Eigenlijk wilde ik een flauwe opmerking maken over de protestants-christelijke ethiek van David Eugene Edwards die er voor zorgt dat hij niet als de eerste de beste luie rocker in z’n nest blijft liggen, maar constant werkt aan nieuw materiaal. In het zweet des aanschijns, ledigheid is des duivels oorkussen, gij zult uw talenten ten volle benutten enzoverder enzovoort. Maar die werkethiek - The Laughing Stalk is de derde release van Wovenhand dit jaar - kan zorgen voor herhalingsoefeningen. Leken de albums van Wovenhand zich steeds verder af te bewegen van het woeste geluid van 16 Horsepower, met deze plaat zat ik zowaar weer op het puntje van mijn stoel. Want dit is de hardste plaat uit de carrière van de enigmatische prediker, met bovendien nummers die zo op het repertoire van 16 Horsepower gekund hadden ("Long Horn"). De geest van Jeffrey Lee Pierce was al nooit ver weg, maar bij tijd en wijle klinkt het hier alsof hij en de Heilige Geest hand in hand bezit hebben genomen van de stem en gitaar van David Eugene Edwards. Sowieso wordt deze plaat gedomineerd door gitaren. De banjo’s en accordeons hebben voor een groot deel plaats moeten maken voor rauw en elektrisch gitaarwerk, hier en daar ("Glistening Back") uitmondend in hardrock zoals we dat in de jaren tachtig hoorden. Hier niet met opgestoken pink en wijsvinger, maar met de handen gevouwen.

# 

|

| DubbelMono | 07 oktober 2012 | reacties (0)

Christelijke boekhandels zullen dit boek en de bijbehorende cd wel niet op voorraad gaan nemen, ondanks dat de teksten van David Eugene Edwards zijn doordesemd van religie. Maar bij deze domineeszoon gaat het om een vorm van christendom die hier ongetwijfeld niet aanspreekt. Is het niet vanwege de diepdonkere teksten over de wraakzuchtige God die hel en verdoemenis over ons uitstort, dan is het wel vanwege de muziek die, zo stel ik me voor, voor de gemiddelde bezoeker van een evangelische boekhandel te moeilijk klinkt. Terwijl de fans van 16 Horsepower of Woven Hand niets hebben met het christelijke gehalte van de teksten, maar de prachtige, dwingende nummers onweerstaanbaar vinden. In Black of the Ink heeft David Eugene Edwards zijn teksten verzameld en ze geïllustreerd met pentekeningen. Prettig leesvoer is dat niet per sé, maar het boek is uitgebracht met een cd waarop we zes Woven Hand-tracks terugvinden. Elk van de zes komt van een ander Woven Hand-album en is opnieuw gearrangeerd en opnieuw ingespeeld. De nummers zijn gestript tot er niet meer over bleef dan een gitaar (en een piano in 'Last Fist') en de nog steeds ijzingwekkende stem van David Eugene Edwards. Zo spaarzaam gebracht komt de stem van deze prediker prachtig tot zijn recht, als is het, eerlijk is eerlijk, vooral wachten op een compleet nieuw album.

# 

|

| DubbelMono | 26 februari 2012 | reacties (0)

Ik vind het altijd super irritant als ik niet precies weet hoe je een bandnaam moet schrijven. Neem bijvoorbeeld Dave Eugene Edwards bandje: is het nu Woven Hand of Wovenhand? Op de site van zijn label (dat is in Europa tegenwoordig ook Sounds Familyre) en Dave's MySpace-site staat overal Wovenhand, maar op de bandsite staat het als twee woorden. Zeg jij het dan maar wat het is... Google op in twee�n gehakte variant komt dan logischerwijs heel veel voor. Dat ik het irritant vind, komt overigens omdat ik graag zie dat bij de recensies hier op File Under de juiste concerten komen te staan en dat gebeurt op basis van de bandnaam. En laat Dave Eugene's band nu net als Woven Hand in onze databases staan �n komen spelen aan het eind van dit jaar. Dat wij het dus ander schrijven heeft dus een goede reden, want een optreden van Woven Hand daar attenderen we je graag op. Helemaal nu er met Ten Stones een nieuwe plaat is. Een plaat die me weer ouderwets naar mijn strot grijpt. Een die van tijd tot tijd ook flink rockt, maar dan wel op zijn Dave Eugene's. "Not One Stone", het furieuze, bijna Caviaanse "Kicking Bird" en "White Knuckle Grip" zijn hier beklemmende voorbeelden van. Het op dat laatste nummer volgende "Quiet Nights Of Quiet Stars" mag dan niet zo hard rocken, deze cover van wat ooit een bossanovanummer van Antonio Carlos Jobim was geeft me wel rillingen all-over. Terwijl bossanova normaal erg warm en sensueel, altijd rustig en nooit agressief zou moeten zijn hoor je hier bijna het tegenovergestelde. Maar in de wereld van Dave Eugene is alles anders.

# 

|

| Storm | 08 september 2008 | reacties (0)