Met een warrig kapsel en een grote zonnebril op z'n neus zit Jim Sclavunos een beetje in elkaar gedoken aan de bar van de hotellobby. Hij is zojuist met de rest van Grinderman vanuit Brussel in Utrecht aangekomen en de chauffeur brengt net de koffers binnen. De avond ervoor was het nogal laat geworden met de nodige drank, verklaart Jim de wat katerige toestand waarin hij zich nu bevindt. Maar dat weerhoudt hem er niet van direct enthousiast te vertellen over de jaren dat hij in Nederland heeft gewoond. 'Ik heb begin jaren tachtig een aantal jaar in Nederland gewoond, in Eindhoven, Amsterdam en in Rotterdam. Dus ik voel mij hier wel thuis, al was Amsterdam een totaal andere stad dan nu. Wat minder conservatief, denk ik.' Jim belandde in Nederland nadat hij trouwde met Truus de Groot, zangeres van de legendarische postpunkband Nasmak. 'We hebben elkaar op tournee ontmoet. We hadden sex onder de wasbak op de hotelkamer en voor ik er erg in had was ze mijn vrouw, vertelt de boomlange Grieks-Italiaanse Amerikaan lachend.

# 

|

| Interview | Reinier | 22 december 2010 | reacties (3)

Ik vind het een raar idee als ik me voorstel dat Nick Cave 's morgens zijn boterhammen staat te smeren om naar kantoor te gaan om aan zijn liedjes te werken. Toch is dat wat er gebeurde de afgelopen jaren. Wat mij betreft is het niet raar dat die gang naar kantoor leidt tot liedjes waarin het lijkt dat Cave zijn Mr. Hyde-kant volkomen onder controle leek te hebben. Er zijn flink wat fans van eerst The Birthday Party en later zijn soloplaten die enigszins teleurgesteld waren in die af en toe wel erg brave (maar nog steeds geniale) zut van de laatste jaren. Tijdens optredens kwam het beest in Cave nog wel eens los, maar op de meeste platen die hij uitbracht het laatste decennium ontbrak deze ontaarde kant van Cave vrijwel geheel. Maar plots dook kort geleden de video op van "No Pussy Blues" (op cd begint het nummer overigens met typemachinegetik!) met een rauw rockende Cave. Al gitaarspelend (ik kan me hem zo niet herinneren) en getooid met flinke vlassnor optredend in een huiskamer beklaagt hij zich over zijn (?) ondanks al zijn inspanningen frigide vriendin. Ik schrok er bijna van, zo rauw klonk het. Blijkbaar kon het beest in Cave er ook nog wel uit in de studio. Zijn oude fans zullen dan ook likkebaarden bij het horen van Grinderman. Samen met drie Bad Seeds (Caves rechterhand Mick Harvey ontbreekt) nam hij in kort tijdbestek in Parijs deze verrassende titelloze eerste cd op. Grinderman laat een diversere (Word geeft als alternatief woord duivelsere) Cave horen dan we het afgelopen decennium van hem gewend zijn: sleazy, bluesy, soulvol en angstaanjagend furieus, maar toch ook psychedelisch, melancholisch en in een nummer zelfs bijna cocktailbar waardig. Wat dat betreft snap ik wel dat ze er voor gekozen hebben om deze cd onder een andere naam dan Nick Cave & The Bad Seeds uit te brengen. De schok zou wel eens (te) groot kunnen zijn voor zijn oude fans. Aan de andere kant: dat zou misschien eigenlijk wel het doel moeten zijn van zijn Mr. Hyde-kant. Blijkbaar heeft die (verstandige) Dr. Jekyll-kant de boel toch nog onder controle.

# 

|

| Storm | 09 maart 2007 | reacties (1)