Al vroeg in 2009 bracht Animal Collective hun achtste studioplaat Merriweather Post Pavillion uit. Het was volgens velen hun beste plaat tot dan toe, en ook hun meest toegankelijke. Op voorgaande platen deed de band zich tegoed aan vergaande elektronische experimenten, werd er gefreakt dat het een lieve lust was en waren 'klassieke' popsongstructuren ver te zoeken. Van dat alles waren op Merriweather Post Pavillion nog steeds zeer duidelijke elementen aanwezig, maar de bij vlagen Beach Boy-achtige samenzang én wonderschone melodieën maakte dat de plaat geliefd werd bij een groot publiek. Animal Collective sloot 2009 af met de release van de EP, Fall Be Kind. Met vijf nummers en krap een half uur lang lijkt het de 'missing link' tussen Merriweather Post Pavillion en het oudere werk van Animal Collective. De EP opent wonderschoon met het aarzelende "Graze", dat bij vlagen aan een musicalliedje doet denken. Daarna het hoogtepunt, "What Would I Want? Sky" met een hemelse sample en gouden melodieën. Daarna gaat de EP als het ware terug in de tijd, om te belanden bij de experimenteerdrift van weleer. Ook daarin toont Animal Collective zich heer en meester. Vervreemding wordt achteloos afgewisseld met melodieën en tempowisselingen die zich direct onomkeerbaar in mijn hoofd nestelen. Op Fall Be Kind is een band te horen die goed in zijn vel zit, en op de toppen van zijn kunnen is.

# 

|

| Tim Fierant | 14 maart 2010 | reacties (0)

Als een kwartet mannen als Gr.R., Dennis, Blink en ik in een huis vertoeft tijdens zo'n festival als Eurosonic afgelopen weekend, dan krijg je al snel nerdpraat. Zo hadden we het uitgebreid over koptelefoons. Gr.R. gaf aan een exemplaar te zoeken waarbij hij ook het omgevingsgeluid hoort, maar toch een kek geluid zijn oren in geblazen krijgt. Blink en ik gaven aan dat we liever helemaal niets horen van onze omgeving horen als we met een koptelefoon op zitten. Als ik luister naar Merriweather Post Pavilion de nieuwe cd van Animal Collective, weet ik weer waarom. Het is net de zachte wol van een vers geschoren schaapje dat Panda Bear en zijn mannen hierop laten horen. Heerlijk om jezelf lekker in onder te dompelen en te knuffelen. Dat is nogal een verschil met wat ze eerder lieten horen op Strawberry Jam en Feels. Alhoewel Animal Collective natuurlijk nooit helemaal normaal zal worden, heeft het drietal het kolderieke voor deze nieuwe cd grotendeels uit hun nummers gesneden. Het brengt ze dichter in de buurt van de westkust van Amerika dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Bij de opnamen hebben ze de akoestische gitaren die op voorgaande platen vaak nog de basis vormden resoluut naar het kleinste kamertje van de studio verwezen en zijn aan de slag gegaan met glorieuze fee�rieke samenzang, uitgebalanceerde beats, mondharpen, rolletjes closetpapier, perforators, pincetten, lege jewelcases, plakkaatverf, vijf jaar oude tandpasta, en drie dagen vers uit de lucht geplukte ochtendzon. Vakkundig bij elkaar gehouden door vele tubes Simson Solutie. En nu snuiven maar, met de koptelefoon op staren naar het wazige hoesje en triomfantelijk, high en uitgelaten uit de trein springen. Groots.

# 

|

| Storm | 20 januari 2009 | reacties (5)

'Hardcore fans stelen dingen. Onze podiumpalmboompjes bijvoorbeeld'
In een kleedkamer die zo klein is dat alle aanwezigen uitgebreid kunnen raden naar het merk tandpasta van de anderen spreek ik kort met twee leden van Animal Collective, luttele minuten voor hun optreden in de kleine zaal van Paradiso. Het gaat hier om Deaken (ook wel 'Josh') en Geologist (ook wel 'die met dat baardje'). De sporadische uitspraken van de laatste verdrinken stuk voor stuk in de woordenzee van de eerste. Het is tijdens dit gesprek dus vooral Josh' geur van Paradontax met natriumfluoride die door de kleedkamer woedt.

'We zijn helemaal uitgeput. We houden heel veel van touren, maar het is erg hectisch. En in Europa is het nog extra hectisch omdat we hier bijvoorbeeld onze instrumenten moeten huren', begint Josh. 'En de stekkers zijn hier anders', voegt Geologist toe, waarna hij het woord in een knap staaltje gebrek aan assertiviteit weer afstaat aan Josh.

# 

|

| George | Interview | Marten | 10 november 2005 | reacties (2)

Ik vind Animal Collective - in elk geval op dit moment - de belangrijkste band ter wereld, en hier is waarom. De band weet je een beeld te geven van waar folk, rock en/of folkrock over dertig jaar in ge�volueerd is zonder dat je je aantekeningen van middelbare-school-natuurkunde van zolder hoeft te halen om te zien hoe onwerkelijk tijdreizen nu eigenlijk ook alweer was. Gewapend met louter een akoestische gitaar, een tamtamding, een piano, afwisselend ingetogen en uitzinnige vocalen, een weergaloos enthousiasme en een duizelingwekkend inventief en academisch verantwoord gevoel voor liedjesstructuren weten ze onmogelijk mooie liedjes - of eigenlijk liedjesvormige combinaties van uitgestrekte klanken - tevoorschijn te goochelen die me doen voelen als Julie Andrews in een Alpenweide. Akoestisch gejengel zonder dat je je nagels uit irritatie je wangen inzet: geloof het of niet, maar het bestaat. De ontwikkeling van het geluid van Animal Collective is sinds hun oprichting (drie volwaardige albums geleden) ontwikkeld van "willekeurige handmatig gefabriceerde klanken die richtingloos door je huiskamer zweven, uiteindelijk vermoeid neervallen en een hoekje inkruipen" naar "willekeurige handmatig gefabriceerde klanken die met de scherpte van een pasgeslepen dunschiller hysterisch mooie composities vormen". De doordachtheid van de liedjes springt je pas op de rug nadat je ze een keer of tien gehoord hebt, maar laat ik even benadrukken dat dat het dus meer dan waard is. Oh mama, ik zal de volledige rest van mijn leven van dit album blijven houden.

# 

|

| Marten | 18 oktober 2005 | reacties (7)