Woorden en beelden op File Under over: patrick wolf
Patrick Wolf - Sundark and Riverlight
Patrick Wolf besloot in 2012 een eerste keer terug te kijken op zijn inmiddels tien jaar durende (en vijf studio-albums omvattende) carrière. Het voormalige wonderkind veroverde in die jaren een trouwe emo-fanschare, al bleef het grote publiek nog buiten bereik. Zelf vond ik Wolf aanvankelijk wat overschat, maar met The Bachelor overtuigde de flamboyante Engelsman me. Wie wil zwelgen in melodrama en grote gebaren - en wie wil dat niet op zijn tijd - zit bij Patrick Wolf goed. Zo goed, dat Wolf eigenlijk eens de Engelse entry voor het Eurovisie Songfestival zou moeten schrijven. Op Sundark and Riverlight, een greatest hits in alternatieve arrangementen, houdt hij zijn liedjes juist heel klein. Strijkers, stem en piano vullen een groot gedeelte van het dubbel-album. Op de eerste schijf is het nog even wennen. Wolfs stem staat zo zonder tierelantijnen wel erg pontificaal vooraan in de mix, en klinkt wat pompeus. Gelukkig is de tweede schijf aanzienlijk beter. Daar beweegt Wolf zich richting vertrouwd filmisch indie-terrein. Let bijvoorbeeld op de contrabas in het Van Morrison-achtige “Bermondsey Street”. De titel van het album komt langs in “London”, waarin het riedeltje van een binnenkomend sms'je als een terugkerend piano-motief wordt gespeeld. Patrick Wolf zet er zijn beste David Sylvian-croon op en fietst in gedachten langs zijn eigen waterfront. 'Coming down from darkened heights. I taste the Thames with my cycle lights.' Wellicht dat hij die plaat van Secrets of the Beehive-allure op de volgende terugblik mee kan nemen.
File Under: Biograph (Pt. 1)
File Audio: [Wolf-Space]
Patrick Wolf - Lupercalia
Wie ben jij en wat heb je met Patrick Wolf gedaan?, dacht ik toen ik de eerste singles van Lupercalia hoorde en de ongelofelijk slappe tienerclips erbij zag. The Conqueror zou zijn volgende plaat worden, als tweeluik met The Bachelor, nadat hij aankondigde verloofd te zijn met zijn vriend. In plaats daarvan is Wolf opnieuw door zijn oude platenmaatschappij ingelijfd (ik vond hem tijdens een eerder interview al zo verdacht politiek daarover) en belandden nog slechts enkele The Conqueror-songs tussen het Lupercalia-materiaal. Ik heb de neiging het te verbloemen en de nieuwe songs van deze rasmuzikant "toegankelijk" te noemen, maar laten we wel wezen, met dit album maakt Wolf een flinke smak van zijn voetstuk. Vermoedelijk heeft hij het zelf ook wel door, getuige songteksten als "I won't let the city destroy my love" in de single "The City", die bijna richting de commerciële sound van pakweg The Killers gaat. Wolf haalt meer violen van stal dan ooit, maar bereikt daar tegelijkertijd minder mee dan in wáár ook in zijn hele oeuvre. De liedjes klinken opzettelijk makkelijk en eenvormig, radiofähig zelfs, terwijl de opgeblazen biografie zoals gewoonlijk Wolfs gaven als zowat elitaire multi-instrumentalist bewierookt, met een garantie op braakneigingen ("It seems Lady Gaga [ook van Universal] is not alone in joining the cognoscenti who have known all along that Patrick Wolf is not just an insanely gifted artist, but someone who is now ready for the mainstream, albeit under his own terms"). Waar zijn die popnummers à la "The Magic Position" dan gebleven? Vooruit, "Time Of My Life" heeft genoeg drive en de trage ballad "Slow Motion" is wél Wolf oude stijl, maar waarom dat nummer (zelfs live) mismaakt moet worden door een Arabische zangstem (net als "William") is me een raadsel. Gelukkig staat er op de Lemuralia EP nog een instrumentale versie. Maar waar moet het nu heen in godsnaam heen met Patrick? Ze hebben hem zelfs op het Duitse gothicfestival M'era Luna geboekt, waar hij op basis van dit album een gruwelijke miscast zal zijn. Moet je als artiest misschien toch meer ongeluk doorstaan om bezielde kunst te maken?
File Under: Indie af
File Video: [Slow Motion (live)]
Patrick Wolf
Patrick Wolf
Het moet gezegd, de shows van Patrick Wolf worden steeds beter en wervelender. Ik kan me nog herinneren dat ik hem op Lowlands zag in de Juliet-tent, een paar jaar terug, met alleen zijn viool. Een verlegen, vooral 'getalenteerde' jongen was het, met breekbare en vreemde liedjes waar je wel de tijd voor moest nemen. Twee jaar later stond-ie op hetzelfde festival opeens in de India-tent, bespeelde hij nog steeds allerlei instrumenten maar had hij ook een band en waren zijn nieuwe liedjes veel toegankelijker en blijer geworden. En dit jaar stond hij weer in de India-tent, alleen heeft Circus Wolf nu echt zijn vorm gevonden. Patrick is een diva geworden, maar wel een die nu ook durft te bijten.
Het mooie aan zijn album The Bachelor vind ik dan ook de dreiging die erin zit. Wat de songs betekenen kun je gewoon op internet lezen: bij de biografie die ik kort tevoren als voorbereiding op een interview kreeg zat deze lange beschrijving van de liedjes. Opeens was de helft van mijn vragen irrelevant geworden...
Lees verder..Patrick Wolf - The Bachelor
Het gaat goed met Patrick Wolf. Hij heeft de zelfmoord van een vriend verwerkt, gaat weer regelmatig naar zijn ouders, doet het met een leuke jongen en blondeert zijn haar weer. Mooi, dan kunnen we het nu over de muziek hebben op The Bachelor, zijn vierde album. De cover van het album doet vermoeden dat we te maken hebben met een mix tussen fantasy (kijk naar zijn outfit), goth (de letter!), gypsy (balalaika) en iets donkers (donker). Luisterend naar de muziek herken ik het gypsy-element en het donkere, vooral in stem en sfeer. Toch is de muziek niet pessimistisch. Het moet welhaast zo zijn dat de vele lagen, vreemde klanken en bezwerende de liedjes van Wolf donker laten klinken. De theatrale viool, het doordringende karakter en het bespelen van het gevoel - mijn gevoel althans - maken de boel weer vrolijk, al is vrolijk, net als optimistisch het woord niet. En als ik dan ga zoeken, komen er alleen maar woorden in me op die raken aan 'zin om te leven', maar dat is weer wat te zweverig. Laten we het houden op een typisch Patrick Wolf-album, dat een mix is tussen zijn eerste elektronische en zijn derde, meer popperige, album. Met "Kriegspiel", de openingstrack, weet ik in elk geval zeker dat het naast een bezwerende show, ook weer een feest kan worden op de zomerfestivals waar Wolf zal spelen. Goed dus dat het goed met hem gaat.
File Under: Ongrijpbaar
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Vulture][Hard Times]
File Font: [Patrick Wolf-font!]
Patrick Wolf
Patrick Wolf
"Ik voel meer affiniteit met Britney Spears dan met Leonard Cohen"
Vrijdagavond, direct na zijn akoestische optreden op Motel Moza�que in TENT, wil Patrick Wolf ons wel in een bovenzaaltje te woord staan. Gekleed in een zwart giletje en all��n een zwart giletje (met, toegegeven, een broek eronder) leren we in tien minuten over somber zijn aan de kust, gouden paarden en dat blokfluit in het Engels recorder is. Ik wist het niet. Tijdens het pre-interview-gekloot met de minidiscrecorder (n.b.: het gaat hier dus niet om een minidiscblokfluit) begint Patrick met een vastberaden blik zijn haar in model te brengen. Of, zo je wilt, uit model.
Patrick Wolf - Wind in the wires
'Hij speelt piano, alt-viool, ukelele en gitaar. Om de beurt. En daar zingt ie dan bij,' zei ik tegen een vriendin.
'Ehm, hij speelt viool en zingt daarbij? En verder dan?'
'Verder niks. Live tenminste niet, op de cd is alles veel meer uitgewerkt, en daar zitten nog kraakjes en piepjes bij. Op de cd klinken genoemde instrumenten vaker samen. Bovendien speelt er op de cd ook een drummer mee.'
'Nou, ik kan me er niets bij voorstellen,' zei de vriendin en ik stopte maar met uitleggen, hoewel ik me niet kon voorstellen dat ze zich er echt niets bij kon voorstellen. Wind in the wires, de tweede cd van Patrick Wolf, staat vol met wonderschone liedjes, die soms een beetje treurig zijn. En, zoals de zanger zelf ergens zei, net zoals het leven, ook met kraakjes en piepjes. Te mooi en te sterk om zomaar in een hokje te stoppen, en ik geloof ook niet dat dat mogelijk is. De stem van Patrick Wolf, die pas eenentwintig is, klinkt vol en diep, maar gaat soms de hoogte in alsof het niets is. De liedjes wortelen ergens diep in een traditie van pure singer-songwriters, maar gebruiken moderne elektronische middelen om ze te versieren, te detailleren en mysterieuzer te maken. Op die manier lijken liedjes niet altijd wat ze zijn: ze verdienen meerdere luisterbeurten om alle geluiden te kunnen horen en te kunnen vaststellen hoe ingenieus de liedjes in elkaar zitten. Een liedjesmaker naar mijn hart: iemand die door een enorme muzikaliteit scherpzinnige liedjes maakt en daarbij oog heeft voor de mogelijkheden van hedendaagse elektronische apparaten.
File Under: It's a sigh of wild electricity. Briljant.
Patrick Wolf
