Woorden en beelden op File Under over: wilco
Wilco
Wilco
Wilco - Wilco (The Album)
This is an aural arms open wide
A sonic shoulder for you to cry
Wilco
Wilco will love you baby
Het gebeurt me niet heel vaak dat ik geen zin heb in het schrijven van een stukje over een cd. Dat hoeft niet eens per se te zijn omdat ik een plaat slecht vind. Het kan ook best zijn dat ik gewoon lekker wil luisteren zonder erbij na te hoeven denken wat ik van een album vind. Dan blijven de 'geeltjes' die ik altijd op de hoesjes plak angstvallig lang leeg. Wilco is zo'n band. En Wilco (The Album) is zo'n album. Intrigerende titel overigens. Jeff Tweedy en zijn mannen hebben een album afgeleverd waarvan ik na vele luisterbeurten nog steeds geen duidelijke mening gevormd heb. Gewoon omdat ik, verwonderd kijkend naar de kameel op de voorkant, lekker heb zitten te luisteren naar Wilco's zevende cd. Naar hoe de band in "Bull Black Nova" je onderhuids kriebelt met een broeierige track die in krap zes minuten almaar een stukje venijniger wordt en bijna ontspoort. Of hoe Tweedy liefdevol Feist omarmt in het fijne duet "You and I". Of moet grinniken om een song als "Wilco (The Song)" dat in combinatie met de cd-titel een bijna narcistische combinatie lijkt, maar ondertussen een heel lief steun-in-de-rug-liedje is voor al zijn fans. Of is het een steuntje in de rug voor hem zelf? Dat ik het bijna niet droog houd bij "Deeper Down" is dat raar? Geniet van iets dat sober klinkt maar juist door zijn ragfijne details charmeert? Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat Wilco de enige reden is dat ik baal dat ik geen kaartje heb voor Lowlands. Misschien ben ik dus wel gewoon teveel fan voor een mening over Wilco (The Album)? Of is aangeven dat ik er erg van geniet, genoeg voor u?
File Under: Wilco (De Eindeloze Luisterbeurten)
File Audio: [ MySpace]
Wilco
Wilco - Sky Blue Sky
De nieuwe cd van Wilco is een verrassende. Voor mij wel in ieder geval. De laatste twee studio-cd's van Jeff Tweedy en zijn mannen kun je met een beetje goede wil scharen onder het kopje experimenteel. Op Sky Blue Sky is dit geluid als sneeuw voor de zon verdwenen. Nee, dat is geen reden om te grienen, want onder dat pak sneeuw blijkt een mooi groen gazonnetje te hebben overwinterd. Sky Blue Sky grijpt terug naar de jaren zestig en zeventig. Naar een geluid dat je ergens tussen Neil Young en The Eagles moet zoeken. Eigenlijk ontbreken alleen de meerstemmige koortjes nog om het beeld compleet te maken, al komen die in "You Are My Face" ook nog eens langs. Hoe deze verandering tot stand gekomen is? Nou, het zou kunnen komen doordat het de eerste studio-cd is met gitarist Nels Cline in de gelederen. Of doordat studiowizard Jim O'Rourke zich, in tegenstelling tot Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost Is Born, bijna niet bemoeid heeft met deze cd. Maar ik vermoed dat het vooral komt doordat Jeff Tweedy veel beter in zijn vel zit. Hij heeft de pijnstillers afgezworen en zijn panic disorder onder controle. Dat heeft geleid tot een meer relaxed opnameproces. Dat hoor je op een aangename manier terug aan de liedjes op Sky Blue Sky. De eerste paar luisterbeurten vond ik ze zelfs een beetje te relaxed. Maar daarna ging me pas opvallen hoe geweldig bijvoorbeeld het gitaarwerk van Jeff Tweedy en vooral Nels Cline is op deze cd. In enkele liedjes ("Impossible Germany" is hiervan een goed voorbeeld) hangt Pat Sansone ook nog eens zijn gitaar om en dan is het helemaal om van te likkebaarden. Als je jouw band met de inzet van drie man op gitaar nog steeds cool and at ease kunt laten klinken dan moet je wel een grote zijn. Dat dit voor Jeff Tweedy geldt, wisten we natuurlijk al lang, maar met Sky Blue Sky bewijst hij het voor de zekerheid nog maar eens.
File Under: Wilco goes back in time
File Audio: [Helemaal gestreamd]
Wilco - Kicking Television, Live in Chicago
Achter me staat een man in mijn rug te duwen. Hij draagt een leren hesje en een geruite blouse. Het is hier veel te druk. Links van me staat een baardaap een sigaret op te steken en even later blaast hij de rook in mijn gezicht. Een meisje met blond haar en een staart komt langs met een treetje bier en kiepert de inhoud over mijn broek. God, wat doe ik hier, vraag ik me hardop af. Concerten zijn helemaal niet leuk. Al die mensen.
De stagemanager komt er aangelopen met handdoeken, ik sta hier nu al een uur. Mijn benen doen pijn en ik wil dat de band begint. Hij brult in wat microfoons, speelt wat op een gitaar. Legt handdoeken neer, draait flesjes water half open en plakt de setlist op de vloer. De sloerie in de minirok voor me probeert te lezen wat er op staat en hangt half op het podium. Ik tik haar op haar schouder. Zeg sloerie, zo zeg ik, ik hoef niet te weten dat je een rood stuk katoen door je bilspleet probeert te trekken. Écht niet. Dan breekt de hel los. Gitaren loeien en drums roffelen. Mijn helden staan op het podium en ik ben vergeten dat ik pijn in mijn rug gekregen heb, mijn broek half nat is van het bier van die blonde met die staart, ik moet hoesten van de rook van die lul naast me en dat die sloerie voor me met die rode tangaslip tegen me staat te schelden. Jeff zingt en het Vic Theatre gaat uit zijn dak. Bij "Hell is Chrome" speel ik luchtgitaar. Tijdens "I Am Trying To Break Your Heart" lopen de rillingen over mijn rug. En "Jesus, etc." brengt me in vervoering. Ik wil meer! Ik krijg meer. De band speelt "Via Chicago" en laat een hels gitaarkabaal horen waar Jeff Tweedy doorheen zingt alsof er niets aan de hand is. Het is prachtig, het klinkt briljant en het zweet staat op mijn rug. Tijdens de nummers deinen mensen mee, tussen de nummers door gaan ze uit hun dak. Het is een perfecte avond. Dan is het afgelopen en loop ik naar mijn cd speler. Voor de vierde keer deze avond druk ik op play.
Achter me staat een man in mijn rug te duwen. Hij draagt een leren hesje en een geruite blouse. Het is hier ook veel te druk...
File: Wilco - Kicking Television, Live in ChicagoFile Under: Een van de beste concertregistraties die ik ooit hoorde
File Audio: Klik! en check ook die briljante concertfoto!
Wilco
Wilco - A Ghost Is Born
Ik geef het je te doen. Eerst maak je een plaat die Yankee Hotel Foxtrot heet en algemeen erkend wordt als een heus juweel. Vervolgens moet je, je bent artiest of niet, de studio in en moet je een nieuwe plaat maken. Want zo gaan die dingen. En dus maak je een plaat die je A Ghost Is Born noemt. Je kunt bij die titel een hoop dingen bedenken. Gaat de plaat over het afkicken van Jeff Tweedy? Vertelt de titel al dat we van deze plaat geen wonderen moeten verwachten? Of spookten er teveel spoken door hun hoofd om met een betere titel aan te komen? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik deze plaat minstens net zo mooi vind als YHF. Wacht even, zeg ik minstens? Ik bedoel: ik vind hem mooier. Misschien minder verrassend, maar wel leuker. Uitgebalanceerder is een kutwoord om aan een plaat mee te geven, maar het is wel zo. Ondanks alle effecten, al het gedraai aan allerlei knopjes en belachelijke hoeveelheid feedback die de heren af en toe aan hun liedjes meegeven, het is een wonderschone plaat. Wonderschone plaat dus? Ja. Hele mooie plaat. Geen opmerkingen? Jawel. Waar slaat het einde van het nummer "Less Then You Think" op? Een krappe drie minuten duurt het liedje en dan volgt er een minuut of twaalf kloteherrie. Noise. Oh, echt waar? Ja! Het irriteert, dat liedje, maar misschien is dat ook wel de reden waarom de afsluiter van het album dan weer zo mooi klinkt. Oh, hoe klinkt dat dan? Ga dat zelf maar luisteren.
File: Wilco - A Ghost Is Born
File Under: Waarom leest u deze recensie eigenlijk? Luisteren moet u!
File Audio: [boelveelzut]