de laatste categorie valt, want dan hoort u een zeer rijk album. Limbo, Panto zou wel 'ns het beste album kunnen zijn dat dit jaar via Domino verschijnt. Omdat u Sidonia waarschijnlijk niet gehoord heeft, probeer ik 't zo: denk aan de usual suspects Jeff Buckley en Antony, maar dan piepend als de zanger van The Communards. Essentieel voor 't luistergenot zijn de lagere krakende regionen die Thorpe ook opzoekt. Daar klinkt hij als de zanger van The Veils, op diens meest emotionele momenten. Thorpe legt zoveel intensiteit in zijn stem, dat hij in "Woebegone Wanderers" wegkomt met een vocale hook die bestaat uit 'hiiiiiii'. De jangly Smiths-akkoorden (zou Morrissey al fan zijn?) helpen ook wel trouwens, want ook met de muziek zit 't wel, eh, snor. (Freddie Mercury neuriet tevreden vanuit zijn graf) In "His Grinning Skull" hebben piraten de (eerst gecastreerde) bootsjongen een tutu en gouden oorbellen aangetrokken, voordat ze 'm het podium opsleurden voor het jaarlijkse meezingspektakel op 't schip "De Smachtende Zeemeermin". De piraten brommen zelf de achtergrondkoortjes, dat begrijpt u. En hoe heet het slotnummer, op dit musicalspektakel? "Cheerio, Chaps, Cheerio Goodbye".
File Under: A slap on the ass from my baby
File Audio: [Beast-Space]