Het is rap gegaan. Eind 2008 hoorde ik een fijn plaatje, The 59' Sound en moest ik toevallig naar De Melkweg. Ik kocht vast twee kaartjes en toen er een maand of later meer mensen mee wilden was de kleine zaal van De Melkweg uitverkocht. En de grote zaal kon de The Gaslight Anthem ook wel vol krijgen. Ze waren ook plotseling ook overal, want de band heeft een bewonderenswaardige werkethiek. Ze touren zich namelijk helemaal gek, zijn overal, ik zag ze twee keer in 2009 en dat gaat me in 2010 ook lukken. En dan hebben ze in de tussentijd ook nog een nieuwe plaat opgenomen! American Slang is een logisch vervolg op The 59' Sound, al schuift de band weer iets meer op richting Springsteen en verdwijnt de punk weer ietsjes uit de muziek. Is dat erg? Neuh, met nummers op zo'n niveau niet en je kunt niet altijd boos blijven immers...

Wie vooralsnog wel boos blijven zijn de punkerds van Against Me! Ook niet vies van een potje hard werken, al hebben ze nog niet de werkethiek van The Gaslight Anthem, maar toeren kunnen ze. Against Me! heeft het momentum nog niet mee en dat is jammer. Al kunnen ze wellicht met White Crosses een eerste stap maken. Want Against Me! gaat een beetje de Gaslight Anthem-route op, al blijven ze meer in de hoek van de punk hangen. Maar het liedje prevaleert, er wordt her en der wat soul toegevoegd maar de koortjes blijven gelukkig. En daar word ik blij van! "Sell-outs" zal wellicht een oude punk nog roepen, maar "so what" antwoord ik dan. Want op White Crosses staan meer goede nummers dan op alle Green Day-platen bij elkaar en Against Me! blijft wel ageren tegen dat wat zij als misstanden beschouwen. Mocht u op Lowlands bij The National - life sucks als je een brede smaak hebt - de tent niet in kunnen, surf dan even over naar de Charlie en laat u overrompelen. Against Me! verdient het!

# 

|

| Gr.R. | Lowlands 2010 | Lowlands 2012 | Pinkpop 2011 | 14 augustus 2010 | reacties (3)

Een van de grootste verrassingen van de afgelopen maanden is The Gaslight Anthem. Ze zijn afkomstig uit de punk- en hardcorescene van New Brunswick (New Jersey), waarbij je dus verwacht dat ze in de buurt zouden zitten van regiogenoten als Lifetime, Thursday en Bouncing Souls, maar niets van dit alles. The Gaslight Anthem kruist op relaxte wijze beschaafde punkrock met het soort bevlogen Heartland Rock zoals Bruce Springsteen ook brengt, met teksten die verwijzen naar vergane tijden waarin leren jackjes, oldtimers en vetkuiven de boventoon voerden. De titel van de plaat zegt in dat opzicht meer dan genoeg. Waar The Gaslight Anthem vooral in uitblinkt is het brengen van ogenschijnlijk eenvoudige songs die rechtstreeks aan het gevoel appelleren. Bovendien heeft de band ook nog eens een zanger met een grandioze stem. Waar een enigszins vergelijkbare bijna-barband als The Hold Steady het moet doen met een matige praatzanger heeft The Gaslight Anthem het type zanger die mij iedere keer weet te raken met zijn prachtige, licht rauwe stemgeluid en persoonlijke teksten. Hoogtepunten te over op deze plaat, met name de A-kant staat stampvol met hits, zoals het geweldige titelnummer, "Old White Lincoln" en "High Lonesome", maar ook de rest van de plaat staat als een huis. Hier bij File Under zijn er al meerdere scribenten die deze plaat hoog in hun jaarlijst gaan zetten, en ik ben er eentje van. Grandioze plaat, check dit uit.

# 

|

| Lowlands 2010 | Marty | 27 november 2008 | reacties (1)