Woorden en beelden op File Under over: Yeasayer
Yeasayer - Reagan's Skeleton
Afgelopen zomer zei Yeasayer de hele Europese poot van hun tournee af. Dat rondje door Europa gaan ze binnenkort alsnog maken. Woensdagavond 5 december spelen ze, terwijl een groot deel van Nederland Sinterklaas viert, in de Paradiso. Voor die tijd is er alvast een nieuwe single en video "Reagan's Skeleton", getrokken van hun laatste cd Fragrant World.
Yeasayer
Yeasayer
Yeasayer
‘Godverdomme. Dit is lekkere cola. Precies zoals het hoort te zijn.' Yeasayer-zanger Chris Keating schreeuwt enthousiast naar de barman alsof hijzelf het Coca Cola-recept heeft bedacht en speciaal voor hem een glas cola heeft gemaakt. ‘In Amerika is het aangelengde troep en niet te drinken, maar dit is echt goed.' Ik schuif mijn stoel aan en mompel dat er wel meer negatiefs is te noemen over Amerika. Iets wat bij Chris en Yeasayer-gitarist Ira Wolf Tuton in het verkeerde keelgat schiet. Binnen een paar seconden heb ik al ruzie. ‘Maar ben je wel eens in Amerika geweest dan? Hoe kun je een mening over een land hebben waar je nog nooit bent geweest? En waarom een negatieve mening omdat je waarschijnlijk gewoon het verkeerde stereotype voor je hebt. Wedden dat al je favoriete artiesten uit Amerika komen? Iedereen houdt van Amerika en New York. Hoe kun je zoiets zeggen, heel de wereld komt bij elkaar in New York. Ik zie dat je een Spiderman-shirt draagt, dat komt toch ook uit Amerika? Peter Parker die als Spiderman door de straten van New York gaat.' Ik trek mijn wenkbrauwen op en Chris begint alvast aan de chips. ‘Even kijken of dit wel hetzelfde smaakt. Ja. De Pringles in Europa zijn gewoon hetzelfde.'
De band staat vandaag bekend om de vreemde opmerkingen. ‘Ik ben ze al heel de dag aan het quoten op m'n FaceBook. Kijk maar', aldus de promotiedame die vandaag meeloopt met de twee afgevaardigden. Een saaie dag heeft ze zeer zeker niet.
Yeasayer - Odd Blood
Het is wekenlang geen weer geweest om iets zinnigs op papier te zetten over Odd Blood. Depressief weer, wat tegenvallende ervaringen in de privésfeer en het leek wel of ik daardoor iets miste. Ik kon me niet focussen en als je niet aandachtig aan het luisteren bent, vergeet je eigenlijk dát je aan het luisteren bent. En ik weet toch dat ik Yeasayer tekort doe als ik het degradeer tot achtergrondmuziek die het in de supermarkt goed zou doen. Want ik hoor op de radio dat Jan Smeets zelfs de moeite neemt om ongeveer te achterhalen hoe je de bandnaam uitspreekt, en dat is toch wel een unicum. 'Jiesiejer, ze gaan het helemaal worden op Pinkpop.' En inderdaad, de zon begint door te komen, ik heb de volumeknop van de stereo weer gevonden en dat doet de muziek wel goed. Er zitten wel wat nummertjes bij die bijna klinken als een Timbaland-nummer met een op een andere manier vervormde stem. Iets teveel R&B-achtigheid, iets te weinig inhoud. Op openingstrack "The Children" pakt die stemvervormer wel erg goed uit. Bijna duister en een beetje dreigend. "Mondegreen" klinkt daarentegen weer bijna als een Talking Heads-interpretatie met een dwingend streng en strak ritme, dat weer volledig wordt losgelaten op het zweverige "I Remember". Je moet er dus je best voor doen, maar dan hoor je dat Yeasayer zich weinig aantrekt van stijlen, van alles door elkaar mengt. Maar ze slagen er wel om liedjes bijna naadloos in elkaar over te laten gaan, dat mengen is dus behoorlijk subtiel. Zo wordt Odd Blood een heel aardig luisterplaatje, dat het op dansvloeren en op festivals nog een heel stuk beter zal doen dan in de huiskamer.
File Under: Draai ze, maar draai dan ook aan de volumeknop
File Audio: [Yeasayer-Space]
File Video: [Ambling Alp]
Yeasayer
Yeasayer
Yeasayer - All Hour Cymbals
Ik dacht dat een bekken iets anders was dan een cimbaal. Ik dacht dat een cimbaal weliswaar een percussie-instrument was, maar dat het meerdere tonen kon voortbrengen en nu blijkt een cimbaal gewoon een bekken. Dat is jammer, ik had al een enorme interpretatie aan de titel van het debuutalbum van het uit Brooklyn afkomstige Yeasayer - zonder h! - gehangen. Iets met archaïsch en oosterse invloeden. 'All hour' kon dan wat mij betreft vertaald worden met 'eeuwig voortdurend'. Dat een cimbaal een bekken blijkt maakt mijn interpretatie echter niet meteen kapot. Het belang van onorthodoxe ritmes - ook gemaakt door de cimbaal - die klinken alsof ze uit een soort van internationale spirituele oudheid komen (want helemaal plaatsen kan ik de ritmes niet) blijkt groot. Die ritmes en bovenal melodieën - van Gregoriaans tot Midden-Oosters aandoend - blijven duren en worden door Yeasayer zo ingevoerd in hun composities dat de liedjes op hun debuut klinken als toekomstmuziek die vandaag gebracht wordt. Een beetje TV on the Radio, al is die band duidelijker van nu. Yeasayer klinkt soms new age, soms indie, soms Afrikaans, soms zoals gezegd Gregoriaans of nog iets anders, maar nergens ontbreekt de duidelijke touch van Yeasayer. Ik vind het een knappe plaat, die weliswaar even wennen is, maar die me wel iets brengt wat ik zelden heb gehoord. Ik ben er nog niet helemaal klaar mee. Ik denk dat ik in de war was met een citer. Helemaal verkeerd natuurlijk, maar het had zomaar gekund. Een citer bij Yeasayer. Eigenlijk kan alles, maar dat heeft Yeasayer goed vertaald in een verrassend - excusez le cliché - debuut.
File Under: Bezwerende spirituele indiepop
File Audio: [2080 - om te downloaden][ MySpace]