Sam en Paul zijn al een paar dagen in Amsterdam. Sam neemt het ervan om de stad wat beter te leren kennen, terwijl Paul in een studio in de buurt van het hotel aan een paar B-kantjes werkt. "Die arme jongen is nooit klaar met werken", zegt Sam lachend.

Interpol is in ons land ter promotie van hun vierde album, dat ze gemakshalve Interpol hebben genoemd. Het schrijven en opnemen van de plaat verliep voorspoedig, maar tegen de tijd dat de opnamen werden afgerond, kreeg de band te maken met twee onverwachte tegenslagen. Ten eerste liep de samenwerking met platenmaatschappij Capitol stuk, maar nog vervelender was dat Carlos Dengler nadat zijn werk aan het album erop zat besloot de band te verlaten.

# 

|

| Interview | Reinier | 21 september 2010 | reacties (3)

Ondanks dat ze klinken alsof ze dagelijks uren in het hellevuur doorbrengen, word ik altijd erg blij van Interpol! En de monotone zang van Paul Banks lijkt gelukkig inspiratie voor interessante bands zoals de Editors, Customs, White Lies en meer. Dat terzijde verder, Interpol blijft ��n van mijn mijn favoriete bands ooit, en met dit self-titled album maken ze me weer blij. Niet dat er nu zoveel vernieuwends gedaan wordt, want ze kuieren rustig door op dezelfde voet. Het donkere geluid, de galmende gitaar, de diepe drum, alles is zoals het was. Al merk ik toch wel enige vernieuwing in die drums, bijvoorbeeld in "Safe Without" en "Try It On". Minder duister, meer strak en gelikt, in "Success" zelfs richting drum 'n bass, erg lekker. Datzelfde "Success" is niet het overdonderende openingsnummer zoals "Pioneer To The Falls" was op Our Love To Admire, maar dat maakt de band weer goed met het zweverige "Memory Serves" en climaxnummer "Lights". Het album kwam bij mij in eerste instantie wat vlak over, met minder diepgang dan ik gewend ben van de goedgeklede heren. Wat niet wil zeggen dat er meer hitgevoelige nummers op staan in vergelijking met Our Love To Admire. In tegendeel zelfs, het lijkt erop dat de commerciële drang van de platenmaatschappij getemperd is en Interpol weer teruggrijpt naar hun debuut-tijd. En met succes, want naarmate ik vaker luisterde, bekroop het hellevuur me weer. Het gevoel dat me juist zo intrigeert. Het gevoel dat mij bleef vasthouden totdat afsluiter "The Undoing" me ergens diep in het midden van grote modderpoel achterliet, snakkend naar lucht en vaste grond onder de voeten.

# 

|

| Lowlands 2011 | Sikkema | 07 september 2010 | reacties (4)

De wereld is vluchtig en ik ben het ook geworden. Een band moet voor mij heel wat zeilen bijzetten, vind ik een tweede of derde album niet hetzelfde klinken als het eerste. Alle producerwissels of andere kunstgrepen ten spijt. Dat is mijn, misschien zelfs wat cynische, zwakte, maar in mijn ogen ook de zwakte van de band. Als een band zo sterk is als deze mij wil doen geloven door een waanzinnig sterk debuut, dan moeten de opvolgers dat maar bewijzen. Interpol bracht het er, na het erg goede debuut Turn On The Bright Lights met Antics niet slecht vanaf. Op de opvolger stonden nummers, zoals "Evil", "Slow Hands" en "Narc" die me in eenzelfde soort vervoering brachten als bijvoorbeeld "Leif Eriksson", "PDA", "NYC" en "Roland" van het debuut. Sommige met de kracht en energie van een uiterst muzikaal werkpaard, ook op de dansvloer zeer welkom, andere die de intensiteit en emotie van het alleen zijn op een donkere snelweg perfect luister bij wisten te zetten. Na het tweede album hield ik nog steeds van Interpol. Nu is er Our Love To Admire, en alleen al de voorkant van het album heeft een heel andere uitstraling dan de eerste twee rood-wit-zwarte albums. Interpol lijkt zich vooral geconcentreerd te hebben op de donkere snelweg in plaats van op het enthousiaste werkpaard. Niet dat het de mannen aan energie ontbreekt, maar een echte dansvloerknaller staat er op dit album volgens mij niet; "Mammoth" en de single "The Heinrich Maneuver" komen in de buurt, maar hebben niet dat wat "Slow Hands" en "Obstacle 1" wel hadden. Om dat gemis te compenseren, bedient de band zich op OLTA van keyboards en uitgestreken intro's en outro's. Dat maakt de klank wat voller, maar de liedjes wat saaier. Our Love To Admire is verre van een slecht album, maar het is niet beter dan de voorgaande en in mijn muziekbeleving is dat een genadeslag voor de band. Wel heeft Interpol het voordeel van de twijfel: een volgend album zou zomaar het beste kunnen worden, dat heeft de band in zich. Ook het vierde album zal dus in huize jnnk niet aan de aandacht ontsnappen.

We gaven in samenwerking met onze vrienden van EMI enkele luxe edities van Our Love To Admire weg. Daarvoor ben je nu te laat natuurlijk.

# 

|

| Jnnk | Lowlands 2007 | Prijsvraag | 13 juli 2007 | reacties (7)

'Echte herfstmuziek' en 'moeilijke tweede plaat'. Kent u die clich�matige uitdrukkingen? Ik moest daar aan denken toen de nieuwe Interpol-cd rondjes draaide in mijn autoradio. Op weg zwiepten de ruitenwissers liters water van links naar rechts in de opkomende duisternis. Turn on the bright lights schoot me toepasselijk te binnen. De titel van de eerste plaat van Interpol die deze heren uit New York in 1 klap tot next-big-thing bombardeerde. Voor velen een godsgeschenk: doomwave mag weer! Niet alleen de diepe stem van Paul B. en de sombere muzikale sfeer was uitermate goed vastgelegd op deze cd. Ook de manier waarop slim uitgedokterde gitaarpartijen duels aan gingen om even later weer als bondgenoten samen te komen in een stemmig maar meezingbaar refrein. Prachtig! Het laat zich raden dat de band zich voor een lastige opgave zag bij het schrijven en opnemen van de tweede plaat. Ik zal het maar gelijk zeggen: Interpol overtreft het debuut dan wel niet, ze consolideert moeiteloos het opgebouwde succes. De eerste zes nummers zijn zondermeer van hoge kwaliteit. "Narc", "Take You On A Cruise" en de single "Slow Hands" als meest sprekende voorbeelden. Dat tegen het einde van de plaat het niveau een beetje inzakt, vergeven we deze heren graag. Antics voldoet ruimschoots aan de verwachtingen en zal menige speelminuten krijgen de komende maanden. U weet wel, wanneer de gordijnen vroeger dichtgaan en de bladeren beginnen te vallen. De regels 'We ain't going to the town, we're going to the city' van het eerste nummer "Next Exit" galmen na als ik mijn auto parkeer. Uw scribent is inmiddels de grote stad aangekomen en pakt gelijk een concertje mee. U mag raden welke band!

# 

|

| Lowlands 2007 | T-tusz | 30 september 2004 | reacties (0)