'He who laughs last, simply laughs the longest'

Zware kost, I Like Trains is er niet vies van. Nooit geweest ook. Hun de muziek van deze inwoners van Leeds mag dan misschien in de basis mistroostig klinken, voor mij leveren hun platen eigenlijk altijd ook iets positiefs op, een soort focus en afzondering waar ik nogal eens behoefte aan heb. The Shallows heeft dat misschien nog wel meer dan al zijn voorgangers bij elkaar. Het is een album dat rust brengt, ruimte om je te concentreren en je focus te herpakken. Ik luister ook liever naar de stem van de frontman van I Like Trains, Dean Martin, dan naar die van The National (Matt Berninger) en Editors (Tom Smith). Dat gaat vast ook hand in hand met het feit dat de muziek van I Like Trains mij meer brengt, muziek om te overdenken zo gezegd. Onheilspellend, donker, maar wel met altijd een sprankje hoop en ontwikkeling. Net als I Like Trains zelf, want op The Shallows heeft de band zich een meer elektronisch geluid aangemeten dan op zijn meer post-rock georienteerde voorgangers, zonder daarbij zijn roots te verliezen. Of zijn diepte. Alleen al hoe het synthi intro van "We Used To Talk" een mooie bodem legt voor een nummer dat zich in vijf minuten blijft ontwikkelen rond een ogenschijnlijk simpel ritme, boeit me oneindig veel meer dan het gros van de muziek die ik het afgelopen jaar gehoord heb. The Shallows vergt misschien iets minder van zijn luisteraar dan zijn voorgangers, maar nog steeds is I Like Trains een band die energie levert door je eerst leeg te zuigen. Het is een waardevolle, uitermate rendabele investering.

# 

|

| Storm | 27 oktober 2012 | reacties (0)

Ik heb de afgelopen weken een raar soort verhouding opgebouwd met de nieuwe iLiKETRAiNS cd He Who Saw The Deep. Normaal gesproken als ik een cd goed vind dan, kan ik 'em eindeloos blijven draaien totdat anderen er een punthoofd van krijgen. Bij He Who Saw The Deep niet. Als ik de cd een keer gedraaid heb, dan schuif ik 'em bijna plechtig weer weg uit mijn playlist. Het lijkt wel of ik even bij moet komen van de pracht die de donkere bariton David Martin en zijn drie medebandleden me voorschotelen. Het zou kunnen dat het komt door de zwaarmoedigheid van de elf songs. Want vrolijk stemt He Who Saw The Deep (alleen die titel al!) net als zijn voorganger Elegies To Lessons Learnt bepaald niet. De treurigheid in de zang van Martin doet me bij tijd en wijle denken aan de treurnis brengers van My Dying Bride. De mix van de doomy minimale traagheid van Joy Division met het meesterlijke gevoel voor melancholie van Godspeed! You Black Emperor en Explosions In The Sky heeft de band op sublieme wijze geoptimaliseerd. Ze zijn wat verder van de post-rock afgedreven en zoeken meer de traagheid van zaken op, maar nemen ook meer plek voor variatie. Dat maakt dat de roep om kolkende crescendo finales afneemt. Songs die gaan tot op het bot en door de (duidelijk verstaanbare) teksten die geïnspireerd zijn op pittige boeken van onder meer George Monbiot en James Lovelock mij nog harder raken. Met "Sea Of Regrets" als een van de absolute hoogtepunten. Luisteren naar iLiKETRAiNS vreet energie en stelt je niet in staat wat anders er naast te doen. He Who Saw The Deep zuigt op imponerende wijze alle aandacht naar zich toe.

# 

|

| Storm | 09 november 2010 | reacties (17)

Kijk, als je bij mij aankomt met zwaarmoedige pathos zonder greintje ironie ben je aan het goede adres. Humor hoort niet thuis in muziek, of je moet Zappa of Primus heten. Het mini-album van iLiKETRAiNS van vorig jaar, Progress / Reform, was zeven nummers lang, bloedserieuze melancholie, ergens tussen Mogwai en Joy Division. Intense pracht, dertig minuten lang, pijnlijk mooi. Om stil van te worden en op repeat te zetten. Krap een jaartje later is de eerste langspeler eindelijk uit, en potverdomme, dit is niet om te lachen: dit is om te huilen zo mooi. Echt. Met Mogwai, Godspeed etc. en Explosions in the Sky aan de ene kant, en Joy Division, Nick Cave en Tindersticks aan de andere kan het nauwelijks misgaan natuurlijk; en dat doet het ook niet. Elf nummers en vijftig minuten lang is het zwaar, donker, somber, melancholiek, dramatisch. Ingetogen zwelgend in eigen of andermans verdriet, heerlijk. 'This is a devil's game, and it turns me on' zingt droefsnoot Dave Martin in "The Deception", en je gelooft hem direct. Wat een zeggingskracht, wat een intensiteit, wat een zalige overdaad aan pathos en drama. Maar alles gebracht met Engelse hoffelijkheid en netheid. Dat is dan meteen een van mijn kritiekpunten. Nergens gaat het loos, overal is er nog beheersing en terughoudendheid. 'Let go, let go, let go, let go' zong Maynard in Tools "The Grudge", en dat is eigenlijk wat iLiKETRAiNS op minstens één van de liedjes had moeten doen. Zich even laten gaan, al dat verdriet even omzetten in verwoestende noise; zoals Mogwai (vroeger) en Mono dat ook plegen te doen. Een ander, wellicht nog belangrijker pijnpunt, is het feit dat elk nummer in een trage 6/8 is; een langzame wals die heerlijk blijft ronddraaien, maar tien nummers lang eigenlijk veel te eenvormig is (alleen de afsluiter "Death is the End" is in 4/4). Alsof de band maar één kunstje kan en dat dan tot in perfectie heeft uitgewerkt. Want perfect is het dus wel: individueel gezien is er helemaal niets - lees: HELEMAAL NIETS - aan te merken op de humorloze, prachtige, überserieuze post-rock-met-zang-liedjes. Verslavend mooi, met de kans op verdrinking in de draaikolk van tranen die uit elk liedje druipt. Is Elegies to Lessons Learnt dus helemaal geslaagd? Niet bepaald. Maar toch is het gebodene zo goed dat ik niet anders kan dan het in mijn jaarlijst op te nemen. Ik zei toch dat ze bij mij aan het goede adres waren.

# 

|

| Bas | Haldern 2009 | 11 december 2007 | reacties (2)

Bij bands als Explosions in the Sky, daar mis ik eigenlijk geen seconde een zanger. De manier waarop de twee gitaren, bas en drums bij deze Texanen samensmelten, aanvullen en elkaar volgen van climax naar climax laat daar voor mijn gevoel ook helemaal geen ruimte voor. Nu ik iLiKETRAiNS' debuut-cd Progress Reform gehoord heb weet ik dat het eigenlijk best goed kan, een zanger erbij. Zeker als je wat minder puur in de post-rockleer bent. Dat is bij iLiKETRAiNS zeker het geval met hun uitstapjes verschillende kanten op. Bovendien scheelt het hebben van precies de juiste zanger natuurlijk ook. En dat laatste heeft iLiKETRAiNS zeker. Dave Martin is gezegend met een bijzondere stem. Donker, mysterieus en tikkie monotoon, ergens tussen Interpol's Paul Banks en Joy Division's Ian Curtis in. Maar dan wel met een Nick Cave-achtige gloed over zich. De teksten van iLiKETRAiNS zijn ook nog eens heel apart. Althans, ik vind teksten over schaken met Bobby Fischer ("A Rook House For Bobby"), de bepaald niet soepel verlopen tocht naar Antarctica van Robert Falcon Scott en zijn schip de Terra Nova en over naar de filistijnen geholpen treinmaatschappijen ("The Beeching Report") niet bepaald normaal voor een band bestaande uit twintigers. Aan de andere kant passen deze teksten misschien ook wel juist uitstekend bij de uitgesponnen nummers van deze band uit Leeds. Het maakt Progress Reform in ieder geval tot een cd waar ik in eerste instantie een beetje aan moest wennen, maar wel een die me steeds meer met wist te boeien. Temeer ook omdat ik de neiging krijg om even de Wikipedia erbij te pakken om nog wat over een onderwerp na te lezen. En dat had ik nog niet eerder meegemaakt bij een cd.

# 

|

| Storm | 29 augustus 2006 | reacties (1)