Woorden en beelden op File Under over: mogwai
Mogwai - Les Revenants
Een film over zombies kun je misschien plaatsen onder het kopje 'plat vermaak', maar Les Revenants is subtieler. In de Franse televisieserie, gebaseerd op de gelijknamige film uit 2004, duiken de overledenen ineens weer op als gewone mensen, terwijl ze niet echt bewust zijn van hun eigen toestand. Geen bloed en verderf als hoofdmoot dus, maar meer onderhuidse spanning en mysterie zoals in "Twin Peaks". De post-rockband Mogwai werd gevraagd om de soundtrack te verzorgen nog voordat de serie überhaupt was gemaakt, al kreeg de Schotse band wel wat scripts onder ogen. Het resultaat Les Revenants is een mooi en ingehouden album geworden, waarbij het niet moeilijk is voor te stellen hoe sfeerbepalend deze muziek bij het beeld kan zijn. De piano wordt vaak stemmig ingezet en aangevuld door de andere instrumenten, maar altijd omzichtig en zonder grote uitbarstingen. Mooi is hoe de band een fijnzinnig evenwicht opzoekt tussen gevaar, spanning en onrust aan de ene kant, en berusting, kalmte en vrolijkheid aan de andere kant. Zo lijkt "Fridge Magic" vrolijk, maar er zit een angstaanjagend gevoel in verborgen. Althans, ik krijg dat gevoel er bij, net zoals sommige mensen clowns eng vinden. Hoewel het album wat aan de lange kant is luistert het prettig weg, mede dankzij de uiterst ruimtelijke en heldere productie, al zal het voor sommigen misschien als slaapmiddel dienen. Wel opletten dan, want de cover van Washington Phillips' "What Are They Doing In Heaven Today" werkt als het aanzetten van het tl-licht na een avondje stappen. Het is ook vreemd geplaatst voor het laatste nummer "Wizard Motor", dat begint met een sereen kerkorgel-achtig geluid, waarna het mooi opbouwt tot een vol einde. Met de diepgang van dit album laat Mogwai horen wat ze gedeeltelijk hebben laten liggen op het vorige album Hardcore Will Never Die, But You Will. Daarmee zouden ze toch ook weer eens een echt opzienbarend regulier album moeten kunnen afleveren.
File Under: Over doden niets dan goeds
File Audio: [SoundCloud: What Are They Doing In Heaven Today / Wizard Motor]
File Social: [Facebook] [Twitter]
Mogwai - George Square Thatcher Death Party (Justin K Broadrick Reshape)
De Schotse grootmeesters van Mogwai komen aan het einde van het jaar nog met een nieuwe cd. Eerst (eind november) op vinyl en rond Sinterklaas op cd en digitaal. Hier vast een voorproefje:
Mogwai
Mogwai
Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will
Spelspanning en timing. In het theater zijn dat technieken waardoor een acteur een scène interessant kan maken. Denk aan een klant die bij de bakker een bruin brood bestelt. Niet echt interessant toch? Totdat de klant bij het afrekenen tussen neus en lippen door vermeld dat hij vreemdgaat met de bakkersvrouw. Beide kijken elkaar een minuut aan, zonder wat te zeggen. Kijk, dán pas ga je je afvragen hoe dat gaat aflopen. Het maakt muziek ook een stuk spannender. Onderhuidse suspense, onverwachte wendingen en woeste uitbarstingen.
Dat kan post-rock ook tot zulke fijne muziek maken, en het voorkomt dat het maar wat rustig voortkabbelt. Het zevende album van Mogwai mist wat van die spanning, opwinding en dynamiek die ik zo graag hoor van die groep. De Schotse post-rock pioniers klinken op Hardcore Will Never Die, But You Will soms zelfs opgewekt en ongecompliceerd. Alsof de grootste problemen zijn opgelost. Maar daarmee haal je er ook wel een beetje de angel uit. De rustige stukken voelen niet altijd diepzinnig genoeg, en soms (zoals in "San Pedro" en "George Square Thatcher Death Party") voelt het zelfs een beetje aan als standaard rock. Dat verhelp je niet helemaal met wat distortion. "White Noise" en "Too Raging To Cheers" hebben dan wel weer ergens dat stukje emotie in zich waar ik naar op zoek ben. "You're Lionel Richie" bouwt ook mooi op en "Rano Pano" is lekker rauw en onbevangen. Bovendien zie ik steeds die beelden van die videoclip voor me als ik dat nummer hoor. Kijk, dát wil ik dus. Mezelf kunnen verliezen in de sfeer. Wegdromen in plaats van afdwalen. Hardcore Will Never Die, But You Will is zeker geen slecht album. Het zijn prima muzikanten, en het album is verder goed uitgewerkt. Maar ik mis stiekem wel wat krenten in het brood.
File Under: Half gebakken brood
File Audio: [MySpace]
File Video: [Rano Pano]
Mogwai - Special Moves
Special Moves is het eerste echte concertalbum van de Schotse post-rockers Mogwai. Met live-albums weet je het maar nooit. In veel gevallen (hier wellicht niet anders) zijn het contractuele vullers bij gebrek aan nieuw materiaal. Of het zijn van die opnamen waarin de studio-originelen verbleken en dunnetjes overgedaan worden. Nuances verdwijnen, de schuiven op het mengpaneel staan net verkeerd en het publiek is te overdreven aanwezig. Zeg nou zelf, hoeveel live-albums laten de spanning voelen waarin een band zichzelf optilt, boven zichzelf uitstijgt en de ademloze luisteraar op de bank deelgenoot maakt van een speciale avond? Op Special Moves gebeurt het. Na vijftien jaar, zes studio-albums en weet-ik-hoeveel ep's komt Mogwai met een live-album dat op zijn minst indrukwekkend te noemen is. De elf basistracks vormen een bijna ideale dwarsdoorsnede van hun imposante post-rock-oeuvre. Elk album is met een of twee tracks vertegenwoordigd zodat je bijna kunt spreken van een compilatie-album, een prima instap voor late ontdekkers van het Glasgowse vijftal. Temeer omdat de nauwelijks van het origineel afwijkende nummers bijna klinken als studio-opnamen, maar dan beter. Er wordt weinig gekletst en het publiek is nauwelijks hoorbaar, behalve wanneer er gejuicht wordt. En er is reden om te juichen. Behalve dat Mogwai briljant en nagenoeg vlekkeloos speelt (de beste opnamen van drie Brooklynse concerten in april 2009 zijn hier samengevoegd) is het geluid werkelijk fenomenaal. De trage, zuigende instrumentale post-rock van Mogwai moet het hebben van dynamiek en dit is geweldig vastgelegd, van speld-horen-vallen-zacht naar aanzwellend brullende orkaankracht. De (spaarzame) zang blijft hierbij soms helaas wat achter. Favoriet "Cody" van het sleutelalbum Come On Die Young uit 1999 klinkt minder dreigend en zelfs wat flets door de iele kopstem van de zanger en daar waar de stemmen door kastjes vervormd worden, staan ze soms teveel los van de muziek. Maar dat minnetje wordt ruimschoots goedgemaakt door het intens gelaagde, kraakheldere gitaargeluid. Koop niet zomaar de cd. De luxe uitgave van de cd bevat de dvd van de eerder uitgebrachte, prijswinnende concertfilm Burning met een andere tracklist, waarin stemmige monochrome beelden perfect samenvallen met het geluid van Mogwai. Vinyl-liefhebbers worden nog eens extra verwend. De schitterend uitgevoerde (en, dank u, betaalbare) driedubbele vinyl-box bevat met onder andere zes onmisbare bonustracks en de dvd werkelijk een shitload aan extra's. Wauw. Zo kun je spreken van een waar Document.
File Under: Prachtdocument
File Audio: [MySpace]
File Video: [Burning trailer] ['m Jim Morisson, I'm Dead (uit de Burning-film)]
Mogwai
Mogwai maakt muziek voor iedereen
Het is koud en donker. Bovendien begint het net te regenen als ik me richting mijn interview met Mogwai begeef. Ideale omstandigheden voor een gesprek met deze band die zich thuis moet voelen in dit weer (in Schotland is het toch altijd koud en nat?) en daardoor hopelijk gezellig spraakzaam is.
De vijftien minuten(!?) die ik met de overigens vriendelijke gitarist Stuart Braithwaite krijg ondermijnen dit idee een beetje, dus na een kort praatje over het weer en zijn die dag aangeschafte sjaal gaan we maar snel van start.
Lees verder..Mogwai
Mogwai - The Hawk Is Howling
Ooit gaf Mogwai Iggy Pop een andere context. Als zijn stem ergens opdook, zette ik me schrap voor een aanzwellende geluidsstorm, een crescendo van gierende gitaren en andersoortig lawaai. Hoe slim was het om een pratende Iggy heel zachtjes het briljante Come On Die Young te laten openen? Automatisch ging de volumeknop iets naar rechts om te verstaan wat hij mompelde. Gevolg was wel dat je een paar passen achteruit werd geblazen door wat er daarna op je af kwam.
De impact die het overrompelende CODY en daarvoor Young Team hadden, zal Mogwai wel niet meer weten te bereiken. Hun laatste twee platen, Mr. Beast in het bijzonder, klonken als een zoektocht naar liedjes, een queeste waar voor de Schotten geen winst te behalen viel. Gelukkig is The Hawk is Howling een return to form. De tracks mogen weer langer zijn en vooral de klassieke Mogwai-ingrediënten bevatten: aan- en afzwellende muren van geluid, een pingelende piano die als de stilte voor een storm het gevaar aankondigt en hier en daar een geluidsgrapje. Over grapjes gesproken: de titels zijn hilarisch ("I'm Jim Morrison, I'm Dead", "The Sun Smells Too Loud" en "I Love You , I'm Going To Blow Up Your School"). The Hawk is Howling is misschien wel de beste Mogwai-plaat sinds Come On Die Young, maar zal de manier waarop je naar Iggy Pop luistert niet meer veranderen.
File: Mogwai - The Hawk is HowlingFile Under: Iggy klinkt als Iggy, Mogwai weer als Mogwai
File Audio: [De hele plaat][The Sun Smells Too Loud]
File Video: [Batcat]
Mogwai / Hefner
De definitieve woorden over Mogwai's Young Team zijn te vinden in het boekje bij deze heruitgave. Hierin staat een stukje opgenomen van journalist Keith Cameron. Hij schrijft: 'All you really need to know about this new version of Mogwai Young Team is it's the same as the original one. Just as arrogant, proud, and enraged. Just as pretty, sorrowful and inspired. Just as pure, deranged and foxy. But this time it's louder. Much, much louder. Thank goodness for that. It is the sound of the stars, after all.' Eerlijk gezegd heb ik daar weinig meer aan toe te voegen. De man spreekt wijze en bovendien ware woorden. Nu ik Young Team voor het eerst in jaren weer draai krijg ik weer dat zelfde gevoel dat ik overrompeld word als toen ik de band pas ontdekte en deze cd voor het eerst draaide. Ruim een uur instrumentale post-rock, met een klein beetje geprevel van Aidan Moffat, van topkwaliteit. Ter ere van het tienjarig bestaan komt de cd bovendien uit met een extra schijf met outtakes en enkele live-opnames met als hoogtepunt een brute liveversie van "Mogwai Fear Satan". Deze is opgenomen op het vijfjarige jubileum feestje van Chemikal Underground . Zelden werd een feest zo wreed verstoord. Mogwai klonk de laatste keer dat ik ze live zag helaas lang niet zo interessant, deze tien minuten gaan door merg en been. Fenomenaal.
Zo zou ik Hefner's re-release van hun tweede cd The Fidelity Wars ook kunnen noemen, maar eigenlijk past de term fenomenaal niet bij de lofi indierock die Darren Hayman en zijn mannen in 1999 afleverden. Darren Hayman noemt het zelf Hefner's donkerste, eenzaamste set van liedjes. Maar wel een set die volgens hem wel opgenomen is toen de bandleden zelf hun gelukkigste en meest creatieve momenten beleefden. Een raar contrast dat veroorzaakt werd door het feit dat de liedjes bijna allemaal al geschreven waren voordat het debuut Breaking God's Heart verscheen. Het werkte wonderwel toentertijd en nu ook nog steeds. Maar dan moet je wel kunnen tegen de geregeld overslaande stem van Hayman. Dat is namelijk niet de meest gemakkelijk in het oor liggende stem die de britpop heeft voortgebracht. Ik vind de stekelige liedjes tien jaar na hun eerste release nog steeds geweldig om terug te horen. The Fidelity Wars is echt zo'n album dat geboren is uit een ellendige breakup en behalve hierover ook verhaalt over de half-mislukte relaties die Hayman daarna had. Ik blijf gniffelen bij het verhaal dat hij vertelt in het dronkemanslied "Fat Kelly's Teeth". 'But in the cold sober light she's not nearly so pretty, But if I drink more gin her grace might return.' Nou, dan weet je het wel. Net als Breaking God's Heart is The Fidelity Wars uitgebreid tot een dubbel-cd die allebei tot het gaatje gevuld zijn. Ik moet wel toegeven, dat is mij ook een beetje teveel van het goede allemaal achter elkaar.
File Under: Louder, much louder
File Audio: [Yes I'm A Long Way From Home][Like Herod][Summer]
File: Hefner - The Fidelity Wars
File Under: Scheiden doet lijden (maar levert wel mooie liedjes op).
Mogwai
Mogwai - Mr. Beast
Het was zo'n band die ik pas laat ontdekte, maar nadat het eenmaal raak was, was het goed raak en met als gevolg dat ik een wintermaand lang verslaafd aan Mogwai. Met Come On Die Young en Young Team versleet ik heel wat uurtjes half slapend in de trein, fietsend en lopend van, naar en op de stations van mijn veel te lange reis van huis naar werk. Het rare was dat ik veel minder had met de twee opvolgers van deze platen, Rock Action en Happy Songs for Happy People, die ik braaf kocht in de weken dat ze uitkwamen. Dat kwam niet doordat het nieuwe er af was. Ik denk dat het vooral kwam doordat Mogwai een routekaart volgde die een weg toonde die te ver afboog van de ingezette richting die logisch zou zijn te volgen na Young Team en Come On Die Young.
Ik zal eerlijk bekennen, ik had ze opgegeven en vond dat ik maar tevreden moest zijn met die twee magistrale platen. Toch was dat te vroeg, zo blijkt nu. Bijna drie jaar na Happy Songs for Happy People is er Mr. Beast en gelijk bij het eerste nummer "Auto Rock" weet Mogwai me weer te ontroeren als voorheen. Met dank aan het pianospel van Barry Burns, die verderop op Mr. Beast ook schittert, en de geleidelijke greep die ze naar mijn keel doen in de vier minuten die het nummer duurt. Om vervolgens in "Glasgow Mega-Snake" ouderwers abrupt mijn strot dicht te knijpen en weer los te laten, een pijn in mijn borstkas veroorzakend. Dát moet Mogwai bereiken. En dan interesseert het me niet zoveel dat ze al eerder vergelijkbare nummers opnamen. Als het met een intensiteit, dynamiek en overtuiging gebeurt zoals op Mr. Beast interesseert me dat geen zak. Dan mogen ze nog wel tien van zulke platen maken. Denk ik.
File Under: Geen beest van een plaat, maar wel terug op het juiste spoor.